II SA/Gd 308/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Gminy na decyzję Wojewody z dnia 21 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Gmina złożyła skargę na decyzję Wojewody z 21 marca 2018 r., nr [..], uchylającą decyzję Starosty z 26 lipca 2017 r., nr [..], zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w postaci wieży kratowej BOT-E2/60 o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. na działce nr [..] w miejscowości S., gmina S. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i w tym zakresie orzekającą o zatwierdzeniu nowego projektu zagospodarowania terenu oraz utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Decyzje powyższe wydane zostały w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: A. (inwestor) wystąpiła do Starosty z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A. nr [..] w postaci wieży typu BOT E2/60 o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. wraz z antenami sektorowymi, radioliniowymi, urządzeniami sterującymi, zasilającymi oraz zasilaniem elektrycznym na terenie działki nr [..] w miejscowości S., gmina S. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwały nr VI/99/2015 Rady Gminy z 30 czerwca 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego S., gmina S. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2015 r., poz. 2500) oraz 4 egzemplarze projektu budowlanego. Organ uznał, że stronami w przedmiotowym postępowaniu są: inwestor, właściciel działki, na której planowana jest budowa przedmiotowej stacji bazowej oraz właściciele nieruchomości, nad którymi wznoszą się wiązki promieniowania anten sektorowych i właściciele działek nad wyznaczonymi przewidywanymi obszarami występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych tj. działki nr [..]-[..] w miejscowości S. i [..] w miejscowości G. oraz działka na której planowana jest inwestycja nr [..] w miejscowości S. W toku postępowania Gmina jako właściciel działek drogowych nr [..] i [..], na które oddziałuje planowana inwestycja, zakwestionowała możliwość jej realizacji w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Jak ustalił organ, wnioskowana inwestycja, stosowanie do zapisów planu miejscowego, znajduje się na terenie nr 2.1 R. W tej karcie terenu wyznaczono funkcję podstawową – tereny produkcji rolnej, enklawy rolne oraz funkcję uzupełniającą - zalesienia, infrastruktura techniczna (która odwołuje się do ustaleń ogólnych planu w § 3 ust. 4). W ustaleniach ogólnych w § 3 ust. 4 pkt 6i miejscowego planu dotyczących zaopatrzenia w media znajduje się zapis, zgodnie z którym na obszarze planu dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych, w tym w szczególności stacje bazowe telefonii komórkowej, lecz ze względu na teren zlokalizowany na obszarze Parku Krajobrazowego należy lokalizację stacji uzgodnić z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska. Zgodnie z powyższym inwestor wystąpił do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska i pismem nr [..] z 8 maja 2017 r. otrzymał informację, że brak jest podstaw prawnych do uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego na etapie projektu zagospodarowania terenu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, ponieważ organ ten zajął stanowisko na etapie opiniowania i uzgadniania projektu planu miejscowego. Ustosunkowując się do zarzutów Gminy o lokalizacji inwestycji w obszarze zabudowy mieszkaniowej organ I instancji wskazał, że w obszarze jej oddziaływania znajduje się teren działki nr [..] i [..] w miejscowości G., oznaczony symbolem B 001-R w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą nr VII/70/2007 Rady Gminy z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi [.] (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 135, poz. 2410). Natomiast teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z drobnymi usługami, oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w zmianie tego planu zatwierdzonej Uchwałą nr XXXIII/329/2010 Rady Gminy z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi [..], oznaczony symbolem 005a-MN znajduje się w odległości około 150 m od planowanej inwestycji, w konsekwencji pozostaje poza zasięgiem jej oddziaływania. Ponadto organ stwierdził, że projekt budowlany zawiera analizę występowania obszaru pól elektromagnatycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 oraz kwalifikację przedsięwzięcia wykonaną przy uwzględnieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 roku, poz. 71). Z analizy wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych określonych dla miejsc dostępnych dla ludności nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania, w związku z czym projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi gdyż spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. 2003 r., Nr 192, poz. 1883). Jednocześnie organ wskazał, że na podstawie przeprowadzonych obliczeń dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych, rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza sią do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż przedsięwzięcie to nie osiąga progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016 r., poz. 71). Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Gmina, domagając się jej uchylenia w całości lub zmiany, zgodnie z wnioskiem Gminy. Decyzji zarzucono w szczególności naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.) poprzez brak własnych ustaleń w przedmiocie szkodliwości wpływu planowanej inwestycji na zdrowie ludzi i wadliwe jej uzasadnienie w tym przedmiocie. W decyzji z 21 marca 2018 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego element projektu budowlanego i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu nowego projektu zagospodarowania terenu, w pozostałej części utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie kwestią sporną i jednocześnie mającą podstawowe znaczenie dla sprawy było uznanie, czy dla przedmiotowego przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, tj. przedsięwzięcia dotyczącego instalacji radiokomunikacyjnej wyposażonej m.in. w 12 anten sektorowych zgrupowanych po 4 anteny na danym azymucie (0°, 110°, 220°), zastosowanie ma § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zakładający sumowanie oddziaływań z pojedynczych anten. Oceniając powyższą kwestię organ uznał, że pogląd o braku konieczności sumowania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) dla projektowanych zgrupowanych na jednym azymucie kilku anten jest dominujący zarówno w literaturze branżowej jak i orzecznictwie sądów administracyjnych. W konsekwencji uznał, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia Rady Ministrów. W toku postępowania Wojewoda dodatkowo wezwał inwestora do dostarczenia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki nr [..] obręb S., obejmującego przedmiotową inwestycję, sporządzonego zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) w zakresie układu komunikacyjnego oraz zgodnie z warunkami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr VI/99/2015 Rady Gminy z dnia 30 czerwca 2015 r. Wojewoda zakwestionował bowiem rozwiązania projektowe w zakresie wewnętrznego układu komunikacyjnego, zasad obsługi komunikacyjnej oraz zakres opracowania mapy co celów projektowych, która nie obejmuje całej nieruchomości nr [..]. W odpowiedzi na powyższe inwestor w dniu 12 lutego 2018 r. przedłożył cztery egzemplarze projektu zagospodarowania terenu dla działki nr [..] w S., uszczegółowionego w zakresie komunikacji wewnętrznej oraz odniósł się do kwestii zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrując merytorycznie niniejszą sprawę Wojewoda wskazał na przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, tj. art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., zwanej dalej pr. b.). Wojewoda podkreślił, że w razie spełnienia wymagań określonych w powołanych przepisach, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem decyzja ta ma charakter związany. W ocenie organu odwoławczego złożony przez inwestora wniosek, uzupełniony w toku niniejszego postępowania spełnia wyżej wymienione wymogi. Inwestor, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 pr. b, złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedłożył, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 pr. b. przytoczonej powyżej ustawy, cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 pr. b., aktualnym na dzień opracowania projektu. Projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Oceniając zgodność inwestycji z miejscowym planem Wojewoda wskazał, że inwestycja planowana jest na obszarze oznaczonym symbolem 2.1R stanowiącym tereny produkcji rolnej - enklawy rolne. Jest zatem zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym Uchwałą Rady Gminy Nr VI/99/2015 z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego S., w gminie S. Przy czym, jak wskazał Wojewoda, inwestor dochował warunku wynikającego z § 3 ust. 4 pkt 6i planu, zobowiązującego go do uzgodnienia w regionalnym dyrektorem ochrony środowiska lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych ze względu na teren zlokalizowany na obszarze Parku Krajobrazowego, bowiem wystąpił o takie uzgodnienie, lecz organ od tego odstąpił. Jednocześnie z uwagi na fakt, że inwestor zmodyfikował projekt budowlany w zakresie zagospodarowania terenu w zakresie dotyczącym części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji w tym zakresie i zatwierdził przedłożony nowy projekt zagospodarowania terenu, dokonując tym samym korekty zaskarżonej decyzji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w myśl art. 136 k.p.a. Odnosząc się do stanowiska Gminy odnośnie wpływu inwestycji na zdrowie ludzi Wojewoda wskazał, że w polskim prawodawstwie w celu osiągnięcia celu, jakim jest zabezpieczenie społeczeństwa przed nadmiernym oddziaływaniem pól elektromagnetycznych, stworzony został, uzupełniany w wyniku kolejnych działań legislacyjnych, spójny system przepisów zawierających regulacje dotyczące podstawowych zasad ochrony przed polami elektromagnetycznymi, dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jakie mogą występować w środowisku, w miejscach dostępnych dla ludności, a także na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, określających zasady uwzględniania wpływu pól elektomagnetycznych przy prowadzeniu postępowań w sprawie ocen oddziaływania na środowisko, zgłoszeń instalacji emitujących