II SA/Gd 3000/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Protokolant Beata Kaczmar, po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2004 r., na rozprawie sprawy ze skargi C. F. na decyzję Wojewody z dnia 23 października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty przez Kierownika Urzędu Pracy z dnia 30 września 2002 r. nr [...] odmawiającą przyznania C. F. prawa do świadczenia przedemerytalnego. Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art. 138 § 1 pkt I K.p.a. oraz art. 37k ust. 1 w zw. z art. 2 ust, 1 pkt 20a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j. Dz. U. Nr 6 poz. 56 z 2001 r. z późn. zmianami). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że C. F. została zarejestrowana jako osoba bezrobotna w dniu 2 stycznia 2001 r. nabywając od dnia 10 stycznia 2001 r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Zasiłek ten pobierała do 9 lipca 2002 r. Ostatni stosunek pracy skarżącej trwał ponad 6 miesięcy i został rozwiązany z przyczyn ekonomicznych leżących po stronie zakładu pracy na podstawie ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. TJ. Nr 4, poz. 19, z 1990 r. z późn. zm.) z dniem 31 grudnia 2000 r. Skarżąca ukończyła 50 lat w dniu 3 sierpnia 2002 r. Zgodnie z treścią art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu -publ. jak wyżej świadczenie przedemerytalne przysługuje z zastrzeżeniem ust. 9 osobie spełniającej określone warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiadała okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w raz niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. Nr 1, poz. 1 z 1994 r. z późn. zm.). Zdaniem organu II instancji skarżąca nie spełniała warunku z żadnej z grupy przesłanek o jakiej mowa w ustawie. Wprawdzie w ostatnim zakładzie pracy była zatrudniona przez okres dłuższy niż ó miesięcy, rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn ekonomicznych w rozumieniu ustawy i łącznie z pobieraniem zasiłku uzyskała okres zatrudnienia wynoszący 30 lat, to jednak w dniu rozwiązania stosunku pracy u ostatniego pracodawcy nie osiągnęła 50 lat życia. Wiek ten ukończyła dopiero 3 sierpnia 2002 r. podczas, gdy rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło 31 grudnia 2000 r. Decyzję tę zaskarżyła C. F. Wnosząc ojej uchylenie skarżąca zarzucała, iż organy obu instancji bezpodstawnie do okresu pracy nie zaliczyły jej okresu 18 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Zaliczenie tego okresu oznaczałoby, iż osiągnęła 30 letni okres zatrudnienia i po 3 sierpnia 2002 r. należy się jej, zdaniem skarżącej, świadczenie przedemerytalne ponieważ w tym okresie ukończyła 50 lat życia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie przysługuje jej prawo do zasiłku przedemerytalnego, ponieważ nie spełnia ona warunków określonych w art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - publ, jak wyżej. Jeśli nawet przyjąć, iż skarżąca osiągnęła 30 letni okres zatrudnienia i była zatrudniona w ostatnim zakładzie pracy przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, co jest bezsporne, to rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn ekonomicznych dotyczących zakładu pracy nastąpiło 31 grudnia 2000 r. podczas, gdy skarżąca osiągnęła wymagany art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy wiek 50 lat dopiero w dniu 3 sierpnia 2002 r. Ustawa jednoznacznie stanowi, iż osoba ubiegająca się o świadczenie przedemerytalne z art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy, musi spełniać określone w tym przepisie warunki do dnia rozwiązania stosunku pracy. Dla spełnienia warunku uzyskania świadczenia przedemerytalnego nie wystarczy osiągnięcie w dniu rozwiązania stosunku pracy co najmniej 30 letniego okresu zatrudnienia (dla kobiet) niezbędne jest także spełnienie łącznie pozostałych warunków, których na dzień rozwiązania stosunku pracy skarżąca nie spełniała (nie ukończyła 50 lat). Późniejsze ukończenie wieku 50 lat nie uprawnia skarżącej do przyznania jej świadczenia przedemerytalnego. Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270)