II SA/Gd 310/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. i M. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lutego 2008r. nr [...] w przedmiocie opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości postanawia odmówić skarżącym przyznania prawa pomocy Wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2008r. K. i M. W. zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z zawartych we wniosku danych wynika, że miesięczny dochód skarżących wynosi 1.608,39 zł brutto ( jest to zasiłek przedemerytalny i renta wypadkowa). Oświadczenie o stanie majątkowym wnioskodawców wskazuje, że posiadają prawo dożywocia pokoju i kuchni o łącznej powierzchni 30 m2. W zakresie zgromadzonych oszczędności oświadczyli, iż posiadają 25 tys. zł na wspólnym koncie. Odnośnie składników majątkowych wskazali, iż posiadają samochód o wartości 10 tys. zł. Innego majątku nie posiadają. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli że ze względu na stan zdrowia zmuszeni są do ponoszenia znacznych wydatków na leki i leczenie. W tych okolicznościach nie są w stanie ponieść kosztów sądowych związanych z niniejszą sprawą w tym uiścić wpisu w wysokości 1500 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem, rzeczą wnioskodawcy, jako zainteresowanego, jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym, to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane. W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżący nie wykazali, że spełniają ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Mimo niewysokich jak twierdzą sami zainteresowania bieżących dochodów skarżący posiadają znaczne zasoby pieniężne w postaci oszczędności na rachunku bankowym (kwota 25 tys. zł jest znaczna). Okoliczność ta nie uzasadnia niemożności poniesienia przez skarżących kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, sytuacja majątkowa skarżących jest na tyle dobra, iż są oni w stanie, choćby z posiadanych oszczędności, ponieść koszty postępowania w niniejszej sprawie. Skoro zatem skarżący posiadają środki finansowe, które mogą przeznaczyć na prowadzenie własnych spraw przed sądem uznać należy, że okoliczności te nie pozwalają na przyjęcie, że skarżący nie są w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania. Z tych względów Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.