pola elektromagnetyczne do organów ochrony środowiska, a także prowadzenia monitoringu występujących w Polsce poziomów pól elektromagnetycznych o częstotliwościach radiowych. Podstawowe znaczenie ma tu rozporządzenie Ministra Środowiska z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). W akcie tym określono standardy jakości środowiska w postaci dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, zróżnicowanych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz miejsc dostępnych dla ludności. W tej sytuacji problem merytoryczny, czyli stwierdzenie, czy poziom pól elektromagnetycznych w środowisku jest dopuszczalny, sprowadza się do stwierdzenia, czy mieści się on w granicach standardów dopuszczalnych dla określonych terenów. Podstawowe znaczenie ma bowiem - z powyższego punktu widzenia - sam charakter przewidywanych zagrożeń i fakt, czy w tym zakresie zostały przyjęte jakieś standardy i czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz dla miejsc dostępnych dla ludności, określono w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Jak napisał Wojewoda, w przypadku rozpatrywanej stacji pracującej w zakresie częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych charakteryzowane są przez wartość skuteczną natężenia pola elektrycznego równą 7 V/m lub wartość średniej gęstości mocy pola elektromagnetycznego równą 0,1 W/m2. Spełnienie wymagania dotyczącego nieprzekraczania poziomu 0,1 W/m2 w miejscach dostępnych dla ludności jest wystarczającym warunkiem spełnienia przepisów, gdyż tej wartości gęstości mocy odpowiada w polu dalekim wartość natężenia pola elektrycznego zawsze mniejsza od 7 V/m. Z tego względu w załączonym do wniosku opracowaniu wyznaczono obszary pól o wartościach gęstości mocy > 0,1 W/ m2. W skład analizowanej stacji bazowej wchodzą urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze zlokalizowane w szafach aparaturowych posadowionych u podstaw wieży oraz anteny sektorowe i anteny paraboliczne zawieszone na konstrukcji umieszczonej na wieży na wysokości 59,5 m n.p.t. Dla projektowanej stacji głównym źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludności są anteny sektorowe. Promieniowanie anten radiolinii jest wysoce kierunkowe i nie dociera do miejsc dostępnych dla ludności, a same urządzenia i tory antenowe są ekranowane i praktycznie nie wypromieniowują do otoczenia energii elektromagnetycznej istotnej ze względu na oddziaływanie biologiczne. Dalej Wojewoda wskazał, że projekt budowlany w rozdziale zatytułowanym "Analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2" (str. 100 projektu) uwzględnia wpływ inwestycji na środowisko. Przedstawiono tam tabelaryczne (tabela 2 str. 106 projektu) zestawienie wyników obliczeń zasięgów pól elektromagnetycznych o poziomach oddziaływań wyższych od dopuszczalnych (tj. gęstości mocy pola > 0,1 W/m2) za pośrednictwem anten sektorowych o określonych parametrach. Przewidywane obszary występowania pól elektromagnetycznych o poziomach oddziaływań wyższych niż dopuszczalne dla ww. anten zostały przedstawione również w sposób graficzny na mapie w skali 1: 1000 (rys. 1, strona 107 projektu) z uwzględnieniem skumulowanego oddziaływania tych anten - w widoku z góry, przy braku pochyleń osi wiązek głównych oraz na rysunkach sporządzonych w skali 1:500 (rys. 2, str. 108 -111) - widoki w płaszczyźnie pionowej. Rysunki uwzględniają maksymalne pochylenia wiązki (tilt) anten sektorowych i morfologię terenu oraz są odpowiednio zwymiarowanie. Wskazany w projekcie budowlanym skumulowany (to jest z uwzględnieniem zasady superpozycji) zasięg występowania pól elektromagnetycznych o poziomie oddziaływania wyższym niż dopuszczalny, tj. większym lub równym wartości 0,1 W/m2 dla anten sektorowych wynosi 78,4 m na każdym azymucie (0°, 110° i 220°), a przy największym pochyleniu zasięgi te (obszary) zlokalizowane są w minimalnych odległościach od 37,7 m do 45,8 m nad poziomem terenu, w zależności od azymutu (wysokości zwymiarowane na rysunkach ww. opracowania). Obszary występowania tych pól są zlokalizowane w przestrzeni ponad kilkoma sąsiednimi działkami wzdłuż osi głównych wiązek, przy czym nie są one zlokalizowane w miejscach, które mogą być uznane jako dostępne dla ludności, co jednoznacznie wynika z analizy rysunków nr 1 i 2 "Przewidywane maksymalne obszary pola o poziomach wyższych od dopuszczalnych". Jednocześnie w odniesieniu do wpływu inwestycji na miejsca dostępne dla ludności wskazano, że analiza wyników emisji pola elektromagnetycznego od planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej wykazała, że w miejscach dostępnych dla ludności nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska ustanowione w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Teren, na którym planowana jest inwestycja stanowi obecnie teren rolny, niezabudowany, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie dopuszczają możliwości realizacji jakiejkolwiek zabudowy, a obszary pól o poziomach wyższych od dopuszczalnych wystąpią na wysokości powyżej 43,8 m n.p.t (azymut 110°) i 45,8 m n.p.t (azymut 220°). W kwestii wpływu inwestycji na sąsiadującą zabudowę mieszkaniową wskazano, że najbliższa istniejąca zabudowa mieszkaniowa znajduje się na działce