II SA/Gd 3139/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.) Asesor WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Barbara Kroczak po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. J. na decyzję Wojewody z dnia 25 października 2000 r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę II SA/Gd 3139/00 Uzasadnienie Decyzją z dnia 31 sierpnia 2000 r. znak: [...] Prezydent Miasta B, na podstawie art. 145 § 1 i art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z wyrokiem Naczelnego Sądu .Administracyjnego z dnia 9.05.2000 r. sygn. akt II SA/Gd 631/98, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 23.08.1996 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi Spółdzielni Mieszkaniowej w B. pozwolenia na budowę inwestycji dotyczącej dostosowania mieszkań do użytkowania dla niepełnosprawnych oraz montażu urządzeń dźwigowych i dojazdu do nich w budynkach przy ul.:[...] , [...] , [...] pomimo wydania jej z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, gdyż B. J. jako strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tym samym zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stwierdził przy tym, że nie uchylił decyzji, gdyż w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. J., podnosząc iż winda towarowa, będąca stałą konstrukcją, została zainstalowała przed oknem i balkonem jej mieszkania bez jej wiedzy i zgody, a zatem z naruszeniem prawa. Wskazała również, że organy administracji nie wykonały wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.05.2000 r., którym Sąd stwierdził nieważność decyzji organów w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania B. J., decyzją z dnia 25 października 2000 r. [...] utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie zostało w sposób wyczerpujący uzasadnione. Jednocześnie zauważył, że w sprawie ocenić należało czy decyzja z dnia 23.08.1996 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji została wydana z naruszeniem prawa. Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia uzasadnionego interesu strony, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego. Stwierdził również, że wprawdzie strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy to fakt ten nie wpłynął na rozstrzygnięcie zawarte decyzji ostatecznej. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła B. J., podnosząc zarzuty tożsame z podniesionymi na etapie postępowania odwoławczego j wskazując, iż działania organów administracji podejmowane są z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej oddalenie, odsyłając do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym ustosunkował się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie wyjaśnić należy skarżącej, że rozpatrując skargę na decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, Sąd bada wyłącznie kwestię zgodności wydanej przez organ administracji w tym przedmiocie decyzji z przepisami prawa. Tym samym nie podlegają rozpatrzeniu podniesione zarzuty związane z montażem dźwigu w sposób odmienny aniżeli przedstawiony w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Skarżąca podnosi, że do słupa, na którym zamontowany został dźwig dodatkowo wykonano metalową podporę w kształcie szerokiej drabiny, która ułatwiać może dostępność na jej balkon osobom trzecim. Sąd zauważa, że według zatwierdzonego projektu konstrukcja dźwigu oparta jest o słup. brak jest jakichkolwiek innych elementów, w tym wskazanej przez stronę skarżącą podpory-drabiny. Okoliczność ta pozostaje bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, natomiast wskazać należy, że przeprowadzenie inwestycji niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami udzielonego pozwolenia na budowę może stać się przedmiotem odrębnego postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Zważyć należy, że zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W tym przypadku organ administracji, na podstawie art. 151 § 2 (.p.a.. ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz okazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Zastosowanie powołanej przesłanki może nastąpić tylko w sytuacji, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej w oparciu o przepisy prawa materialnego twierdzi, że okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym. że nie ma żadnych podstaw do wydania decyzji innej niż dotychczasowa, Zatem teść tego rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem decyzji ostatecznej. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc stosując przepis art. 146 § 2 k.p.a. "wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej (por. wyrok SN z dnia 7.07.1994 r. sygn. akt III ARN 26/94. OSNP 1995/11/127, wyrok NSA z dnia 12.04.2001 r. sygn. akt I SA 1289/99, baza orzeczeń LEX lir 54527). Przepis art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji i o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W świetle art. 35 Prawa budowlanego właściwy organ, przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o pozwoleniu na budowę, obowiązany jest do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Właściwy organ bada także zgodność projektu architektoniczno-budolwianego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. W razie stwierdzenia naruszeń, w wymienionym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jednakże w razie spełnienia ustawowych wymagań organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt administracyjnych wynika, iż w wyniku wznowionego postępowania Prezydent Miasta B. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 23.08.1996 r. w przedmiocie zatwierdzenia przedłożonego przez Spółdzielnię Mieszkaniową w B. projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia dla inwestycji dotyczącej dostosowania mieszkań do użytkowania dla niepełnosprawnych oraz montażu urządzeń dźwigowych i dojazdu do nich w budynkach przy ul:[...] , [...] . [...]. po uprzednim sprawdzeniu czy spełnione zostały wszystkie określone prawem wymogi. W uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący wyjaśni! sporne okoliczności sprawy, które mogły mieć wpływ na jej rozstrzygniecie. I tak, wskazał, że inwestor wykonał analizę czasu nasłonecznienia mieszkania pani J., której treść potwierdza, że zainstalowany dźwig dla osoby niepełnosprawnej wywiera niewielki wpływ na zmniejszenie jego nasłonecznienia, nie naruszając przepisanych w tym zakresie norm (§ 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46). Rozważył możliwość przesunięcia dźwigu w skrajne położenie przy balkonie, uzgadniając ją zarówno z wykonawcą robót dźwigowych, który stwierdził, że istnieje techniczna możliwość zmiany miejsca usytuowania dźwigu, jak i z właścicielami mieszkań nr [...] i nr [...], którzy nie wyrazili zgody na taką zmianę. Wykazał również, że sporny obiekt nie zagraża bezpieczeństwu lokalu skarżącej położonego na parterze budynku. Podkreślił, że balkon skarżącej posiada płytę na wysokości 1,3 m ponad terenem i nie jest zabezpieczony w żaden sposób przed dostępem osób trzecich z zewnątrz. Skarżąca nie zamontowała ani krat, ani tez innych zabezpieczeń. Zwrócił uwagę, że przestrzeń wokół dźwigu jest ogrodzona, a wysokość ogrodzenia nie przekracza poziomu płyty balkonu. Zważyć przy tym należy, że przepisy rozporządzenia z dnia 14.12.1994 r. dotyczące m. in. bezpieczeństwa użytkowania budynku i urządzeń z nim związanych nie normują powyższego zagadnienia. Obowiązek zapobiegania możliwości wspinania się do pomieszczeń położonych na innych kondygnacjach odnosi się wyłącznie do sposobu zamontowania krat zewnętrznych zastosowanych w otworach okiennych i balkonowych, nie zaś urządzeń znajdujących się na zewnątrz budynku. Ponadto montaż przedmiotowego dźwigu w ocenie Sądu nie podwyższa stopnia zagrożenia związanego z dostępnością z zewnątrz osób niepowołanych do mieszkania skarżącej, gdyż ryzyko to jest i tak podwyższone ze względu na usytuowanie lokalu z balkonem na parterze. Organ odwoławczy, wskazując w zaskarżonym rozstrzygnięciu na ustalenia dokonane przez organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie miało miejsce naruszenie uzasadnionego interesu strony, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego. W postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie zostały bowiem naruszone konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie. Nie stwierdził by projekt był niekompletny lub niezgodny z obowiązującymi przepisami. Stwierdził przy tym. że wprawdzie strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy to fakt ten nie wpłynął na rozstrzygnięcie zawarte decyzji ostatecznej. Oceniając decyzje organów administracji Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w powołanym zakresie. Zaakcentować trzeba, że miały one dostateczne przesłanki dla przyjętego ustalenia, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść "wyłącznie" taka sama decyzja. Z akt sprawy wynika, że w loku wznowionego postępowania zostały rozpatrzone wszystkie sporne okoliczności sprawy oraz zarzuty strony skarżącej. Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia prywatności skarżącej, z uwagi na fakt, że zamieszkuje ona w budynku wielorodzinnym, w lokalu położonym na parterze, które to elementy nie pozostają bez wpływu na stopień ograniczenia prywatności. Nie trafny jest także podnoszony przez skarżącą zarzut niewykonania przez organy administracji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 9 maja 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 631/98, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia 23.02.1998 r. oraz decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia 7.01.19998 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Organy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku wznowionego postępowania uwzględniły wytyczne Sądu zawarte ww. wyroku. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.