II SA/Gd 324/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu płatności opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 19 marca 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania Sp. z o.o., od decyzji z 2 stycznia 2013 r. wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa w sprawie odmowy odroczenia terminu płatności opłaty podwyższonej w wysokości 171.539,27 zł za II półrocze 2011 r. za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza bez wymaganego pozwolenia, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO wskazało, że wnioskiem z dnia 30 stycznia 2012 r. Sp. z o.o. wystąpiły do Marszałka Województwa o odroczenie na okres 4 lat terminu płatności opłaty podwyższonej w wysokości 171.539,27 zł za II półrocze 2011 r. z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza bez wymaganego pozwolenia. Organ I instancji, po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z 2 stycznia 2013 r. odmówił wnioskodawcy odroczenia terminu płatności przedmiotowej opłaty. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, opisując szczegółowo przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie stwierdził, że brak jest przesłanek do odroczenia opłaty podwyższonej. Podniósł, że przyczyną wskutek której powstał obowiązek ponoszenia opłaty podwyższonej był brak wymaganego pozwolenia emisyjnego dla nowej kotłowni, wynikający z przeświadczenia wnioskodawcy, że realizując inwestycję polegającą na likwidacji starej i budowie nowej kotłowni, nie musi ubiegać się o nowe pozwolenie emisyjne, skoro posiada już pozwolenie dotyczącej "starej" kotłowni. Wymierzenie opłaty podwyższonej nie nastąpiło więc w związku z przekroczeniem standardów emisyjnych bądź też innego rodzaju negatywnym oddziaływaniem na środowisko. W ocenie organu i instancji realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie, którego końcowym terminem realizacji, zgodnie z przedstawionym harmonogramem jest rok 2015, nawet przy założeniu, że przyczyni się do poprawy stanu środowiska poprzez obniżenie emisji, nie pozostaje w żadnym związku przyczynowo - skutkowym z przyczyną wymierzenia opłaty podwyższonej. Organ I instancji podkreślił, że z treści art. 317 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, że inwestycja podejmowana w celu usunięcia przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat z tytułu korzystania ze środowiska powinna być "w toku", co oznacza, że na dzień złożenia wniosku proces inwestycyjny nie został jeszcze zakończony, poza tym realizowana jest zgodnie z planem, bez żadnych opóźnień. W przedmiotowej sprawie na dzień złożenia wniosku (30 stycznia 2012 r.) nie było realizowane żadne przedsięwzięcie, które miało na celu usunięcie przyczyny ponoszenia opłaty podwyższonej. Decyzją z dnia 17 stycznia 2012 r, Starosta zezwolił stronie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z nowej kotłowni, tym samym w tej dacie została zlikwidowana przyczyna ponoszenia opłaty podwyższonej, jakim był brak decyzji emisyjnej. W podsumowaniu organ I instancji stwierdził, że mając na względzie przepisy zarówno dotyczące naliczenia opłat podwyższonych, jak i ich odraczania w okolicznościach niniejszej sprawy orzeczenie o odroczeniu opłaty podwyższonej byłoby orzeczeniem wbrew prawu. W odwołaniu od powyższej decyzji instancji Sp. z o.o., wniosły o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem. Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie art. 317 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, oraz art. 7, 77 k.p.a., a także art. 9, 11 k.p.a.. W ocenie odwołującej się Spółki, wbrew twierdzeniu organu i instancji, w sprawie zaistniał związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy realizowanym przedsięwzięciem, a usunięciem przyczyny ponoszenia opłat podwyższonych, wynikające z art. 317 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Odwołująca się Spółka podniosła, że decyzją z dnia 17 stycznia 2012 r. Starosta zezwolił Spółce na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza z emitora nowej kotłowni, zlokalizowanej na terenie Zakładu. Decyzja ta została wydana pod warunkiem, bowiem strona została zobligowana do opracowania i wdrożenia programu zgodnie z uchwałą Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie określenia programu ochrony powietrza dla strefy [...]. Strona tego rodzaju program opracowała i przedłożyła go zarówno w sprawie o wydanie zezwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów, jak i w przedmiotowej sprawie. Rezultatem opracowania wskazanego programu była decyzja zezwalająca na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Na skutek wydania zezwolenia usunięta została zatem przyczyna ponoszenia opłat podwyższonych, bowiem te były ponoszone w związku z brakiem takiego zezwolenia. Gdyby strona nie wdrożyła programu, nie uzyskałaby zezwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów, a tym samym musiałby ponosić opłaty podwyższone. Z uwagi na to pomiędzy realizowanym przedsięwzięciem, a usunięciem przyczyn ponoszenia opłat podwyższonych istnieje bezpośredni związek. Jednocześnie strona zauważa, że w toku postępowania - wbrew stanowisku organu I instancji realizowane są kolejne punkty programu w celu eliminacji przekroczeń emisyjnych. Odwołująca się Spółka podkreśla, że termin realizacji wszystkich zadań przewidziany jest na połowę czerwca 2015 r., a więc dopiero wówczas możliwa będzie ocena dochowania terminu wszystkich zadań objętych harmonogramem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy podkreśliło, że ma wątpliwości, co do tego, że decyzją z dnia 14 marca 2007 r. Starosta zezwolił Sp. z o.o. na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza z emitora istniejącej kotłowni, w której spalany jest węgiel, zlokalizowanej na terenie Zakładu, na działce nr 9/5.. W decyzji tej został określony termin obowiązywania pozwolenia do dnia 31 grudnia 2015 r. Stara kotłownia przestała funkcjonować, a nowa kotłownia decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 maja 2011 r. otrzymała pozwolenie na użytkowanie. Po rozpoczęciu eksploatacji nowej kotłowni spółka nie dysponowała wymaganym pozwoleniem na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z nowej kotłowni. Z wnioskiem o wydanie stosownego pozwolenia wystąpiła do Starosty dopiero w dniu 10 listopada 2011 r.. Wniosek rozpoznany został wydaniem przez Starostę decyzji z dnia 17 stycznia 2012 r. pozwalającej na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza z emitora nowej kotłowni. Bezspornym jest, zatem okoliczność, że odwołująca się Spółka nie dysponowała wymaganym pozwoleniem na wprowadzanie do powietrza gazów i pyłów z nowej kotłowni, a więc obowiązana była do ponoszenia podwyższonej opłaty z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza. Po uzyskaniu decyzji z dnia 17 stycznia 2012 r. pozwalającej na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z emitora kotłowni, Sp. z o.o. pismem z dnia 30 stycznia 2012 r wystąpiły do organu i instancji z wnioskiem o odroczenie, na okres 4 lat terminu płatności opłaty podwyższonej w wysokości 171.539,27 zł za II półrocze 2011 r. z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza bez wymaganego pozwolenia. Powyższy wniosek. stanowi przedmiot niniejszego postępowania i dotyczy II półrocza 2011 r., a więc okresu, gdy odwołująca otrzymała pozwolenie na użytkowanie nowej kotłowni, a nie dysponowała jeszcze stosownym pozwoleniem. Ponadto z akt sprawy wynika, że w trakcie toczącego się postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z emitora nowej kotłowni odwołująca się Spółka w związku z obowiązującymi na terenie powiatu kwidzyńskiego przepisami uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie określenia programu ochrony powietrza dla strefy (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 27 lipca 2009 r. Nr 96 poz. 1938) zadeklarowała w okresie do grudnia 2015 r. przeprowadzić wymienione w piśmie z dnia 9 stycznia 2012 r. działania pozwalające na znaczne ograniczenia emisji gazów lub pyłów emitowanych do atmosfery z instalacji kotłowni zakładowej. Działania te mają polegać na zaprzestaniu w okresie od stycznia do połowy czerwca każdego roku mrożenia warzyw i produkcji konserw warzywnych - począwszy od stycznia 2012 r.. Zainstalowany zostanie kocioł wodny, przeznaczony wyłącznie do ogrzewania zakładu i produkcji ciepłej wody użytkowej dla potrzeb socjalnych. Kotły parowe wyposażone zostaną w ekonomizery, które ograniczą straty ciepła w spalinach oraz ograniczą emisję pyłów