II SA/Gd 32/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. K. i J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie użytkowania obiektu budowlanego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 lipca 2008r. nr [...], 2/ zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz skarżących K. K. i J. K. kwotę 500zł /pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 19 listopada 2008 r. Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 lipca 2008 r. Nr [...], odmawiającą K. i J. K. wydania pozwolenia na użytkowanie, wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr [...], obiektu budowlanego o wymiarze w rzucie 7,30 m x 5,30m, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, położonego w G. gmina K. Podstawę prawną rozstrzygnięć organów administracji stanowiły przepisy art. 80 ust.2 i art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane /tj. Dz. U. z 2006r, Nr 156, poz. 1118 ze zm./ oraz art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007r. o zmianie ustawy –Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw / Dz. U. Nr. 99, poz. 665/ oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa odnośnie decyzji organu II instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu 21 grudnia 2007r. K. K. i J. K. złożyli wniosek w sprawie uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego- budynku letniskowego zlokalizowanego na działce nr [...] w G. gmina K. Do wniosku załączono inwentaryzację budowlaną powykonawczą wraz z ekspertyzą techniczną. W trakcie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 23 stycznia 2008r. stwierdzono, że na w/wym. działce znajduje się obiekt budowlany składający się z kontenera socjalnego wraz z zadaszonym tarasem. Obiekt stanowi całość konstrukcyjną i pełni rolę rekreacji indywidualnej / obiekt zasadniczy-kontener jest nietrwale związany z gruntem, natomiast wiata jest trwale związana z gruntem/. Budynek nie ma przyłącza kanalizacyjnego, posiada natomiast przyłącze energetyczne. Stwierdzono również, że wymiary przedmiotowego obiektu są zgodne ze złożoną inwentaryzacją. Obiekt jest zlokalizowany w odległości od granicy z działką sąsiednią nr [...] ok. 3,30m. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 7 lipca 2008 r. Nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 lutego 2008 r. Nr [...], nakazującą K. i J. K., na podstawie art. 3 ust.2 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, rozbiórkę obiektu budowlanego o podanych wyżej wymiarach, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, wybudowanego na działce nr [...] w G. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej podkreślono, że organ pierwszej instancji pominął kwestię daty zakończenia budowy tego obiektu, przez co nie ma podstawy faktycznej do prowadzenia postępowania w trybie powołanej ustawy. Nadto dopiero po uprawomocnieniu się decyzji odmawiającej pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego organ I instancji mógłby wydać decyzję nakazującą rozbiórkę. Wydany bezpośrednio nakaz rozbiórki z pominięciem rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 3 ust. 4 ustawy stanowi o rozstrzygnięciu niezgodnym ze złożonym wnioskiem "o pozwolenie o użytkowanie". Organy ponownie rozpoznając wniosek skarżących powołały się na przepis art. 3 ust. 1 w/wym. ustawy z dnia 10 maja 2007r. stanowiący, że do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994r. a przed dniem 11 lipca 1998r. i przed dniem 11 lipca 2003r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008r. przepisów art. 48-49b ustawy Prawo budowlane z 1994r. Jednakże pozwolenie na użytkowanie może być wydane, jeżeli obiekt budowlany, o którym mowa w ust. 1, nie narusza - przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, -ustaleń miejscowego planu zagospodarowania, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania / art. 3 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy/. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpoznając sprawę ponownie, decyzją podjętą na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r., odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu rekreacji indywidualnej, wybudowanego samowolnie na działce nr [...] w G. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał m.in., że obszar, na którym znajduje się ta działka, oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego /uchwała Rady Gminy K. z dnia 25 listopada 2005 r. Nr [...]