II SA/Gd 301/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. C. – M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odmówić przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uczestniczka postępowania B. C. – M. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Od postanowienia referendarza sądowego z dnia 17 listopada 2009 r., którym odmówiono jej przyznania prawa pomocy, wniosła sprzeciw. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy na skutek wniesionego sprzeciwu Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Jak wynika z jego treści, B. C. – M. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem i 15-letnim synem. Rodzina posiada dom o powierzchni 160,80 m2. Zarówno uczestniczka postępowania, jak i jej mąż posiadają stałe zatrudnienie, a każde z nich osiąga z tego tytułu dochody w wysokości 3 tysięcy złotych miesięcznie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wnioskodawczyni nie wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Wysokość bieżących dochodów jej i jej męża jest na tyle wysoka dla trzyosobowej rodziny, że jest ona w stanie ponieść koszty swego udziału w sprawie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Podkreślić należy, że złożony wniosek nie został w żaden sposób umotywowany, a B. C. – M. nie wskazała nawet, że nie posiada środków na opłacenie wniesionej skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.