do atmosfery, zakład zakupi i zamontuje 2 szt. kompletnych instalacji odpylających opartych na filtrach workowych. Przedstawiony harmonogram realizacji przedsięwzięcia obejmuje okres od lipca 2011 r., a jego zakończenie ma nastąpić w grudniu 2015 r. Zgodnie z przepisem art. 276 ustawy Prawo ochrony środowiska podmiot, który korzysta ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi podwyższoną opłatę za korzystanie ze środowiska, którą to opłatę, w myśl przepisu art. 277, wnosi na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska. Jak stanowi przepis art. 284, wysokość należnej opłaty podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie i zgodnie z art. 285 ust. 2 wnosi do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza. W myśl art. 317 ust. 1 ustawy termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz kary pieniężnej odracza się na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska obowiązanego do ich uiszczenia, jeżeli realizuje on terminowo przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat albo kar w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia złożenia wniosku. Z przepisu art. 317 ust. 1 ustawy wynika, że jednym z warunków skutecznego złożenia wniosku o odroczenie terminu płatności podwyższonej opłaty jest jego złożenie w czasie, gdy inwestycja podejmowana w celu usunięcia przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat z tytułu korzystania ze środowiska jest w toku, a więc jest wykonywana, a jej proces inwestycyjny nie został zakończony, a nadto jest ona realizowana zgodnie z planem, bez żadnych opóźnień. Przemawia za tym również treść ustępu 4 art. 317 powołanej ustawy, który przewiduje, że termin płatności może być odroczony wyłącznie na okres niezbędny do zrealizowania przedsięwzięcia. Zatem, aby przedmiotowy wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska mógł być uwzględniony, musi on spełniać łącznie wskazane powyżej warunki. Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z brzmieniem powołanych przepisów prawa wyłączona została uznaniowość w działaniu organów administracji. Spełnienie przesłanek określonych w tym przepisie skutkuje, bowiem rozstrzygnięciem odraczającym termin płatności. Dokonując analizy przesłanek wymienionych w art. 317 ust.1 ustawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że przepisy ustawy nie definiują pojęcia "przedsięwzięcia" użytego w art.317 ust.1 ustawy. W związku z tym należy się odnieść do znaczenia tego terminu wynikającego z zasad języka polskiego, z którego wynika, że pojęcie przedsięwzięcia ma bardzo szeroki zakres przedmiotowy, w którym mieszczą się wszystkie starania podmiotów zobowiązanych do ponoszenia opłat podwyższonych albo tych, którym wymierzono kary pieniężne, wpływające na usunięcie przyczyn ich ponoszenia. Należy jednak podkreślić, że podstawę uwzględnienia wniosku o odroczenie mogą stanowić tylko te przedsięwzięcia, których realizacja zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia opłat podwyższonych lub kar pieniężnych (wyrok NSA z dnia 11 maja 1999r., IV SA 772/97, LEX nr 48148). W orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie utrwalony jest pogląd, że za przedsięwzięcie usuwające przyczynę ponoszenia opłaty podwyższonej nie będzie można uznać ubiegania się przez podmiot korzystający ze środowiska o decyzję, w związku z brakiem, której musiał ponieść on opłatę podwyższoną. W takim przypadku trudno, bowiem mówić o podejmowaniu przez podmiot korzystający ze środowiska realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji zezwalającej na korzystanie ze środowiska w żadnym, bowiem razie nie wpłynie na zmniejszenie oddziaływania na to ostatnie { por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 marca 2012 r., II SA/Lu 1003/11, opubi. Legalis). Kolejną przesłanką, od której uzależnione jest zastosowanie odroczenia terminu płatności opłaty podwyższonej jest, w jakim momencie możemy mówić, że podmiot korzystający ze środowiska przystąpił do realizacji przedsięwzięcia. Z gramatycznej wykładni art. 317 ust. 1 Prawa ochrony środowiska wynika, że przedsięwzięcie to powinno być już rozpoczęte. Ustawodawca w tym przepisie posłużył się czasem teraźniejszym "realizuje on terminowo przedsięwzięcie". Ponieważ jednak