nr [..] i oddalona jest od projektowanej stacji bazowej o około 100 m, przy czym kierunek anten sektorowych nadawczych powoduje, że przewidywany obszar występowania pola elektromagnetycznego o gęstości większej lub równej wartości 0,1 W/m2, oddalony będzie od tej zabudowy o około minimum 30 m w płaszczyźnie poziomej (pomiar dokonany skalówką na rys. nr 1 str. 107 dla azymutu 110°, do granicy nieruchomości dz. nr [..]) oraz minimum 42,8 m w płaszczyźnie pionowej (rysunek nr 2 str. 110 dla azymutu 110°, przy uwzględnieniu spadku terenu o około lm, co wynika rys. nr 1 str. 107). Natomiast najbliższa możliwa zabudowa, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy nr XXXIII/329/2010 z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi [..], oznaczona w planie symbolem 005a-MN, oddalona jest o około 160 m od projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, a co za tym idzie – o około 81,6 m od przewidywanego obszaru występowania pola elektromagnetycznego o gęstości większej lub równej wartości 0,1 W/m2 w płaszczyźnie poziomej (analiza i pomiary dokonane skalówką rys. nr 01 str. 37 projektu zagospodarowania terenu i rys. nr 1 str. 107 dla azymutu 220°) oraz co najmniej 30,0 m w płaszczyźnie pionowej (rysunek nr 2 str. 111 dla azymutu 220°, przy uwzględnieniu spadku terenu o około 2 m, co wynika rys. nr 1 str. 107). Zakładając maksymalną możliwą wysokość zabudowy dla omawianego terenu 005a-MN, wynoszącą 9,0 m (pkt 4.5 karty terenu MN) Wojewoda podkreślił, że w obszarze występowania ponadnormatywnego oddziaływania stacji nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że również zapisy obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (uchwały Rady Gminy nr XXXIII/329/2010 z dnia 26 stycznia 2010 r., nr VI/99/2015 z dnia 30 czerwca 2015 r. oraz nr VII/71/2007 z dnia 12 czerwca 2007 r.) zakładają, w osiach głównych wiązek promieniowania, tereny użytkowane jedynie rolniczo, bez możliwości realizacji zabudowy. Reasumując, w przewidywanym obszarze występowania ponadnormatywnych wartości pola elektromagnetycznego, tj. o gęstości większej niż 0,1 W/m2, nie ma miejsc dostępnych dla ludności, w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Następnie organ przeanalizował wpływ oddziaływań inwestycji na środowisko przez pryzmat przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Powołany akt prawny zobowiązuje organy administracji w ocenianym przedsięwzięciu do poczynienia ustaleń, czy objęte wnioskiem zamierzone przez inwestora roboty budowlane, polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej - mogą znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie ma takiego zagrożenia. Z jego przepisów wynika, że dla oceny, czy stacja bazowa telefonii komórkowej będzie zaliczana do wymienionych w nim rodzajów przedsięwzięć, istotne jest wzięcie pod uwagę równoważnej nocy promieniowana izotropowego (EIRP) wyznaczonej dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki jej promieniowania. Zdaniem organu odwoławczego, z przedstawionej przez inwestora charakterystyki planowanego zamierzenia inwestycyjnego wynika, że równoważna moc promieniowana izotropowego (EIRP) poszczególnych anten kształtuje się na poziomach 972 W, 1003 W, 1973 W, 1992 W (tabela nr 2 str. 106). W zasięgu głównych osi promieniowania brak jest jakkolwiek zabudowań. Ocena parametrów inwestycji z punktu widzenia zapisów tego rozporządzenia wskazuje, że nie stanowi ona kwalifikowanego przedsięwzięcia ani jako mogące zawsze ani jako potencjalnie znacząco oddziaływujące na środowisko, a w konsekwencji – nie wymaga decyzji środowiskowej. Ustosunkowując się do wniosku odwołującej się o powołanie biegłego w celu weryfikacji założeń obliczeń przyjętych przez inwestora, a zawartych w kwalifikacji przedsięwzięcia, Wojewoda wskazał, że zgodność projektu budowlanego z prawem oraz naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich nie mogą być uznane za zagadnienia wymagające wiadomości specjalnych bowiem jest to kwestia prawna, pozostawiona ocenie organu, a nie podmiotów zewnętrznych. Odnośnie wpływu planowanego przedsięwzięcia na istniejący krajobraz przyrodniczy, ze względu na jej położenie w otulinie Parku Krajobrazowego, Wojewoda przeanalizował dopuszczalność inwestycji z punktu widzenia zapisów uchwały nr 147/VII/11 Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj.. Nr 66 z dnia 2 czerwca 2011 r., poz. 1462), nie dopatrując się jej sprzeczności z tym aktem prawnym. Stwierdził, że Gmina nie wykazała takiego naruszenia, a jej subiektywne przekonanie w tym zakresie nie może być decydujące, gdyż decyzja o pozwoleniu na budowę stanowi typowy przykład aktu związanego, czyli takiego, w którym organ bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa, w tym wymaganiami ochrony przyrody. Oceniając zarzut potencjalnego obniżenia wartości nieruchomości należących do mieszkańców gminy na skutek realizacji inwestycji Wojewoda wskazał, że okoliczność ta nie może stanowić przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Jeżeli lokalizacja inwestycji nie wykazuje sprzeczności z wymogami stawianymi przez przepisy prawa, to spowodowane nią ewentualne dolegliwości dla otoczenia czy naruszenie interesów ekonomicznych właściciela (użytkownika wieczystego) działki sąsiedniej nie mogą być uznane za uzasadniające odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Żaden przepis prawny nie daje gwarancji niezmienności wartości takich gruntów, a ich cena zależy od wielu czynników. Skargę na powyższą decyzję wniosła Gmina, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 i § 2, art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 136 § 1 w zw. z art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a., polegające na: a) uchyleniu zaskarżonej decyzji w części i w tym zakresie orzeczeniu co do istoty sprawy oraz utrzymaniu w mocy decyzji w pozostałym zakresie, w sytuacji w której organ winien uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji; b) wydaniu decyzji administracyjnej wyłącznie w oparciu o kwestionowaną przez strony dokumentację przygotowaną przez inwestora, tj. w oparciu o sporządzoną na zlecenie inwestora Analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 w/m2 oraz Kwalifikację przedsięwzięcia; c) braku dokonania przez organy jakiejkolwiek samodzielnej weryfikacji obliczeń sporządzonych na zlecenie inwestora, a tym samym oparcie decyzji wyłącznie na przyjęciu stanowiska jednej ze stron, z zupełnym pominięciem przez organy obu instancji stanowiska pozostałych stron postępowania; d) braku przeprowadzenia przez organ II instancji wnioskowanego przez skarżącego dowodu z opinii biegłego, a tym samym zaniechanie poddania weryfikacji wyników analiz sporządzonych na zlecenie inwestora przez bezstronny i posiadający specjalistyczną wiedzę podmiot; e) braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organy materiału dowodowego i nie podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia spawy 2. naruszenie art. 35 ust. 1 pr. b w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 i art. art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko polegające na udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę bez dokonania przez organy obu instancji oceny zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, 3. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. b. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie obowiązku poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności w zakresie wpływu inwestycji w postaci stacji telefonii komórkowej na zdrowie i życie ludzkie, na spadek cen nieruchomości (działek budowlanych) znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji, czy też na ingerencję inwestycji w istniejący krajobraz przyrodniczy, albowiem postawiona ma zostać w otulinie Parku Krajobrazowego, na terenie atrakcyjnym turystycznie i rekreacyjnie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy orzekające w niniejszej sprawy nie dokonały żadnych własnych ustaleń, opierając się wyłącznie na "analizie" i "kwalifikacji" inwestora. Tymczasem art. 35 pr. b. wymaga od organu sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa, a więc rzetelnej kontroli zarówno projektu architektoniczno-budowlanego jak i projektu zagospodarowania terenu. Skarżąca podkreśliła, że różne są kryteria dokonywania oceny tych projektów, niemniej – oba wymagają oceny ze względu na zgodność z wymogami ochrony środowiska. Skarżąca zacytowała przepisy prawa ochrony środowiska – art. 86 w zw. z art. 72 u.o.o.ś. i art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy te prowadzą do wniosku, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; liczba anten; moc promieniowania poszczególnych anten; emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem; występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Zdaniem skarżącej, ocena powyższych kwestii powinna zaś być dokonana przez organ architektoniczno-budowlany w sposób zobiektywizowany i wynikać nie tylko z twierdzeń strony, lecz także z parametrów zabudowy, którą strona chce zrealizować. Zgromadzony w tym celu materiał dowodowy powinien, na gruncie art. 80 k.p.a., poddany zostać swobodnej ocenie organu architektoniczno-budowlanego. Organ opierając się na kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej na zlecenie inwestora, musi poddać tą kwalifikację ocenie i wypowiedzieć się dlaczego zgadza się bądź nie zgadza się z taką kwalifikacją planowanej inwestycji. Tymczasem organy orzekające w niniejszej sprawie oparły się w ocenie powyższych kwestii wyłącznie na dokumentach inwestora, nie dokonując ich weryfikacji, w szczególności w zakresie: spełnienia wymagań dotyczących nieprzekraczania poziomu natężenia pola w miejscach dostępnych dla ludności, kierunkowego promieniowania anten i braku dotarcia promieniowania do miejsc dostępnych dla ludności oraz przyjęcia, że emisja pola elektromagnetycznego nie doprowadzi do przekroczenia standardów jakości środowiska w miejscach dostępnych dla ludności. Zdaniem skarżącej, w ten sposób organy uchybiły art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., skutkiem czego jest także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, odmawiając dopuszczenia dowodu z biegłego, wnioskowanego przez skarżącą, organy naruszyły także art. 84 k.p.a. Skarżąca podkreśliła również, że w jej ocenie wydane decyzje organów obu instancji abstrahują od oceny wpływu inwestycji na zdrowie i życie ludzi, nie uwzględniają