II SA/Gd 308/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. O. i Z. O. na uchwałę nr 104/XIV/2014 Rady Gminy Trąbki Wielkie z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. postanawia odrzucić skargę. W dniu 26 lutego 2024 r. do Urzędu Gminy Trąbki Wielkie wpłynęła skarga K. O. i Z. O. (dalej: skarżący) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na uchwałę nr 104/XIV/2014 Rady Gminy Trąbki Wielkie z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Kłodawa. Do skargi załączono m.in. pismo datowane na dzień 4 stycznia 2016 r. - skierowane przez skarżących do Rady Gminy Trąbki Wielkie, wzywające Radę do usunięcia naruszenia prawa wywołanego ww. uchwałą (załącznik nr 9 do skargi - k. 25 akt sądowych). Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 28 marca 2024 r. wezwano skarżących do wskazania, czy przed wniesieniem skargi z dnia 23 lutego 2024 r. zwracali się do Rady Gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi z 10 kwietnia 2024 r. skarżący wyjaśnili, że zwracali się do Rady Gminy z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa, a kopia tego pisma stanowi załącznik nr 9 do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r., poz. 40 ze zm.), dalej jako "u.s.g.", który stanowił podstawę wniesienia niniejszej skargi, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Należy jednak zwrócić uwagę, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) - dalej: "ustawa nowelizująca", która wprowadziła zmiany m.in. do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) dalej "p.p.s.a." oraz do powołanej u.s.g.. W konsekwencji, zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g – przypis Sądu), art. 6, art. 7 i art. 11 w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy. Zatem dla ustalenia, jakie brzmienie przepisów art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 u.s.g. należy stosować w danej sprawie, rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nr 104/XIV/2014 została zaś podjęta przed wejściem w życie ww. ustawy nowelizującej (w dniu 4 listopada 2014 r.), a zatem zastosowanie w sprawie znajdą przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. Zgodnie zaś z art. 52 p.p.s.a., w brzmieniu sprzed omawianej nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). W myśl natomiast art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do 1 czerwca 2017 r., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z cytowanymi wyżej przepisami korespondowało poprzednie brzmienie art. 101 ust. 1 u.s.g., który przed nowelizacją stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy – skargi i odpowiedzi skarżących na wezwanie Sądu, skarżący przed wniesieniem niniejszej skargi zwracali się do Rady Gminy z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa wywołanego zakwestionowaną uchwałą. Jednakże wezwanie to - datowane na dzień 4 stycznia 2016 r., wpłynęło do organu w dniu 9 stycznia 2017 roku (vide prezentata biura podawczego Urzędu Gminy – k. 25 akt sądowych). Z akt sprawy nie wynika, aby organ ustosunkował się do ww. wezwania. W świetle przedstawionych okoliczności sprawy należy uznać, że termin do wniesienia skargi wynosił sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. upływał skarżącym w dniu 10 marca 2017 r. Skarga została zaś wniesiona w dniu 26 lutego 2024 r., a zatem ze znacznym uchybieniem terminu. W związku z powyższym skargę, jako spóźnioną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., wedle którego Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.