pojęcie przedsięwzięcia ma bardzo szeroki zakres przedmiotowy, w związku z tym trudno określić w sposób jednoznaczny datę rozpoczęcia jego realizacji. Z reguły za wystarczające należało będzie uznać szeroko rozumiane rozpoczęcie jego realizacji, na przykład sporządzenie niezbędnej dokumentacji technicznej. W orzecznictwie oraz w doktrynie przyjmuje się, że odroczenie terminu płatności opłaty podwyższonej lub administracyjnej kary pieniężnej może mieć miejsce zarówno w przypadku przedsięwzięcia, które jeszcze nie zostało zrealizowane, jak i tego już wykonanego, jeśli nastąpiło to w okresie, za który są należne opłaty lub kary pieniężne ( por. K. Gruszecki, Komentarz do art.317 ustawy P.o.ś., Lex). Organ odwoławczy zgodził się z twierdzeniem organu i instancji, że z chwilą uzyskania przez odwołującą się Spółkę zezwolenia na wprowadzenie gazów lub pyłów do powietrza z emitora "nowej kotłowni" tzn. z dniem 17 stycznia 2012 r. ustała przyczyna ponoszenia opłaty podwyższonej. Bezspornym w sprawie jest, że odwołująca nie posiadała zezwolenia na wprowadzenie gazów lub pyłów do powietrza, które dotyczyło "nowej kotłowni", a więc zobowiązana była do ponoszenia podwyższonej opłaty. Analizując treść decyzji Starosty z dnia 17 stycznia 2012r. zezwalającej na wprowadzenie gazów lub pyłów SKO nie zgodziło się ze stwierdzeniem odwołującej się, że decyzja ta została podjęta pod warunkiem opracowania programu mającego doprowadzić do zmniejszenia emisji gazów lub pyłów do powietrza. Organ odwoławczy zauważył, że w decyzji zezwalającej nie jest zawarte ani jedno stwierdzenie mówiące o postawionym w sprawie warunku uzyskania decyzji. Jedynie w części końcowej decyzji z dnia 17 stycznia 2012 r. Starosta stwierdza, że w związku z podjętą uchwałą w sprawie określenia programu ochrony powietrza dla strefy kwidzyńsko-tczewskiej zwrócił się do odwołującego o przedstawienie działań, jakie zakład planuje podjąć, aby zmniejszyć emisję pyłów z instalacji kotłowni, a odwołująca się Spółka pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. zadeklarowała w okresie do grudnia 2015 r. przeprowadzić działania pozwalające na znaczne ograniczenie gazów i pyłów emitowanych do atmosfery z instalacji kotłowni. Kolegium stanęło na stanowisku, że wdrażanie przez stronę przedsięwzięcia, opisanego w harmonogramie wraz ze szczegółowymi wyjaśnieniami strony dołączonymi do akt sprawy, mającego na celu doprowadzenie do obniżenia emisji gazów i pyłów, nie miało bezpośredniego wpływu na usunięcie ponoszenia opłaty podwyższonej. Nie ma wątpliwości, że odroczenie terminu płatności opłaty podwyższonej następuje w przypadku realizacji przedsięwzięcia, które ma usunąć przyczyny ponoszenia opłaty podwyższonej. W niniejszej sprawie przyczyną ponoszenia opłaty podwyższonej był brak stosowego pozwolenia. Realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia, które ma wpłynąć na poprawę warunków korzystania ze środowiska, nie pozostaje, zatem w związku z przyczyną ponoszenia podwyższonej opłaty. Gdyby nawet hipotetycznie przyjąć, że w sprawie decyzja zezwalająca na wprowadzenie gazów lub pyłów do atmosfery z dnia 17 stycznia 2012 r. była podjęta pod warunkiem realizacji w/w przedsięwzięcia, to działania odwołującej w zakresie ograniczenia emisji gazów lub pyłów podjęte dla realizacji tego warunku nie mogą być uznane za zmierzające do usunięcia przyczyny ponoszenia opłaty podwyższonej, w rozumieniu art. 317 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż działania te podjęte zostały dla realizacji decyzji, a nie w celu jej uzyskania. W niniejszej sprawie to brak pozwolenia, a nie niedopełnienie określonych w nim warunków był przyczyną ponoszenia opłaty podwyższonej. Skargę do WSA w Gdańsku na powyższe rozstrzygnięcie wniosły Sp. z o.o., zarzucając naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art, 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. i rozstrzygnięcie sprawy bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, na podstawie arbitralnej decyzji organu, z pominięciem okoliczności, że decyzja Starosty Kwidzyńskiego z dnia 17 stycznia 2012 r., zezwalająca na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza została wydana na skutek podjęcia przez stronę skarżącą działań zmierzających do zmniejszenia emisji gazów i pyłów do powietrza, Skarżąca Spółka wskazała także na naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. 