II SA/Gd 313/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. i A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2005 r. sygn. akt [...] w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 29 października 2004 r., na podstawie art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741 ze zm.) zaopiniował pozytywnie proponowany przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w G., przy ul. [...], obręb K., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka 266/6, wpisanej w KW 90202 Sądu Rejonowego w G., stanowiącej własność A. i A. Z. W rozstrzygnięciu wskazano również, że wstępny projekt podziału nieruchomości stanowi integralną część postanowienia. W uzasadnieniu organ administracji wskazał, że przedstawiony do zaopiniowania wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obręb K.- R. w rejonie ulicy tzw. "[...]" – zatwierdzonego uchwałą nr XIX/564/2004 Rady Miasta z dnia 22 stycznia 2004 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Pomorskiego Nr 23 z dnia 27 lutego 2004 r., poz. 498). Organ administracji wyjaśnił, że teren objęty tym podziałem, o powierzchni 10,43 ha przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową ekstensywną, a ponadto projektowana jest na nim realizacja kolektora sanitarnego O. – B. oraz ulica zbiorcza, projektowana tzw. [...]. Objęta wstępny projektem podziału działka małżonków Z. podlega podziałowi na dwie nowe działki o numerach [...] i [...]. Działka nr [...] przeznaczona jest pod budowę ulicy [...], a działka nr [...], zgodnie z wyżej wymienionym planem przeznaczona jest pod ekstensywną zabudowę mieszkaniową. A. i A. Z. wnieśli zażalenie na to postanowienie, w którym zarzucili, że ich nieruchomość, zgodnie z ustaleniami planu znajduje się w strefie zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej i zgodnie z warunkami urbanistycznymi minimalna powierzchnia nowowydzielonych działek winna wynosić 2000 m2. Zgodnie z projektem podziału nowowydzielona działka nr [...] będzie miała powierzchnię ok. 1700 m2, tj. powierzchnię mniejszą niż określa przyjęty w planie normatyw. W ocenie wnoszących zażalenie wydzielenie z ich działki części przeznaczonej pod ulicę jest sprzeczne z ustaleniami planu, gdyż w konsekwencji tego podziału ich działka nie będzie miała wymaganych 2000 m2. Właściciele nieruchomości kwestionowali przyjętą w planie szerokość pasa drogowego na około 35 m, wskazując, że aktualnie nie można przesądzić czy przyjęty w planie zapas dla realizacji inwestycji drogowej jest konieczny. Powołując się na ochronę prawa własności wskazywali, że nie zachodzi konieczność przyjęcia takiego zapasu terenu dla budowy przyszłej drogi, a zatem konieczność podziału, którego konsekwencją jest pomniejszenie ich nieruchomości, nadanie niekorzystnego kształtu geometrycznego oraz niekorzystne wyróżnienie ich działki spośród sąsiednich działek budowlanych. Jest to jedyna działka, która będzie miała niekorzystny kształt uniemożliwiający jej racjonalne zagospodarowanie. Wskazywali również, że sporządzenie nowego planu w skali 1:2000 a nie 1:1000, jak wymagają tego przepisy prawa, uniemożliwiło właściwe podejście do projektowania w skali mikro, związanej z odpowiednią dokładnością. W ocenie odwołujących się stanowiło to naruszenie zasad sporządzania planu, co powoduje jego nieważność, stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie uwzględniając tego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając w całości faktyczne i prawne podstawy jego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania jest wyłącznie zagadnienie dotyczące zaopiniowania projektu podziału nieruchomości pod kątem jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami szczególnymi. Przyjęty jako podstawa prawna rozstrzygnięcia plan przewiduje w części graficznej i opisowej na części działki skarżących realizację opisanej wyżej drogi publicznej, a zatem wstępny podział nieruchomości jest zgodny z planem. Ustalenia planu, które ograniczają dopiero od wejścia w życie uchwały Rady Miasta z dnia 22 stycznia 2004 r. możliwość wydzielenia na tym terenie nowych działek o powierzchni mniejszej niż 2000 m2 nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż działka skarżących wydzielona została przed jego wejściem w życie. Kolegium wskazało również, że zarzuty dotyczące naruszania zasad uchwalania planu nie mogą być przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. A. i A. Z. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której, ponawiając zarzuty odwołania, wywodzili, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami z tej przyczyny, że zaopiniowany projekt podziału ich nieruchomości jest sprzeczny z ustaleniami planu. Ponadto wskazali, że nowowydzielona działka [...] miałaby powierzchnię mniejszą niż 2000 m2, co jest sprzeczne z normatywem określonym w planie, wobec czego naruszony został § 5 uchwały Rady Miasta z dnia 22 stycznia 2004 r. w sprawie uchwalenia tego planu. Kwestionowali również przyjętą w planie szerokość dróg publicznych oraz konieczność pozbawienia ich części nieruchomości. Powołując się na te zarzuty domagali się stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wyjaśniając dodatkowo, że ul. [...] będzie drogą zbiorczą, o szerokości w liniach rozgraniczających określonych w rysunku planu, i tylko w niewielkiej części przebiega ona przez nieruchomość stanowiącą własność skarżących. Ponadto tylko taki jej przebieg zapewni równomierną szerokość na całej długości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły (analogiczne uregulowanie znajdowało się w art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym). Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Powołana jako podstawa prawna zaskarżonego rozstrzygnięcia uchwała Rady Miasta nr XIX/564/04 z dnia 22 stycznia 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. – R. w rejonie ulicy tzw. [...] w mieście G. opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego z dnia 27 lutego 2004 r. Nr 23, poz. 498. § 9 tej uchwały stanowił, iż wchodzi ona w życie z upływem 14 dni od ogłoszenia jej w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego, a zatem w dniu 13 marca 2004 r. Wyjaśnienie skarżącym charakteru planu było konieczne z tej przyczyny, że próbowali oni w postępowaniu, którego przedmiotem jest zaopiniowanie wstępnego projektu podziału nieruchomości podważać ustalenia i procedurę uchwalenia planu miejscowego. Plan, jako obowiązujące prawo, do czasu jego zmiany wiąże wszystkie organy Państwa. Składa się on, zgodnie z art. 8 ust. 1 będącej podstawą jego uchwalenia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) z treści uchwały Rady Gminy oraz załącznika graficznego, jakim jest rysunek planu. Z tych też przyczyn wszystkie zarzuty skarżących związane z kwestionowaniem ustaleń planu oraz procedury jego uchwalenia nie mogą być rozpatrywane w tym postępowaniu. Plan ten wiąże bowiem organy administracji publicznej w procedurze wydawania indywidualnych rozstrzygnięć na jego podstawie. Na marginesie wskazać należy skarżącym, że będący podstawą prawną rozstrzygnięcia plan uchwalony został na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), a zatem oczywiście bezzasadne są zarzuty dotyczące skali, w jakiej został on sporządzony. Plan ten, w części graficznej, określa szerokość drogi publicznej i przewiduje konieczność jej przeprowadzenia przez część działki skarżących, ściśle w planie określoną. Czyni to bezzasadnymi zarzuty skargi o sprzeczności zaskarżonego postanowienia z ustaleniami planu. Podstawową zasadą porządku prawnego w Państwie jest to, że akty prawne, w tym plan miejscowy, obowiązują od dnia wejścia ich w życie. Z tych też przyczyn ustalenia przedmiotowego planu, który wszedł w życie w dniu 13 marca 2004 r., dotyczące minimalnej powierzchni działek na tym terenie, będą miały zastosowanie do nowych podziałów dokonywanych po wejściu w życie tego planu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Ustalenia te nie mogą w sposób oczywisty ograniczać ustaleń części graficznej obowiązującego planu oraz możliwości dokonania dla realizacji celów publicznych podziału nieruchomości zgodnie z ustaleniami planu. Załączony do akt sprawy fragment graficznej części planu, na którym sporządzono projekt podziału, potwierdza, że projekt podziału jest zgodny z ustaleniami tego planu w części, w jakiej przeznacza fragment nieruchomości skarżących na cele publiczne, to jest pod budowę ulicy zbiorczej z – projektowaną ulicą [...]. Ponadto celem podziału było również wydzielenie terenów w związku z realizacją innego celu publicznego, to jest kanalizacji oraz kolektora sanitarnego O. – B. Z tych też przyczyn, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organy administracji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.