spadku cen nieruchomości w jej sąsiedztwie oraz nie zawierają oceny wpływu na krajobraz przyrodniczy Parku Krajobrazowego. Nie zawierają one również analizy wpływu na prawo własności nieruchomości sąsiednich i możliwość jego wykonywania zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał, że kwestią sporną i jednocześnie mającą podstawowe znaczenie dla sprawy było uznanie, czy dla przedmiotowego przedsięwzięcia zastosowanie ma § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Po wnikliwej analizie materiału dowodowego organ uznał, że przepisy prawa nie dopuszczają sumowania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) dla projektowanych zgrupowanych na jednym azymucie kilku anten, co w konsekwencji oznaczało, że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem kwalifikowanym w rozumieniu cytowanego rozporządzenia. Jednocześnie organ uznał za całkowicie chybiony zarzut braku samodzielnej oceny materiału dowodowego, podobnie jak pozostałe zarzuty skargi, wnosząc tym samym o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to znaczy z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Zakres kontroli sądu wyznacza przepis art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwany dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem dotyczącym art. 57a. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody z 21 marca 2018 r., uchylającą decyzję Starosty z 26 lipca 2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w postaci wieży kratowej BOT-E2/60 o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. na działce nr [..] w miejscowości S., gmina S. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i w tym zakresie orzekającą o zatwierdzeniu nowego projektu zagospodarowania terenu oraz utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202, zwanej dalej pr. b.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. kompletność wniosku oraz zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności z określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.o.o.ś. Kwestionowaną przez skarżącą Gminę było m.in. brak konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, związana z parametrami i kwalifikacją inwestycji. Obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej wynika z przepisu art. 71 ust. 2 u.o.o.ś. i dotyczy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. O zaliczeniu przedsięwzięcia do jednej z tych kategorii decydują jego parametry określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej powoływane jako rozporządzenie Rady Ministrów), wydanym na podstawie delegacji z art. 60 u.o.o.ś. Istotne dla analizy tej kwestii jest jednocześnie przesądzenie, czy w świetle wyżej powołanych przepisów dopuszczalne jest sumowanie oddziaływań ze wszystkich anten objętych inwestycją. Kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej, jako instalacji radiokomunikacyjnych, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów dokonuje się w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowaną izotropowo i odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Jeżeli chodzi o pierwsze kryterium, to wyłączona jest emisja radiolinii, o czym prawodawca wprost w przepisach postanowił, zaś moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna. W tym zakresie obecna regulacja zdecydowanie różni się od przepisów § 3 pkt 8 i § 2 pkt 7 w związku z § 4 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), które nie zawierały takiego wyłączającego zastrzeżenia. W konsekwencji w oparciu o § 4 tego ostatniego rozporządzenia przyjmowano praktykę sumowania parametrów przedsięwzięć tego samego rodzaju, położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu. Wobec zmiany stanu prawnego utraciły znaczenie argumenty i tezy przyjmowane przez sądy administracyjne w wyrokach wydanych na podstawie poprzedniego stanu prawnego. Aktualnie w ocenie sądu brak jest podstaw, na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia, zarówno do sumowania mocy anten sektorowych i anten radiolinii, jaki i sumowania mocy poszczególnych anten sektorowych działających na jednym azymucie i uwzględniania "kumulacji pola elektromagnetycznego". Co więcej, wyłączenie zawarte w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia stanowi lex specialis w stosunku do reguły określonej z kolei w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, który wprowadza zasadę sumowania parametrów przedsięwzięcia nieosiągającego progów określonych w § 3 ust. 1 z parametrami innego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdujących się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Relacja lex specialis - lex generalis skutkuje wyłączeniem stosowania reguły ogólnej do przypadku objętego regułą szczególną. Warunkiem stwierdzenia takiej relacji jest stwierdzenie, że odmienny skutek prawny dotyczy stanu rzeczy (zachowania obiektu) wyróżnionego za pomocą jakiejś ewidentnej cechy szczególnej i przez to wyodrębnionego z zakresu regulacji stanowiącej zasadę. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów obejmuje swym zakresem przedsięwzięcia, o jakich mowa w § 3 ust. 1, przedmiotem regulacji są zatem ogólnie przedsięwzięcia. W konsekwencji, wyłączenie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów odnosi się nominalnie do anten. Gdyby z różnicy tej uczynić argument, że pomiędzy omawianymi regulacjami nie zachodzi jednak relacja lex specialis - lex generalis, to również wówczas brak jest, w przekonaniu sądu, podstaw do stosowania w niniejszej sprawie zasady z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Ewentualne sumowanie parametrów mogłoby bowiem dotyczyć, w odniesieniu do instalacji radiokomunikacyjnych, parametrów innej instalacji tego samego rodzaju, a w sprawie bezspornie nie stwierdzono istnienia lub planowania na terenie zakładu lub obiektu innej instalacji tego samego rodzaju. Należy w konsekwencji w pełni podzielić stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 20 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1421/12 wyrok z 17 lutego 2017 r., II OSK 1448/15, www.nsa.gov.pl), że przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów nie nakazuje kumulowania promieniowania dla anten sektorowych w ramach tego samego przedsięwzięcia. W konsekwencji prawidłowo zostały w sprawie sporządzone kwalifikacje przedsięwzięcia dla poszczególnych anten sektorowych określonego rodzaju. Drugim kryterium kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych do przeprowadzenia postępowania środowiskowego jest odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania. Co należy rozumieć przez miejsca dostępne dla ludności nie było w sprawie kwestionowane, a stanowisko organów jest w tym zakresie prawidłowe. Jeżeli chodzi o zasięg wiązki promieniowania w osi głównej anteny, od środka elektrycznego anteny, to wyliczenia w tym zakresie zawierają złożone kwalifikacje przedsięwzięcia. Zasięg ten przedstawiono także graficznie. Z przedstawionej przez inwestora charakterystyki planowanego zamierzenia wynika, że równoważna moc promieniowania izotropowego poszczególnych anten kształtuje się na poziomach 972 W, 1003 W, 1973 W, 1992 W. W zasięgu głównych osi promieniowania brak jest jakichkolwiek zabudowań. Wobec przewidywanego przez inwestora usytuowania anten, przy maksymalnym pochyleniu wiązki anten sektorowych, odległości (wysokości) od powierzchni ziemi osi głównych wiązek wynoszą od 37,7 m do 45,8 m.n.p.t. w zależności od azymutu (przy granicznej odległości wynikającej z rozporządzenia Rady Ministrów – 70 m - § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d). W tym zakresie Sąd wskazuje, że pozwolenie na budowę jest udzielane dla konkretnego przedsięwzięcia, o parametrach opisanych w projekcie. Żaden przepis nie wskazuje wprost na obowiązek przeprowadzenia kwalifikacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem teoretycznie możliwych, a nie faktycznie planowanych cech przedsięwzięcia. Kwalifikacja przedsięwzięcia dotyczy przedsięwzięcia planowanego, a zatem o określonych cechach i parametrach, dla takiego przedsięwzięcia jest też udzielane pozwolenie na budowę. Pozwolenie uprawnia do realizacji inwestycji, zaś jej późniejsze funkcjonowanie zgodnie z przepisami i zatwierdzonymi parametrami jest kwestią odrębną, podlegającą weryfikacji i kontroli. Sprawy ochrony przed polami elektromagnetycznymi i środki stosowane w tej ochronie regulują przepisy działu VI tytułu II p.o.ś. i wydane na jego podstawie przepisy wykonawcze. Inaczej rzecz się ma, gdy organ udzielający pozwolenia na budowę zaniechał oceny materiału dowodowego lub materiał ten nie określa wystarczająco parametrów inwestycji, co może uzasadniać uchylenie w takich przypadkach decyzji przez Sąd. W niniejszej sprawie parametry inwestycji zostały jednak sprecyzowane, materiał złożony przez inwestora oceniony przez organ, a pozwolenie wydane dla określonego przedsięwzięcia. Przy ustalonych parametrach inwestycji, dookreślonej również na etapie postępowania przed organem odwoławczym, miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległościach mniejszych, niż normatywnie wyznaczone, co uzasadnia wniosek organów, że stacja nie wymagała wydania decyzji środowiskowej. Kwestia odległości od miejsc dostępnych dla ludności łączy się przy tym z zagadnieniem zgodności inwestycji z planem miejscowym, należy się bowiem zgodzić, że o dostępności tej świadczy nie tylko faktycznie istniejący stan zagospodarowania, ale także stan dopuszczalny, wyznaczony w planie miejscowym. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy nr XXXIII/329/2010 z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi [..], najbliższa zabudowa oznaczona w planie symbolem 005a-MN oddalona jest o około 160 m od projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz o około 81,6 m od przewidywanego obszaru występowania pola elektromagnetycznego o gęstości większej lub równej wartości 0,1 W/m2 w płaszczyźnie poziomej (analiza i pomiary dokonane skalówka rys. nr 01 str. 37 projektu zagospodarowania terenu i rys. nr 1 str. 107 dla azymutu 220°) oraz co najmniej 30,0 m w płaszczyźnie pionowej (rysunek nr 2 str. 111 dla azymutu 220°, przy uwzględnieniu spadku terenu o około 2 m, co wynika rys. nr 1 str. 107). Przy założeniu maksymalnej możliwej wysokości zabudowy dla omawianego terenu 005a-MN, wynoszącej 9,0 m (pkt 4.5 karty terenu MN) w obszarze występowania ponadnormatywnego oddziaływania stacji nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Z kolei, zapisy obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy sąsiedniej (uchwały Rady Gminy nr XXXIII/329/2010 z dnia 26 stycznia 2010 r., nr VI/99/2015 z dnia 30 czerwca 2015 r. oraz nr VII/71/2007 z dnia 12 czerwca 2007 r.) przewidują, w osiach głównych wiązek promieniowania, tereny użytkowane jedynie rolniczo, bez możliwości realizacji zabudowy. W konsekwencji, prawidłowe jest w ocenie Sądu stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że w przewidywanym obszarze występowania ponadnormatywnych wartości pola elektromagnetycznego, tj. o gęstości większej niż 0,1 W/m2, nie ma miejsc dostępnych dla ludności, w rozumieniu art. 124 ust. 2 p.o.