II SA/Gd 307/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Wojewody z dnia 29 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Postanowieniem z dnia 29 marca 2012 r. Wojewoda uchylił postanowienie Starosty z dnia 10 stycznia 2012 r. o odmowie wznowienia postępowania i orzekł o odmowie wznowienia w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia 24 kwietnia 2009 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I. J. pozwolenia na budowę budynku socjalno-handlowego z wewnętrznymi instalacjami, na terenie dziatki nr [...] położonej w miejscowości K. (gm. C.), zmienionej decyzją z dnia 23 kwietnia 2010 r.. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji było uznanie, że wnoszący o wznowienie postępowania J. M. nie zachował terminu do złożenia podania. Nowa okolicznością, wskazana w treści podania i uzasadniającą wznowienie było bowiem zainicjowane przez J. M. postępowanie w przedmiocie zwrotu nieruchomości na której realizowana była inwestycja objęta pozwoleniem z dnia 24 kwietnia 2009 r.. Okoliczność ta znana była skarżącemu już w dniu 15 lipca 2010 r., o czym świadczy treść złożonego przez niego w tym dniu do Starosty wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej inwestycji. Podanie zostało złożone w dniu 22 grudnia 2011 r., zatem po upływie ustawowego terminu jednego miesiąca, wynikającego z art. 148 par. 1 k.p.a. Organ odwoławczy rozpoznając wniesione zażalenie podkreślił, że w celu skutecznego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, właściwy organ przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, bada czy w złożonym przez wnioskodawcę wniosku zachodzą łącznie trzy wymogi określone w przepisach prawa.: * czy wniosek pochodzi od strony postępowania administracyjnego właściwej dla badanej decyzji, * czy wskazana we wniosku przyczyna wznowienia jest właściwa i dotyczy przedmiotowej decyzji, * czy wnioskodawca dochował ustalonych przepisami prawa terminów do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Łączne spełnienie wymienionych wyżej przesłanek daje podstawę właściwemu organowi administracji do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego. Uchybienie choćby jednemu z wyżej wymienionych warunków powoduje konieczność wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Analizując zgromadzony materiał dowodowy Wojewoda stwierdził, iż z akt sprawy nie wynika, że J. M. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Starosty z dnia 24 kwietnia 2009 r., zmienionej decyzją z dnia 23 kwietnia 2010 r. W podaniu o wznowienie postępowania administracyjnego J. M. wskazał jako podstawę wznowienia przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. z którego wynika, że wznawia się postępowanie gdy: "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję". W ocenie organu odwoławczego wskazany przez stronę powód w postaci złożenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 maja 2010 r., utrzymujące w mocy postanowienie Starosty o zwrocie J. M. podania w sprawie zwrotu nieruchomości z dnia 1 lipca 2009 r. - nie może stanowić nowego dowodu nieznanego organowi architektoniczno-budowlanemu w dniu wydania przedmiotowej decyzji. Z postanowienia Starosty z dnia 12 kwietnia 2010 r. wynika, że wniosek o zwrot nieruchomości został złożony w dniu 1 lipca 2009 r.. po dacie wydania ostatecznej decyzji Starosty z dnia 24 kwietnia 2009 r. Zatem wniosek ten i ewentualnie związany z nim zwrot nieruchomości rolnej nie może stanowić okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania administracyjnego, gdyż ta okoliczność powstała po dacie wydania ostatecznej decyzji Starosty z dnia 24 kwietnia 2009 r. W konsekwencji organ odwoławczy odmówił wznowienia postępowania w sprawie przedmiotowej decyzji z uwagi na fakt, że wniosek pochodzi od osoby nie posiadającej statusu strony postępowania administracyjnego dotyczącego tej decyzji, jak również z uwagi na fakt, że wskazana przez wnioskodawcę przesłanka do wznowienia postępowania nie stanowi okoliczności, która istniała w dniu wydania decyzji i była nieznana organowi wydającemu ostateczną decyzję. Skargę na powyższe postanowienie wniósł J. M., zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 124 § 2 oraz art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 i art. 149 § 1 k.p.a. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego. Skarżący wskazał, że organy nie wzięły pod uwagę okoliczności wniesienia w dniu 20 kwietnia 2011 r. podania o skorygowanie wysokości zadłużenia gospodarstwa jego rodziców będącego powodem odebrania należącej do nich nieruchomości, co jak sam przyznaje nastąpiło po wydaniu decyzji, ale w sytuacji skorygowania zadłużenia powstanie realna szansa odzyskania nieruchomości i z tego skarżący wywodzi interes prawny we wznowieniu postępowania. Naruszenia art. 8 k.p.a. skarżący upatruje w prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z k.p.a. oraz braku uzasadnienia dla nieuznania go za stronę. Ponadto zdaniem skarżącego badanie kwestii posiadania przez niego statusu strony powinno odbyć się w ramach pełnowymiarowego postępowania a nie we wstępnym jego etapie. Tymczasem organ I instancji uznał skarżącego za stronę, zaś organ odwoławczy zajął przeciwne stanowisko. Tym samym w ocenie skarżącego nie zostało do końca wyjaśnione, czy przysługiwał mu status strony w zakończonym ostateczną decyzja postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy przypomnieć, że wznowienie postępowania to nadzwyczajny tryb umożliwiający uchylenie decyzji ostatecznej w przypadku, gdy prowadzone przed jej wydaniem postępowanie dotknięte było którąś z wad określonych w art. 145 § 1 k.p.a. lub gdy zaistniała przesłanka wskazana w art. 145a § 1 k.p.a. bądź w art. 145b § 1 k.p.a. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu, czy podanie o wznowienie opiera się na podstawach wymienionych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został on złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania i czy został zachowany termin z art. 148 k.p.a. Tylko, gdy z twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, że wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ postanowieniem odmawia wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że J. M. nie był stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę budynku socjalno-handlowego na terenie dziatki nr [...] położonej w miejscowości K. (gm. C.). Jednakże skarżący jako podstawy wznowienia nie wskazał okoliczności, że nie brał udziału w postępowaniu, którego stroną być powinien (art. 145 §. 1 pkt 4 k.p.a). Jako podstawę wznowienia wskazał natomiast przepis art. 145 §. 1 pkt 5, który stanowi, że postępowanie podlega wznowieniu, gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który ja wydał. Nową okolicznością, na która się powołał jest postępowanie o zwrot nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę, zainicjowane wnioskiem skarżącego w dniu 1 lipca 2009 r. Okoliczność ta z cała pewnością nie istniała w dacie wydania ostatecznej decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. J. pozwolenia na budowę ( 24 kwietnia 2009 r.). Tym bardziej okolicznością taką nie jest złożony w dniu 20 kwietnia 2011 r. wniosek o skorygowanie wysokości zadłużenia gospodarstwa rodziców skarżącego. Ponadto sama okoliczność ubiegania się o zwrot nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę nie daje podstawy do uznania skarżącego za stronę tego postępowania. Dodatkowo wniesienie podania nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu, ponieważ okoliczność ubiegania się o zwrot nieruchomości była skarżącemu wiadoma od dnia 1 lipca 2009 r.. Mając powyższe na względzie należy uznać, że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a, było w istocie zasadne. Wobec powyższego, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.