II SA/Gd 3182/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant: Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lipca 2001 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego oddala skargę. Decyzją z dnia 12 czerwca 2001r. Nr [...] Kierownik Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. przyznał W. Łukowskiej zasiłek stały wyrównawczy od 06/2001 do 12/2004 w wysokości 318 zł 40 gr miesięcznie. Decyzję wydano na podstawie art. 27 ust. 4 pkt 1 i art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (tj. Dz.U. z 1998r. Nr 64, poz. 414 z późn. zm.). W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 27 ust. 4 pkt 1 ustawy zasiłek stały wyrównawczy przysługuje osobie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie jest niższy od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie określonego w art. 4 ust 1 ustawy. Ponadto zgodnie z art. 27 ust. 6 zasiłek stały wyrównawczy określa się w przypadku osoby w rodzinie jako różnicę miedzy kryterium dochodowym na osobę ustalonym zgodnie z art. 4 ust. 1 a posiadanym dochodem na osobę w rodzinie, jednak nie może być on wyższy niż kwota zasiłku stałego t.j. 406 zł i nie może być niższy niż 18 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji W. Ł. podniosła, że przyznany zasiłek nie zabezpiecza potrzebnej jej pomocy. Stwierdziła, że niezasadnie z kwoty zasiłku 406 zł potrącany jest dodatek mieszkaniowy przyznany zgodnie z prawem przez Urząd Miejski jako pomoc z uwagi na niskie dochody. Wskazując na aktualne potrzeby wniosła o udzielenie jej sprawiedliwej pomocy. Decyzją z dnia 18 lipca 2001r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 27 ust. 4 pkt 2, ust.6 pkt 2, art. 2 a ust. 1 pkt 1i 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. Nr 64 poz.414 z 1998r. z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że W. Ł. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe w rozumieniu przepisu art. 2a ust. 1 pkt 1. Utrzymuje się z dodatku mieszkaniowego oraz doraźnej pomocy. Zgodnie z art. 2a ust. 1 pkt 2 ustalając dochód wnioskodawczyni brano pod uwagę sumę miesięcznych dochodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, w tym również dodatek mieszkaniowy. Spełnia ona warunki określone w art. 27 ust. 4 pkt 2, który stanowi, że zasiłek stały wyrównawczy przysługuje osobie całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego określonego w art. 4 ust. 1 ustawy, zatem zasadne było przyznanie jej zasiłku wyrównawczego. Wysokość tego zasiłku w przypadku osoby samodzielnie gospodarującej ustala się jako różnicę między kryterium dochodowym na osobę, ustalonym zgodnie z art. 4 ust. 1 a posiadanym dochodem. Kryterium dochodowe dla W. Ł. wynosi 447 zł. Wysokość zasiłku stałego wyrównawczego obliczona przez organ pierwszej instancji w kwocie 318 zł 40 gr nie budzi w ocenie organu odwoławczego zastrzeżeń skoro kryterium dochodowe wynosi 447 zł, a posiadany dochód 128 zł 68 gr. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. Ł. Skarżąca wskazała, że na podstawie orzeczenia Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia 25 maja 2001r. zaliczającego ją do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, przyznano zasiłek stały wyrównawczy. Zasiłek ten nie zabezpiecza nawet minimum środków do życia, tym bardziej że nie otrzymuje pełnego zasiłku w kwocie 406 zł. Potrącany jest bowiem od tej kwoty dodatek mieszkaniowy, który z kolei przyznawany jest na podstawie osiąganych dochodów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Warunki otrzymania zasiłku stałego wyrównawczego zostały określone w art. 27 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. Nr 64 poz. 414 z 1998r. z późn. zm.). Zgodnie z jego treścią zasiłek stały wyrównawczy przysługuje osobie samotnej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego określonego w art. 4 ust. 1 ustawy. Bezsporne jest, że skarżąca W. Ł. jest osobą samotnie gospodarującą całkowicie niezdolną do pracy z powodu inwalidztwa. Zgodnie z treścią art. 2a ust. 1pkt 2 dochód rodziny w rozumieniu ustawy oznacza sumę miesięcznych dochodów osób w rodzinie z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. Sformułowanie tego przepisu jest jasne, a zatem ustalenie jego treści i zakresu nie może nastręczać trudności. Chodzi mianowicie o wszelkiego rodzaju dochody osiągane przez rodzinę. Nie ma przy tym znaczenia z jakiego źródła i tytułu one pochodzą. W pojęciu tym mieści się także świadczenie uzyskiwane z tytułu dodatku mieszkaniowego. Prawidłowo więc organy obu instancji ustaliły dochód skarżącej na kwotę 128 zł 68 gr, równą otrzymywanemu przez nią dodatkowi mieszkaniowemu. Art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy określa kryterium dochodowe. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji stanowił on, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom samotnie gospodarującym, których dochód nie przekracza kwoty 447 zł. Nie ulega wątpliwości, że dochód skarżącej jest niższy od kryterium dchodowego. W ocenie Sądu wysokość przyznanego skarżącej zasiłku została ustalona właściwie w oparciu o art. 27 ust 6 ustawy, a mianowicie jako różnica między kryterium dochodowym, wynoszącym w niniejszym przypadku kwotę 447 zł, a uzyskiwanym przez skarżącą w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku dochodem. Skoro dochód skarżącej wynosił 128 zł 68 gr, to ustalenie stałego zasiłku wyrównawczego w kwocie 318 zł 40 gr uznać należy również za prawidłowe. Wydana przez organ administracji decyzja jest więc zgodna z prawem. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.