ś. W tych okolicznościach zatem wniosek organów o zgodności inwestycji z planem miejscowym jest prawidłowy. Odnosząc się do drugiej ze spornych kwestii, a więc zagadnienia rzeczywistego oddziaływania stacji telefonii komórkowej na środowisko i analizy, czy parametry instalacji, będącej przedmiotem niniejszego postępowania pozwalają na jej zakwalifikowanie jako negatywnie oddziaływującej na środowisko, odwołać należy się do przepisów wyżej powołanego już rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (dalej rozporządzenie Ministra Środowiska). W rozporządzeniu tym określono standardy jakości środowiska w postaci dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych, zróżnicowanych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz miejsc dostępnych dla ludności. W odniesieniu do planowanych przedsięwzięć konieczna jest zatem analiza, czy emitowane pola elektromagnetyczne mieszczą się w granicach standardów dopuszczonych dla wymienionych terenów. W przywołanym rozporządzeniu dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych zróżnicowane zostały w odniesieniu do terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz do miejsc dostępnych dla ludności. Właściwym parametrem określenia dopuszczalnego poziomu pół elektromagnetycznych jest wartość skuteczna natężenia pola elektrycznego równa 7 V/m lub wartość średniej gęstości mocy pola elektromagnetycznego równa 0,1 W/m2. W konsekwencji, w przypadku rozpatrywanej instalacji pracującej w zakresie częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz, dopuszczalne poziomy pół elektromagnetycznych charakteryzowane są przez wartość skuteczną natężenia pola elektromagnetycznego równą 7 V/m lub wartość średniej gęstości pola elektromagnetycznego równą 0,1 W/m2. Spełnienie wymagania dotyczącego nieprzekraczania poziomu 0,1 w/m2 w miejscach dostępnych dla ludności jest wystarczającym warunkiem spełnienia przesłanek cytowanych przepisów, gdyż tej wartości gęstości mocy odpowiada w polu dalekim wartość natężenia pola elektrycznego zawsze mniejsza od 7 V/m. Z tego względu w załączonym do wniosku opracowaniu wyznaczono obszary pól o wartości gęstości mocy > 0,1 w/m2. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia w zakresie przeznaczenia terenów wokół niniejszej inwestycji w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uznać należy, że nie są naruszone ww. przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska w zakresie standardów emisji pól elektromagnetycznych. Odnosząc się natomiast do zarzutu wskazującego na brak samodzielnej oceny materiału dowodowego przez organy administracji orzekające w sprawie wskazać należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Weryfikacja danych i obliczeń w projektach budowlanych, co do których ustawodawca nakłada obowiązek ich sporządzenia przez wyspecjalizowane podmioty, posiadające potwierdzone urzędowo uprawnienia (np.: budowlane) nie mieści się w zakresie działania organów administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniach w przedmiocie pozwolenia na budowę i stanowiłoby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem. Odpowiedzialność za rozwiązania projektowe została nałożona na projektanta oraz w razie takiego wymogu – na osoby sprawdzające projekt. Organ nie jest uprawniony do prowadzenia ustaleń faktycznych, czy przyjęte rozwiązania konstrukcyjne projektu architektoniczno – budowlanego są prawidłowe oraz czy sformułowane przez strony postepowania zarzuty podważają zasadność takich rozwiązań. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno – budowlanej zostały ograniczone do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 pr. b. przypadków, tym przypadkiem nie jest zaś badanie zgodności projektu pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych ich wykonania (por. wyrok NSA z 8 maja 2018 r., II OSK 3115/17, www. nsa.gov.pl). Z tych też względów, wbrew stanowisku skarżącej, brak było również podstaw do powołania biegłego na okoliczność sprawdzenia danych charakteryzujących inwestycję, przedstawionych w dokumentacji projektowej. Nie można także w ocenie Sądu zgodzić się z zarzutem skargi, że uzasadnienia decyzji nie wyjaśniają motywów podjętych rozstrzygnięć, nie pozwalając na weryfikację stanowiska organów. W ocenie Sądu zawierają wszystkie wymagane w art. 107 § 3 k.p.a. elementy, pozwalające zarówno na rekonstrukcję stanu faktycznego przyjętego przez organy, jak i wyjaśnienie zastosowanej podstawy prawnej. Wobec wskazanych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi.