II SA/Gd 302/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: WSA Dorota Jadwiszczok WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 września 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. IGP Spółki komandytowo - akcyjnej z siedzibą w Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 marca 2016 r., sygn. akt [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zmiany decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 marca 2016 r., sygn. akt [...], utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt [...], którym wstrzymano wykonanie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 sierpnia 2002 r. o zmianie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2002 r. o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. S., obręb O. Zaskarżone postanowienie wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze wstrzymało wykonanie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 sierpnia 2002 r. o zmianie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2002 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. S., obręb O. Rozpoznano tym samym wniosek Zarządu Województwa o wstrzymanie wykonania wskazanych decyzji ostatecznych towarzyszący wnioskowi o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 - dalej jako "k.p.a.") , decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 sierpnia 2002 r. oraz decyzji z dnia 8 kwietnia 2002 r. w części określającej iż: "Nowopowstała działka nr [...] przeznaczona jest na poszerzenie istniejącej drogi wojewódzkiej - ul. S., w związku z jej modernizacją i po uprawomocnieniu się decyzji stanowić będzie własność Województwa. Obu ww. decyzjom Zarząd Województwa zarzucił w szczególności rażące naruszenie art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1774) w części stwierdzającej, że działka nr [...] "po uprawomocnieniu się decyzji stanowić będzie własność Województwa ", podczas gdy przejście prawa własności na jeden z podmiotów publicznych wymienionych w art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami następuje z mocy prawa, a kwestia, który z tych podmiotów nabędzie własność nieruchomości ma charakter cywilnoprawny. Ponadto zarzucono, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2002 r. w ww. części została także wydana z rażącym naruszeniem art. 98 ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 u.g.n. w zw. z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że nowopowstała działka oznaczona w zaskarżonej decyzji jako [...] przeznaczona jest na poszerzenie istniejącej drogi wojewódzkiej, podczas gdy w żadnym stopniu nie wskazuje na to powołane w zaskarżonej decyzji postanowienie nr [...] z dnia 24 grudnia 2001 r., ani cytowane w tym postanowieniu zapisy Miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego dzielnicy G. W ww. postanowieniu nie występuje działka nr [...] (po raz pierwszy pojawia się w decyzji podziałowej z dnia 8 kwietnia 2002 r.). Ponadto, dla dzielonej działki nr [...] wskazano inne księgi wieczyste, co wskazuje na fakt, że mamy do czynienia z dwiema różnymi nieruchomościami. Postanowienie opiniuje pozytywnie projektowany podział dziewięciu działek ewidencyjnych i jedynie zbiorczo określa ich przeznaczenie w planie miejscowym poprzez wskazanie, że "teren objęty wstępnym projektem podziału zgodnie z ww. planem przeznaczony jest pod projektowaną główną ulicę tranzytową, w przyszłości trasę drogi krajowej [...], ulicę lokalną oraz teren urządzeń obsługi miasta, komunikacji, turystyki i zieleni -oznaczenie w planie miejscowym symbolem "0.2. KGt2/2, 0.26-KL1/2, B.5-UH/UG/UT/KS". W tej sytuacji wnioskodawca uznał, że wstrzymanie wykonania ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta przyczyni się do pomniejszenia negatywnych skutków, które mogłyby wystąpić do czasu wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji obarczonej prawdopodobieństwem wystąpienia jednej z wad kwalifikowanych ujętych w art. 156 § 1 k.p.a. Negatywnym, z punktu widzenia Województwa, skutkiem zaskarżonych decyzji jest roszczenie byłego właściciela nieruchomości o odszkodowanie za utraconą własność, tym bardziej, że to odszkodowanie ze względu na wielkość działki nr [...] może być wysokie. W razie wypłaty odszkodowania jego odzyskanie - w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji - może okazać się niemożliwe. Prawdopodobieństwo istnienia wad kwalifikowanych wynika wprost z zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji. Zarząd Województwa zarzucił również obu decyzjom naruszenie przepisów: 1. art. 6 ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez ujęcie w zaskarżonej decyzji, iż działka nr [...] przeznaczona jest na poszerzenie istniejącej drogi wojewódzkiej, w sytuacji gdy kompetencja do zaliczenia drogi do kategorii dróg wojewódzkich zastrzeżona została dla Sejmiku Województwa; 2. art. 6 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez ujęcie w zaskarżonej