II SA/Gd 3091/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka, Sędziowie Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch, Asesor WSA Krzysztof Retyk, Protokolant Agnieszka Dobroń, po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 października 2000 r. nr SKO [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta z dnia 21 sierpnia 2000 r. nr [...], 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Uchylono decyzję II i I instancji Decyzją z dnia 21 sierpnia 2000 r. nr [...], Burmistrz Miasta , w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił M. i A. B. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na dobudowie do pawilonu meblowego parterowego pomieszczenia przeznaczonego na zaplecze socjalne i magazynek na działce nr 163/2 położonej w G.-D. przy ul. S. R. 100. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że działka nr 163/2 w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta znajduje się na terenie oznaczonym symbolem D 46 PP przeznaczonym pod przemysł z możliwością adaptacji istniejących zakładów, a realizacja wskazanej inwestycji powiększy powierzchnię handlową dotychczasowego sklepu meblowego i poprawi obsługę klientów. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli I. i J.. P. – właściciele sąsiednich działek nr 163/7 i 163/8 wskazując, że decyzja została wydana przez Burmistrza Miasta B. B., który sporządzał projekt budowlany pawilonu meblowego, wobec czego podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu w przedmiotowej sprawie. Nadto, skarżący zarzucili, że zaskarżona decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa ponieważ teren realizacji wskazanej inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta przeznaczony jest pod przemysł. Zaznaczono również, że w sprawie budowy na działce nr 163/2 w dniu 16 czerwca 1998 r. wydana została już decyzja i bez jej uchylenia bądź zmiany nie wolno wydawać kolejnej decyzji w tej samej sprawie. Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przedmiotowa inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z warunkami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty podniesione w odwołaniu organ odwoławczy uznał za nietrafne wskazując w odniesieniu do pierwszego, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wyłączenie od jej rozpoznawania Burmistrza B. B., a w odniesieniu do drugiego wskazując, iż dla określonego terenu decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. W skardze skarżący podtrzymali zarzuty sformułowane w odwołaniu wskazując ponownie na rażące naruszenie prawa poprzez ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji o charakterze usługowym na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod przemysł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowoadministracyjnego inwestorzy A. i M. B. wskazali, iż w 2004 r. własność działek nr 163/7 i 163/8 sąsiadujących z działką nr 163/2, należących dotychczas do I. i J. P., przeszła na K. i W. K. . W oparciu o to twierdzenie inwestorzy podnieśli, że postępowanie przed sądem stało się bezprzedmiotowe. K. i W. K. zawiadomieni przez Sąd o toczącym się postępowaniu nie zgłosili w nim swojego udziału w charakterze uczestników. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zasadny jest zarzut niezgodności zamierzenia inwestycyjnego zlokalizowanego na działce nr 163/2 w G.-D. z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli teren inwestycji jest przeznaczony w tym planie, jak ustalono to w postępowaniu administracyjnym, na przemysł, to nie można na nim lokalizować obiektów handlowych. Dobudówka do obiektu handlowego, mająca spełniać funkcję magazynku i pomieszczenia socjalnego, jest niewątpliwie również obiektem handlowym, gdyż nie ma samodzielnej funkcji, lecz jest pomieszczeniem pomocniczym w stosunku do tego, do którego została dobudowana. Zgodnie z obowiązującym w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego podejmując zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji naruszono wskazany przepis prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących uchybień przepisom postępowania związanym z rozpoznaniem sprawy przez Burmistrza B. B., sporządzającego projekt budowlany pawilonu meblowego, należy wskazać, że fakt, iż B. B. sporządzał dla inwestorów projekt budowlany pawilonu meblowego rodzi uzasadnione podejrzenie, iż pozostaje on z nimi w stosunkach prawnych również w związku z rozbudową tego pawilonu. Podejrzenie to zwiększa fakt, iż w dokumentacji załączonej do decyzji o warunkach zabudowy wykorzystano część projektu pawilonu meblowego, co bez zgody jej autora – B. B. – nie powinno mieć miejsca. W tych okoliczność istnieje podejrzenie, iż zachodziła podstawa wyłączenia pracownika organu określona w art. 24 § 1 k.p.a. Okoliczność ta winna być wyjaśniona, gdyż w przeciwnym razie nie sposób odeprzeć zarzutu naruszenia wskazanego przepisu. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarzona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd uznał przy tym, że wbrew twierdzeniom inwestorów postępowanie przed sądem nie stało się bezprzedmiotowe z powodu przeniesienia własności działek należących dotychczas do skarżących na K. i W. K. . Otóż zmiany podmiotowe zaistniałe wskutek zdarzeń prawnych takich, jak chociażby przejście własności nieruchomości, mających miejsce po dniu 1 stycznia 2004 r., czyli po wejściu w życie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, determinują obowiązek ustalenia kręgu uczestników postępowania według powołanych wyżej przepisów. Przekształcenie takie ma charakter pośredni ponieważ do jego skuteczności niezbędne jest złożenie przez następcę prawnego, zawiadomionego o toczącym się postępowaniu, wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i wstąpienie w miejsce uczestnika, który utracił interes prawny. Oceniając taki wniosek Sąd ustaliwszy czy występuje interes prawny np. nabywcy, w konkretnym postępowaniu powinien na podstawie art. 33 § 2 wskazanej ustawy wydać postanowienie o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia do udziału wnioskodawcy w konkretnym postępowaniu w charakterze uczestnika. Wobec braku przedmiotowego wniosku ze strony nowych właścicieli działek sąsiednich krąg uczestniczących w postępowaniu podmiotów nie uległ zmianie i ewentualne zmiany prawa własności nieruchomości sąsiednich nie stanowiły jakiejkolwiek przeszkody w rozstrzygnięciu sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji pierwszej instancji uwzględni zmianę stanu prawnego w zakresie planowania przestrzennego i rozstrzygnie o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planistycznymi kierując się oceną prawną wyrażoną powyżej oraz z poszanowaniem przepisów dotyczących wyłączenia pracownika organu. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, iż uchylona decyzja nie może być wykonana.