II SA/Gd 322/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 marca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odmówić skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. i M. P. wnieśli skargę na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Wójta z dnia 14 października 2008 r. ustalenia jednorazowej opłaty w wysokości 2.587 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zawarli w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniając w żaden sposób wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Skarżący nie wskazali okoliczności uzasadniających wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej, zaś Sąd oceniając z urzędu zasadność wniosku, miał na względzie, że jak przyjęto w judykaturze, w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811). Wysokość opłaty ustalona decyzją organu pierwszej instancji nie pozwala, w ocenie Sądu, na przyjęcie, iż jej uiszczenie przez skarżących wywołałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Utrzymana bowiem zaskarżoną decyzją w mocy decyzja organu pierwszej instancji nakłada na skarżących obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego, a zatem z natury rzeczy odwracalnego. Podkreślić należy, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżący nabędą uprawnienie do zwrotu uiszczonej opłaty. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec braku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekł jak w sentencji postanowienia.