II SA/Gd 30/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2011r.na posiedzeniu niejawnym wniosku L. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 grudnia 2010r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od wpisu od skargi. L. S. wnioskiem z dnia 31 stycznia 2011r. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazała, iż jej jedynym źródłem utrzymania jest świadczenie w wysokości 1122 zł brutto. Zamieszkuje sama, jest osobą schorowaną, ponosi zwiększone wydatki na leki, około 200 zł miesięcznie. Posiada mieszkanie o pow. 48 m2. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym- zwanej dalej P.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), gdy zaś wykaże tylko, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) wówczas referendarz może przyznać mu prawo pomocy w zakresie częściowym. Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Z oświadczenia skarżącej oraz ze złożonych przez nią wraz z wnioskiem dokumentów wynika, że pozostaje w trudnej sytuacji, jest osobą w wieku 73 lata, nie ma możliwości samodzielnej poprawy swojej sytuacji, utrzymuje się jedynie ze świadczenia emerytalnego. W tym stanie rzeczy skarżąca nie posiada środków na uiszczenie w niniejszej sprawie wpisu sądowego w wysokości 500 zł. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.