decyzji, iż działka nr [...] przeznaczona jest na poszerzenie istniejącej drogi wojewódzkiej, w sytuacji gdy kompetencja ustalania przebiegu dróg wojewódzkich zastrzeżona została dla Sejmiku Województwa; 3. art. 6,7,9,10 w związku z art. 125 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zobowiązującej organ administracji publicznej do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci ustalenia rzeczywistego przeznaczenia działki w planie zagospodarowania przestrzennego oraz naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez nieprzesłanie stronom postanowienia uzgadniającego projekt podziału działki; 4. art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez naruszenie zasad swobodnej oceny dowodów, która była - zdaniem wnioskodawcy- dowolna-, a nie swobodna, jak też poprzez brak wymaganego prawem wszystkich elementów uzasadnienia decyzji. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 stycznia 2016 r. wstrzymując wykonanie decyzji z dnia 12 sierpnia 2002 r. Kolegium wyjaśniło, że oceniając wniosek Zarządu Województwa o wstrzymanie wykonania decyzji podziałowej oraz decyzji zmieniającej ją w świetle przepisów art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, należało uznać, że zawarta w nim argumentacja pozostaje w związku z przepisami prawa, które legły u podstaw wydania kwestionowanej decyzji, co pozwala przyjąć, że istnieje prawdopodobieństwo naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 21 marca 2016 r., ponownie uznało wniosek Zarządu Województwa w zakresie wstrzymania wykonalności decyzji za uzasadniony. W uzasadnieniu wyjaśniło, że jedyną podstawą prawną rozpatrzenia przedmiotowego wniosku jest przepis art. 159 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Do zastosowania przez organ administracji wymienionej w art. 159 § 1 k.p.a. instytucji wystarczy wskazanie na prawdopodobieństwo istnienia wad powodujących nieważność decyzji i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Wydając postanowienie na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. wstrzymujące wykonanie decyzji organ nie musi mieć pewności, że decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadą, określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Wystarczy tu jedynie uzasadnione przypuszczenie (prawdopodobieństwo) wystąpienia takiej wady. Przesłanką zastosowania art. 159 § 1 k.p.a. jest "prawdopodobieństwo" a nie "uprawdopodobnienie". Czym innym jest jednak wystąpienie prawdopodobieństwa, a czym innym uprawdopodobnienie, czy to przez organ czy stronę faktu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., a organ stosując art. 159 § 1 k.p.a. nie musi dowodzić, że w sprawie wystąpiła konkretna podstawa do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia. W końcu określenie "prawdopodobieństwa", o jakim mówi przepis art. 159 § 1 k.p.a., powinno polegać na wskazaniu tego z punktów w art. 156 § 1 k.p.a., który w ocenie organu ma w sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną wadę. Wniosek Zarządu Województwa o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12.08.2002 r. zmieniającej decyzję tego organu z dnia 8 kwietnia 2002 r. o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. S., obręb O., wskazuje jako podstawę żądania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto zawarte we wniosku zarzuty wraz z ich argumentacją powołaną na ich poparcie bazują na ustawowych podstawach stwierdzenia nieważności decyzji, są logiczne, racjonalne i pozostają w związku z treścią kwestionowanej decyzji. Rodzi to prawdopodobieństwo, że decyzja dotknięta jest wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Na obecnym etapie postępowania nie można natomiast oceniać ich zasadności i wpływu na obowiązywanie weryfikowanych decyzji, możliwość wyeliminowania ich z obrotu prawnego w całości lub w części. Kolegium wskazało, że prowadząc postępowanie w sprawie nieważności wszczęte wnioskiem strony, nie jest związane ani treścią wniosku (zarzutów), ani wskazanymi w nim podstawami prawnymi lub przepisami, których rażące naruszenia zarzuca strona. W toku tego nadzwyczajnego postępowania, Kolegium dokonuje badania ostatecznej decyzji pod kątem ewentualnego zaistnienia każdej z przesłanek opisanych w art. 156 § 1 k.p.a., z uwzględnieniem przepisu § 2 tej normy jak i dalszych przepisów k.p.a. Organ nie jest związany także co do zakresu, w jakim bada kwestionowaną decyzję. Ocenie pod kątem wad wykazanych w art. 156 § 1 k.p.a. podlegać będzie cała decyzja. W skardze A. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisu postępowania - art. 159 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, iż zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja Prezydenta Miasta z 12 sierpnia 2002 nr [...] jest obarczona wadą wymienioną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co doprowadziło do wstrzymania wykonania ww. decyzji, mimo że takie prawdopodobieństwo nie istnieje. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wbrew stanowisku Kolegium, w decyzji zmieniającej z dnia 12 sierpnia 2002 r. Prezydent Miasta nie orzekł o przejściu prawa własności działki nr [...]. W rozstrzygnięciu tym bowiem brak jest zwrotów wskazujących na to, iż Prezydent Miasta za przedmiot rozstrzygnięcia uznawał przejście działki nr [...]. Za przyjęcie, że przedmiotem rozstrzygnięcia było przejście własności działki nr [...] przemawiałyby takie zwroty, jak np. "orzeka, iż działka nr [...] przechodzi na własność Województwa ", "orzeka o przejściu działki nr [...] na własność Województwa ", "orzeka o przejęciu działki nr [...] na własność Województwa ". Brak wyraźnego zaznaczenia w decyzji zmieniającej, iż Prezydent Miasta orzeka o przejściu prawa własności ww. działki na inny podmiot, prowadzi do wniosku, iż kwestia przejścia własności tej działki ("wywłaszczenia" dotychczasowego właściciela na rzecz Województwa) nie była przedmiotem decyzji zmieniającej. Wskazana okoliczność znajduje potwierdzenie również w tym, iż decyzją zmieniającą uzupełniono podstawę prawną decyzji podziałowej o przepis art. 98 ustawy z 21sierpnia1997 o gospodarce nieruchomościami, stanowiący wprost o przejściu własności działek wydzielonych pod drogi publiczne na własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa (a nie na podstawie decyzji administracyjnej). Ponadto, wskazano, że w decyzji zmieniającej wyraźnie zaznaczono, że działka nr [...] będzie stanowiła własność Województwa po uprawomocnieniu się decyzji, podczas gdy w rozstrzygnięciach decyzji, na podstawie których dochodzi do wywłaszczenia, nie zamieszcza się sformułowań, iż skutek prawny w nich określony następuje dopiero z chwilą, gdy staną się ostateczne. Wobec tego, w ocenie skarżącej zwrot "Nowopowstała działka nr [...] przeznaczona jest na poszerzenie istniejącej drogi wojewódzkiej ul. S. w związku z jej modernizacją i po uprawomocnieniu się decyzji stanowić będzie własność Województwa " ma charakter wyłącznie informacyjny i nie oznacza, że Prezydent Miasta uczynił kwestię przejścia własności działki nr [...] przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji zmieniającej i w konsekwencji decyzji podziałowej. Zamieszczenie takiej informacji po właściwym rozstrzygnięciu decyzji podziałowej, a przed jej uzasadnieniem, należy uznać za wadę. W ocenie skarżącej, ze względu na brak jakichkolwiek doniosłych skutków prawnych związanych z zamieszczeniem tego rodzaju informacji w decyzji podziałowej, nie można przyjmować, iż zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja zmieniająca decyzję podziałową, została wydana z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej albo że wystąpiła jakakolwiek inna wada kwalifikowana, o której mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Decyzją zmieniającą dodano do treści decyzji podziałowej element w istocie zbędny, o charakterze informacyjnym, niemający wpływu na treść rozstrzygnięcia decyzji podziałowej oraz na uprawnienia i obowiązki adresatów obu decyzji (podziałowej i zmieniającej). Skarżąca wyjaśniła, że jako obecny właściciel nieruchomości obejmującej działkę nr [...] oraz strona postępowania administracyjnego, w którym zostało wydane zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z 29 stycznia 2016 r., ma interes prawny we wniesieniu niniejszej skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe swoje stanowisko sformułowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 8 lipca 2016 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko uzupełniając skargę poprzez sformułowanie dodatkowych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego z zakresu ustalania kręgu stron postępowania i pozbawienie tym samym możliwości udziału w postępowaniu o stwierdzenie nieważności oraz wstrzymanie wykonania decyzji zmieniającej decyzję o podziale stron, które ze względu na interes prawny powinny brać w tych postępowaniach udział, tak jak B. oraz Miasto. Skarżąca przedstawiła w tym zakresie uzasadnienie swoich zarzutów. W piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2016 r. Zarząd Województwa wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko wyrażone we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu jest postanowienie wydane na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1. Wymienioną w tym przepisie przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest prawdopodobieństwo istnienia jednej z przesłanek pozytywnych stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Ze względu na to, że w przepisie tym nie stanowi się o "uprawdopodobnieniu", lecz o "prawdopodobieństwie" nie byłoby podstaw do wymagania od strony żądającej wstrzymania wykonania decyzji uproszczonego dowodzenia istnienia wad decyzji powodujących jej nieważność, lecz wystarczy wskazanie na taką możliwość, i to niezależnie od stopnia prawdopodobieństwa (por. Janowicz, Komentarz, s. 405, a zwłaszcza