/ symbolem [...] - tereny rolnicze oraz lasy, nie jest przeznaczony pod zabudowę. Również w byłym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy K. dnia 27 kwietnia 1990r. Nr [...] oraz zmianami do tego planu działka ta przeznaczona była pod tereny rolne. Nadto organ powołał się na informację Wójta Gminy K. dotyczącą zapisu obowiązującego planu o następującej treści "istniejącą zabudowę o funkcji i gabarytach innych niż w ustaleniach planu dopuszcza się pozostawić i adaptować bez rozbudowy i zwiększania parametrów prowadzonej działalności", w której Wójt poinformował, że zapis ten nie dotyczy obiektów budowlanych wybudowanych samowolnie. Ponadto obiekt został usytuowany w odległości ok. 3,30m do 3,36m m od granicy lasu, z naruszeniem obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Z treści przepisu § 271 ust. 2 i ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm./ wynika, że najmniejsza odległość budynku ze ścianami i przykryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień od granicy lasu nie powinna być mniejsza aniżeli 16,0m. K. i J. K. w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie zgodzili się ze stanowiskiem Wójta Gminy, iż zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o treści wyżej cytowanej, nie dotyczy obiektów budowlanych wybudowanych samowolnie. Odwołujący wskazali również, że nie są równo traktowani przez organ administracji, gdyż powołana przez organ wymagana odległość 16 m od lasu, nie ma zastosowania w stosunku do innych obiektów, sąsiadujących z działką odwołujących,które uzyskały pozwolenie na budowę, i które są również położone w odległości mniejszej niż 16 m od lasu. Rozpatrujący odwołanie organ II instancji stwierdził, że działka skarżących stosownie do przytoczonych ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego położona jest na obszarze terenów rolniczych i lasów. Takie ustalenia wskazują, że działka nr [...], na której wybudowano przedmiotowy obiekt letniskowy, nie jest przeznaczona pod żadną zabudowę. W tej sytuacji, jak wskazał organ II instancji, wydanie decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na użytkowanie z uwagi na jego niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania było prawnie uzasadnione. Nadto organ II instancji poczynił następujące ustalenia: w pierwszej kolejności organ II instancji wskazał, że organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie wskazał w treści swojej decyzji z 28 lipca 2008r. daty budowy przedmiotowego obiektu, mimo uzupełnienia materiału dowodowego o oświadczenia uczestników w tym zakresie. Nadto organ II instancji wskazał, że przytoczenie przez organ I instancji przepisu § 271 ust. 2 i ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. nie było prawidłowe. W szczególności organ II instancji podał, że wymienione przepisy mają zastosowanie do budynku oraz części budynku, stanowiących odrębne strefy pożarowe w rozumieniu § 226 rozporządzenia. Zgodnie z § 3 pkt 4 rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budynku mieszkalnym – należy przez to rozumieć budynek mieszkalny wielorodzinny oraz budynek mieszkalny jednorodzinny. Natomiast budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku należy do kategorii "budynek rekreacji indywidualnej". Tym samym postanowienia § 271 ust. 2 i ust. 8 w/wym. rozporządzenia nie mają zastosowania w przypadku obiektów, pełniących funkcję rekreacji indywidualnej. K. i J. K. wnieśli skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że cytowany zapis planu o treści "istniejącą zabudowę o funkcjach i gabarytach innych niż w ustaleniach planu dopuszcza się pozostawić i adaptować bez rozbudowy i zwiększenia parametrów prowadzonej działalności" jest nieprawidłowo interpretowany. Skarżący podnieśli, że treść tego zapisu nie może dotyczyć obiektów wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę, gdyż wówczas zbędne byłyby zapisy ustawy o badaniu zgodności obiektu z planem miejscowym. Skarżący wskazali, że w ich ocenie ustalenia szczegółowe planu zakazują i wykluczają realizacji nowej zabudowy mieszkaniowej. Obiekt znajdujący się na działce skarżących nie mieści się w pojęciu zabudowy zagrodowej jak i mieszkaniowej, a tylko takiej zakazuje plan. Skarżący podnieśli również, że organ II instancji wskazał, że obiekt budowlany znajdujący się na działce skarżących nie spełnia wymaganej przepisami techniczno-budowlanymi § 271 ust. 2 i ust.8 odległości od lasu, w sytuacji, gdy powołane przepisy dotyczą budynków a nie obiektów budowlanych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będą związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny w ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nie ogranicza się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, albowiem Sąd uwzględnił skargę, z przyczyn innych niż to zarzucano w skardze. Granice rozpoznawanej sprawy wyznaczył wniosek skarżących z datą 21 grudnia 2007r o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Granice rozstrzygnięcia sprawy wyznaczyła decyzja organu I instancji odmawiająca pozwolenia na użytkowanie, z uwagi na niespełnienie wymogów przepisu art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007r., utrzymana w mocy przez organ II instancji. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu oraz akt sprawy, na wniosek K. K. i J. K. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, wybudowanego w warunkach samowoli, obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr [...] w G. gmina K. Skarżący poza wnioskiem złożyli inwentaryzację obiektu – budynku letniskowego. Organ I instancji przeprowadził w dniu 23 stycznia 2008 r. oględziny działki nr [...] oraz obiektu, ustalając jego rodzaj /adaptowany na cele rekreacyjne kontener socjalny wraz z zadaszeniem/, wielkość i odległość od linii lasu. Wskazany dowód poprzedzony był oględzinami stwierdzonymi protokołem z dnia 30 stycznia 2007 r., w którym opisano obiekty jako obiekt składający się z baraku, na którym zostało wykonane zadaszenie o konstrukcji drewnianej, dwuspadowy, niesymetryczny, kryty papą, którego przedłużenie stanowi taras zadaszony / pełniący funkcję rekreacji indywidualnej/ oraz obiekt wiaty do składowania drzewa. Stanowiący materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć przez oba organy art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw stanowi, że do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy, o której mowa w art. 1. (ust. 1). W przypadku, o którym mowa w ust. 1, na właścicielu spoczywa obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W razie nieuzyskania pozwolenia na użytkowanie, właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. (ust. 2) Właściciel obiektu budowlanego jest obowiązany dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie inwentaryzację powykonawczą obiektu budowlanego, sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i ekspertyzę techniczną, potwierdzającą przydatność obiektu do użytkowania oraz oświadczenia, o których mowa w art. 57 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1. (ust. 3). Zgodnie z ust. 4, jeżeli obiekt budowlany, o którym mowa w ust. 1, nie narusza: 1) przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, 2) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania - właściwy organ nadzoru budowlanego, po protokolarnym potwierdzeniu zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym, wydaje, z zastrzeżeniem ust. 5, decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Jeżeli obiekt budowlany, o którym mowa w ust. 1, narusza przepisy lub ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia, nakłada obowiązek usunięcia tych naruszeń w wyznaczonym terminie. W razie niewykonania obowiązku w terminie, organ ten nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. (ust. 5). Przywołana wyżej ustawa weszła w życie z dniem 20 czerwca 2007 r. Jest w okolicznościach niniejszej sprawy niesporne, że właściwy organ nadzoru budowlanego do dnia 10 lipca 2003 r., to jest przed datą wejścia w życie noweli do Prawa budowlanego z dnia 27 marca 2003 r. /Dz. U. Nr 80, poz. 717/, nie wszczął postępowania w sprawie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, wybudowanego, co także jest poza sporem, w warunkach samowoli budowlanej. W świetle przytoczonych postanowień ustawy z dnia 10 maja 2007r. przesłanką umożliwiającą zastosowanie trybu postępowania przewidzianego w cytowanych postanowieniach jest data zakończenia budowy określona w art. 3 ust. 1 na okres po 31 grudnia 1994r , a przed dniem 11 lipca 1998r. Organy aby wydać decyzje odmawiającą pozwolenia na użytkowanie w trybie ustawy z dnia 10 maja 2007r. winny zatem w pierwszej kolejności ustalić zaistnienie w przedmiotowej sprawie w/wym. przesłanki, a to w szczególności z uwagi na brzmienie cytowanego art. 3 ust.2 ustawy stanowiącego, że w razie nieuzyskania pozwolenia na użytkowanie, właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego. Przepis ten stanowi zatem samodzielną podstawę dla orzeczenia rozbiórki, wyłączając w tym zakresie uregulowania zawarte w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. W ocenie Sądu nie można zatem prowadzić postępowania na wniosek skarżących o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, w trybie przepisów ustawy z dnia 10 maja 2007r. i wydać orzeczenia o rozbiórce