317 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że działania realizowane przez stronę skarżąca, mające na celu zmniejszenie emisji gazów i pyłów do powietrza, nie stanowiły przedsięwzięcia zapewniającego usunięcie przyczyny ponoszenia opłaty podwyższonej. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 marca 2014 r. i poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa z dnia 2 stycznia 2013 r., w sprawie odmowy odroczenia terminu płatności opłaty podwyższonej w wysokości 171 539, 27 zł za II półrocze 2011 r. za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza bez wymaganego pozwolenia Skarżąca spółka podkreśliła, że na podstawie aktualnego art. 317 p.o.ś. w orzecznictwie stwierdzono, że: "Przepisy dotyczące podwyższania opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych mają w zasadzie charakter represyjny. Jednak przepisy dopuszczające odraczanie, zmniejszanie, a nawet umarzanie opłat oraz kar pieniężnych wskazują jeszcze na funkcję stymulującą podmioty do podejmowania działań oraz realizacji przedsięwzięć mających usunąć przyczyny naruszenia i przekroczenia wymagań ochrony środowiska. Podstawowym bowiem celem ustawy [...] - Prawo ochrony środowiska jest ochrona środowiska. Wobec tego, jeżeli podmiot realizuje odpowiednie przedsięwzięcia, usuwając w ten sposób przyczyny wymierzenia mu kary za uprzednie naruszenie wymagań ochrony środowiska, nie może być traktowany gorzej od podmiotu, który powstrzymywał się od realizacji odpowiednich przedsięwzięć, czekając na wymierzenie mu kary" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 maja 2005 r., IV SA/Wa 10/05, CBOSA). Na powyższe orzeczenie wskazał również P. Gruszecki w Komentarzu do Prawa Ochrony Środowiska ( P. Gruszecki, Prawo Ochrony Środowiska, Lex 2012). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie skarga jest bezzasadna. Zgodnie z przepisem art. 276 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. z 2013 r. Dz. U. poz. 1232 ze zm.), dalej p.o.ś. podmiot, który korzysta ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi podwyższoną opłatę za korzystanie ze środowiska, którą to opłatę, w myśl przepisu art. 277 p.o.ś., wnosi na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska. Jak stanowi przepis art. 284, wysokość należnej opłaty podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie i zgodnie z art. 285 ust. 2 wnosi do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza. W przedmiotowej sprawie opłata podwyższona wymierzona została decyzją Marszałka Województwa z 17 listopada 2011 r.. Przyczyną jej wymierzenia był brak wymaganego pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza. Skarżąca spółka odprowadzała bowiem gazy i pyły do powietrza na podstawie pozwolenia z 14 marca 2007 r. w sytuacji, gdy kotłownia, dla której wydane zostało pozwolenie została zamknięta w dniu i od 17 grudnia 2011 r., a gazy i pyły były emitowane z nowej kotłowni, na którą pozwolenie zostało wydane dopiero 31 grudnia 2011 r. Decyzja z 17 listopada 2011 r. została zaskarżona odwołaniem z 12 grudnia 2011 r. i podlegała kontroli w odrębnym postępowaniu. Natomiast w myśl art. 317 ust. 1 ustawy p.o.ś. termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz kary pieniężnej odracza się na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska obowiązanego do ich uiszczenia, jeżeli realizuje on terminowo przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat albo kar w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia złożenia wniosku. Analiza tego przepisu wskazuje, że odroczenie terminu płatności opłaty podwyższonej następuje w przypadku realizacji przedsięwzięcia, które ma usunąć przyczyny ponoszenia tej opłaty. W niniejszej sprawie przyczyną ponoszenia opłaty podwyższonej był bez wątpienia brak stosowego pozwolenia. Realizacja wskazanego przez skarżąca spółkę przedsięwzięcia, które ma wpłynąć na poprawę warunków korzystania ze środowiska nie pozostaje w związku z przyczyną ponoszenia podwyższonej opłaty. Zatem odmowa droczenia płatności jest w kontrolowanej sprawie uzasadniona. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.