M. Podleśny, Uprawdopodobnienie i prawdopodobieństwo w ogólnym postępowaniu administracyjnym, ST 2006, Nr 3, s. 63–65). Organ administracyjny, mając obowiązek wstrzymania wykonania decyzji z urzędu, powinien go zrealizować w każdym stadium postępowania aż do wydania decyzji, jeżeli istnienie wady powodującej nieważność stało się już prawdopodobne, chociaż nie będzie ono jeszcze pewne i stwierdzone. Zasadnie Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 lipca 2004 r., sygn. akt IV SA 2634/03 (OSNAiWSA 2005, Nr 4, poz. 78) uznał konieczność wymienienia wady podanej w art. 156 § 1 oraz wskazujących na nią okoliczności. Wniosek stron, a więc nie tylko osób, które były wcześniej stronami postępowania w trybie zwykłym, lecz również tych, które są stronami tylko w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z racji ich interesu prawnego lub obowiązku jest dla organu administracyjnego wiążący, gdy jego treść odpowiada wymaganiom art. 159 § 1, ponieważ uzasadnia prawdopodobieństwo istnienia wady decyzji stanowiącej o jej nieważności. Odmowa jego uwzględnienia będzie mogła mieć miejsce tylko w przypadku wniosku nieuzasadnionego, a więc takiego, w którego treści albo w ogóle nie wskazuje się na okoliczności uzasadniające istnienie wady decyzji wymienionej w art. 156 § 1, albo też zawierające błędne uzasadnienie jej istnienia czy też odwołujące się do okoliczności niezwiązanych z wadami decyzji wymienionymi w tym przepisie. Odnosząc powyższe rozważania do oceny przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że Zarząd Województwa w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 sierpnia 2002 r. o zmianie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 8 kwietnia 2002 r. nr [...]w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. S., obręb O. wskazał, iż przesłanką jej nieważności jest określona w art. 159 § 1 pkt 2 k.p.a. wada kwalifikowana polegająca na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jako uzasadnienie wystąpienie istnienia tej wady wskazał w szczególności następujące okoliczności: - rażące naruszenie art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w części stwierdzającej, że działka nr [...] "po uprawomocnieniu się decyzji stanowić będzie własność Województwa ", podczas gdy przejście prawa własności na jeden z podmiotów publicznych wymienionych w art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami następuje z mocy prawa, a kwestia, który z tych podmiotów nabędzie własność nieruchomości ma charakter cywilnoprawny, - rażące naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 u.g.n. w zw. z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że nowopowstała działka oznaczona w zaskarżonej decyzji jako [...] przeznaczona jest na poszerzenie istniejącej drogi wojewódzkiej, podczas gdy w żadnym stopniu nie wskazuje na to powołane w zaskarżonej decyzji postanowienie nr [...] z dnia 24 grudnia 2001 r., ani cytowane w tym postanowieniu zapisy Miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego dzielnicy G.– O., Nadto Zarząd Województwa w złożonym wniosku wskazał również, iż decyzja ostateczna Prezydenta Miasta z dnia 12 sierpnia 2002 r. narusza art. 6 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych, art. 6,7,9,10 w związku z art. 125 § 1 k.p.a. oraz art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a uzasadniając stanowisko w tym zakresie. Wobec powyższego w ocenie Sądu wzmiankowany wniosek był zasadny albowiem w jego treści wskazano na okoliczności uzasadniające istnienie wady decyzji wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również uzasadniono jej istnienie przywołując okoliczności związane z wadami decyzji wymienionymi w tym przepisie. To z kolei obligowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. Podkreślić w tym miejscu należy, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania decyzji ostatecznej na podstawie powyższego przepisu nie podlega ocenie okoliczność, czy decyzja ostateczna objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności obciążona jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a do tego w istocie sprowadza się stanowisko strony skarżącej negujące istnienie takich wad. Bez znaczenia jest również w ocenie Sądu podniesiona przez stronę skarżącą okoliczność, iż przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia pominięto niektóre podmioty, które winny być uznane za strony postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Należy bowiem wskazać, iż postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej na podstawie art. 159 k.p.a. jest postępowaniem incydentalnym wynikłym w toku postepowania głównego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Krąg podmiotów uznanych za strony tych postępowań ustalany jest w toku postępowania głównego i ewentualna wadliwość tej czynności podlega ocenie w ramach tego postępowania. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).