w następstwie nieuzyskania pozwolenia na użytkowanie, bez ustalenia czy dla orzeczenia rozbiórki będzie miał zastosowanie przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 2007r. Data zakończenia budowy powinna zostać ustalona aby po jej ustaleniu prowadzić postępowanie w zastosowanym przez organy trybie ustawy z dnia 10 maja 2007r. lub w przypadku jej ustalenia na dzień po 11 lipca 1998r. wykluczyć przedmiotowy obiekt z procedury określonej w art. 3 ustawy. Data ta nie została w rozpoznawanej sprawie ustalona. Daty zakończenia budowy nie ustalił organ I instancji, organ II instancji uzasadnieniu decyzji wskazał wprawdzie, że organ ten daty budowy przedmiotowego obiektu nie ustalił, jednakże ostatecznie działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nie znajdując podstaw do jej uchylenia lub zmiany. Zaniechanie dokonania ustaleń faktycznych w powyższym zakresie stanowi naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7 kpa czyli zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, które znajdują rozwinięcie w art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Prawidłowo ustalony stan faktyczny jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. W konsekwencji stwierdzić należy, że zastosowanie w okolicznościach sprawy przepisów prawa materialnego i trybu postępowania przewidzianego ustawą z dnia 10 maja 2007r. wobec nieustalenia daty wybudowania przedmiotowego obiektu, w świetle przepisów ustawy, stanowi jednoznacznie o wadliwości decyzji podjętej przez organy administracji. Zdaniem Sądu niniejsza sprawa nie została zatem wyjaśniona w stopniu niezbędnym do jej ostatecznego rozstrzygnięcia, zaś naruszenie w/wym. przepisów postępowania miało istotne znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy. Jeśli bowiem w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organ stwierdzi, że obiekty zostały wybudowane przed dniem 11 lipca 1998r. to wówczas winien zastosować tryb postępowania przewidziany ustawą z dnia 10 maja 2007r. Wówczas konsekwencją nieuzyskania pozwolenia na użytkowanie będzie orzeczenie o nakazie rozbiórki zgodnie z art. 3 ust.2 tej ustawy. Na marginesie wskazać należy, w związku z zarzutami skargi, że zapis obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego"o pozostawieniu istniejącej zabudowy o funkcji i gabarytach innych niż w ustaleniach planu obowiązującego aktualnie" w związku z funkcją rolniczą i leśną przewidzianą na obszarze, na którym znajduje się nieruchomość, nie oznacza, że możliwe jest na tym obszarze planu istnienie obiektów wybudowanych samowolnie. Nie są natomiast zrozumiałe zarzuty skargi dotyczące błędnego, zdaniem skarżących, ustalenia dotyczącego wymaganej odległości od lasu obiektów skarżących, skoro organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na brak podstaw do zastosowania w stosunku do przedmiotowego obiektu budowlanego przepisów § 271 ust. 2 i 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. stanowiącego, że odległość obiektu od lasu nie powinna być mniejsza aniżeli 16m. Natomiast w sytuacji, gdy organ ustali, że budowa obiektów została zakończona po dniu 11 lipca 1998r. winien postępowanie z wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie umorzyć, gdyż nie istnieją wówczas podstawy faktyczne do badania i oceny przesłanek merytorycznych umożliwiających zalegalizowanie samowoli budowlanej i uzyskanie pozwolenia na użytkowanie w trybie postępowania prowadzonego na podstawie art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007r. W konsekwencji powyższego przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien w pierwszej kolejności ustalić datę zakończenia budowy przedmiotowego obiektu budowlanego, aby, jak to wyżej wskazano ponownie przeprowadzić postępowanie w trybie ustawy z dnia 10 maja 2007r., z konsekwencjami wynikającymi z cyt. art. 3 ust. 2 bądź wykluczyć obiekt z procedury określonej tą ustawą. Podkreślić należy, że w powyższym zakresie w aktach sprawy został zgromadzony materiał dowodowy, który stanowią dokument urzędowy w postaci protokołu z przeprowadzonej wizji z dnia 30 stycznia 2007r.,zawiadomienia oraz oświadczenia właścicieli nieruchomości sąsiednich dotyczące daty budowy przedmiotowego obiektu, które organ winien rozpatrzyć i ocenić stosownie do zasad postępowania dowodowego zawartych w art. 75 i nast. kpa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c/ ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając od organu administracji solidarnie na rzecz skarżących kwotę 500zł tytułem zwrotu poniesionych przez skarżących kosztów wpisu sądowego.