II SA/Gd 303/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 13 listopada 2008r. nr [...] Wójt Gminy stwierdził wygaśnięcie decyzji własnej z dnia 26 stycznia 2007r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości Czarlina, wydanej P. P. Decyzja została wydana na podstawie art. 104 i 162 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 3 września 2007r. Rada Gminy Kościerzyna podjęła uchwałę nr IX/64/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego Czarlina. Przedmiotowa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego nr 154 z dnia 16 listopada 2007r. pod poz. 2876 i weszła w życie z dniem 17 grudnia 2007r. Zgodnie z ustaleniami planu miejscowego działka nr [...] położona w miejscowości Czarlina znajduje się na obszarze oznaczonym symbolami: 39.R,ZL - tereny rolnicze i lasy oraz 013.KXPW - tereny ciągów pieszo-jezdnych wewnętrznych. W kartach terenu w punktach dotyczących parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy plan miejscowy przewiduje zakaz realizacji wszelkich form zabudowy z wyłączeniem lokalizacji obiektów i urządzeń oraz wydzielania terenów o funkcji publicznej z zakresu infrastruktury technicznej i drogowej. Z powyższych ustaleń wynika, że plan miejscowy dla działki nr [...] przewiduje inne ustalenia aniżeli wydana decyzja o warunkach zabudowy. Wskutek wniesionego odwołania w sprawie orzekało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które decyzją z dnia 30 marca 2009r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że jedynie brak obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego uzasadnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przypadku natomiast obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania terenu i warunków zabudowy następuje nie w decyzji o warunkach zabudowy, lecz w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei zgodnie z treścią art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy został zobowiązany do stwierdzenia jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, gdyż dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu tego nie należy jednak stosować gdy wydana została ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kpa. W oceni organu odwoławczego w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym Wójt Gminy zobligowany był do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 26 stycznia 2007r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Skarżący zarzucił, że oba rozstrzygnięcia są niesłuszne i nieuzasadnione. Decyzja Wójta narusza art. 156 § 1 pkt 3 Kpa, co powinno było uwzględnić Kolegium przy rozstrzyganiu odwołania. Skarżący zarzucił nadto naruszenie zasad procedury określonych w art. 7, 8, 9 i 12 Kpa. Podniósł również, że postępowanie zostało zainicjowane przez osobę, która nie posiada przymiotu strony, gdyż zrealizowana zabudowa nie wpływałaby na jej nieruchomość. W ocenie skarżącego podczas opracowywania i uchwalania planu miejscowego ustalenia dokonane w wydanych decyzjach zabudowy winny zostać ujęte w uchwalanym planie. Skarżący wskazał też, że poniósł koszty przygotowania działki do realizacji inwestycji, m.in. podłączenia instalacji elektrycznej, koszty architektoniczne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W kolejnych pismach skarżący wskazał, że w sąsiedztwie jego nieruchomości powstaje domek letniskowy, budowany w otulinie leśnej, co świadczy o niezgodnym z prawem różnym traktowaniu obywateli. Postępowanie odwoławcze w sprawie wydanej decyzji o warunkach zabudowy przeciągało się, co uniemożliwiło mu uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto na rozprawie skarżący stwierdził, że w jego ocenie przedmiotowa działka znajduje się jeszcze na terenie przeznaczonym na cele rekreacyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.). Stan faktyczny niniejszej sprawy jest bezsporny i wynika z niego, że wydaną na wniosek skarżącego P. P. decyzją z dnia 26 stycznia 2007 r. Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego na terenie działki nr [...] w miejscowości Czarlina, gmina Kościerzyna. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 czerwca 2007r. W sprawie bezsporne jest, że w dniu 17 grudnia 2007r., a więc po wydaniu ostatecznej decyzji wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego Czarlina na terenie gminy Kościerzyna, zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Kościerzyna z dnia 3 września 2007 r. Nr IX/64/07 (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 16 listopada 2007 r. Nr 154, poz. 2876) obejmujący należącą do skarżącego działkę nr 431/105. Bezsporne jest również, że skarżący nie uzyskał ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Art. 162 § 1 pkt 1 Kpa stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa. Zgodnie z treścią art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (ust.2). Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 3). Z prawidłowych ustaleń organów administracji wynika, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje inny sposób zagospodarowania przedmiotowej działki niż wynika to z uprzednio wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja z dnia 26 stycznia 2007r. ustalała warunki dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego na terenie działki nr [...] w miejscowości Czarlina, gmina Kościerzyna. Z wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu Czarlina wynika, że przedmiotowa działka nr [...] położona jest częściowo na terenie oznaczonym symbolem 39.R,ZL oraz w części na terenie 013.KXPW. Z wypisu z treści planu wynika natomiast, że jednostka 39.R,ZL stanowi tereny rolnicze oraz lasy zaś jednostka oznaczona symbolem 013.KXPW stanowi tereny ciągów pieszo-jezdnych wewnętrznych. Na obu tych terenach obowiązuje całkowity zakaz realizacji wszelkich form zabudowy z wyłączeniem obiektów i urządzeń z zakresu infrastruktury technicznej i drogowej. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Skoro zatem dla terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy z dnia 26 stycznia 2007r. uchwalono miejscowy plan, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, a inwestor nie uzyskał ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zasadne było stwierdzenie wygaśnięcia tejże decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy nie dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, jako że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy zapadła w innej, odrębnej sprawie administracyjnej. W żadnym razie nie może być w takiej sytuacji mowy o tożsamości sprawy. W postępowaniu dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy organ dokonuje wyłącznie ustaleń dotyczących przesłanek zawartych w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z tym nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy podniesiona w skardze okoliczność dotycząca długiego rozpatrywania sprawy o ustalenie warunków zabudowy, które to uniemożliwiło skarżącemu uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ma także żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia sprawy fakt, że w sąsiedztwie nieruchomości skarżącego realizowana jest zabudowa letniskowa. Zarzuty skarżącego związane z kwestionowaniem ustaleń planu oraz procedury jego uchwalenia nie mogą być również rozpatrywane w niniejszym postępowaniu. Plan ten wiąże bowiem organy administracji publicznej w procedurze wydawania indywidualnych rozstrzygnięć na jego podstawie. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy są zatem zgodne prawem. Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.