II SA/Gd 3248/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak, Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Przybielski,, Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.), Protokolant Agnieszka Szczepkowska, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A w U. na decyzję Wojewody z dnia 20 sierpnia 2001r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego z dnia 6 lipca 2001 r., nr [...], 2. określa, że decyzje wymienione w pkt 1 wyroku nie mogą być wykonane. Decyzją z dnia 6 lipca 2001 r., nr [...], Starosta Powiatowy zatwierdził projekt budowlany i wydał M. i A. P. pozwolenie na budowę domu mieszkalnego z usługami obejmującymi pomieszczenia usługowe (handlowe) na parterze o pow. 106,39 m2 oraz lokal mieszkalny na pierwszym piętrze i poddaszu o pow. 262,67 m2 na działce nr [...] w U. przy ul. S. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa A w U. podnosząc, że M. i A. P. nie usunęli nieprawidłowości w dokumentacji przedłożonej wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego i w związku z tym nie powinni uzyskać pozwolenia na budowę. Wyznaczyli bowiem w planie zagospodarowania działki miejsca parkingowe dla właściciela mieszkania niezgodnie z przepisami (8,5 m od okien budynku, gdy powinno być 10 m), a miejsc parkingowych dla najemców pokoi na poddaszu w ogóle nie wyznaczono. Nie zabezpieczono zatem odpowiedniej ilości miejsc parkingowych w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzucili również brak wykonania studium nasłonecznienia oraz brak określenia funkcji projektowanego budynku. Zastrzeżenia skarżącego budziły również otwory okienne zaprojektowane od strony wschodniej, na które należało otrzymać zgodę właściciela nieruchomości – skarżącego, a takiej zgody tenże nie udzielił. Podstawowym zastrzeżeniem skarżącego była ilość kondygnacji w zaprojektowanym budynku. Według projektu B-B wykazane są trzy kondygnacje podczas, gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono, że można wznieść budynek z jedną bądź dwoma pełnymi kondygnacjami. Obawy skarżących budziło, czy zrealizowanie budynku w planowanym kształcie pozwoli zachować wymogi bezpieczeństwa przeciwpożarowego, prawidłową cyrkulację spalin oraz nie spowoduje zwiększenia akustyki wewnętrznej podwórka. Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 lipca 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 140 ze zm.) odległość 10 m jest wymagana przy miejscach postojowych przeznaczonych dla maksymalnie do 60 samochodów, a na przedmiotowej powierzchni mieszczą się tylko dwa samochody. Zachowanie wskazanego wymogu nie jest konieczne na obszarze zwartej zabudowy miejskiej, której charakter ma przedmiotowa nieruchomość. Organ nie podzielił pozostałych zarzutów stwierdzając, iż wnioskujący przedłożyli studium nasłonecznienia oraz określili przeznaczenie budynku. W odniesieniu do zaprojektowanych otworów okiennych od strony wschodniej organ stwierdził, iż są one elementem wyłącznie ozdobnym dlatego też są tak umiejscowione. Organ nie podzielił zarzutu dotyczącego liczby kondygnacji, która w projekcie nie zgadza się z warunkami zagospodarowania terenu ustalonymi w decyzji. W skardze na powyższą decyzję skarżący wskazał, że nie zostały zachowane odległości miejsc postojowych od budynku. Nadto, podtrzymano stanowisko, że zaprojektowany budynek nie jest zgodny, co do ilości kondygnacji z warunkami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący wskazali nadto, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do ich zastrzeżeń związanych z zachowaniem przepisów przeciwpożarowych, akustyki wewnętrznej dziedzińca oraz zagrożenia zawirowaniem spalin z instalacji grzewczej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w dacie orzekania przez organ II instancji. Zgodnie z przepisem art. 34 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ II instancji, projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też w sytuacji istnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ zobligowany jest w trybie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu między innymi z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do zarzutu skargi związanego z ilością planowanych kondygnacji budynku Sąd uznał, iż jest on zasadny. W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 3 marca 2000 r. dotyczącej przedmiotowej działki nr [...] w U. w warunkach szczegółowych zgodnych z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono, iż budynki tam wznoszone mogą mieć jedną lub dwie pełne kondygnacje, dach dwuspadowy, symetryczny kryty dachówką lub materiałem dachówkopodobnym. Zgodnie z definicją legalną zawartą w § 3 pkt 14 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 140 ze zm.) przez liczbę kondygnacji rozumie się liczbę kondygnacji budynku, z wyjątkiem piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy nieużytkowych. Z powyższego wynika, iż zarówno parter budynku, jak i poddasze użytkowe stanowi kondygnację budynku w rozumieniu powołanego przepisu. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż zaprojektowane poddasze ma spełniać przypisaną mu funkcję użytkową. Dowodzi tego m.in. zapis części opisowej projektu budowlanego, który w pkt 10.0 "Zestawienie powierzchni" do powierzchni użytkowej zalicza obok powierzchni handlowej w parterze i powierzchni mieszkalnej w poziomie piętra również powierzchnię mieszkalną poddasza. Nadto, analiza przekroju B-B w projekcie budowlanym prowadzi do wniosku, że w planowanym budynku mieszkalno – usługowym przewidziano trzy kondygnacje: parter, piętro oraz poddasze użytkowe. Nadto, z zestawienia pomieszczeń poddasza wynika, że znajduje się na nim sześć pokoi z łazienkami, kuchnia oraz powierzchnia komunikacyjna. W konsekwencji tego stwierdzić należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest zgodna z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu ustalonymi w decyzji, która na mocy art. 47 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wiązała organ wydający pozwolenie na budowę. Skoro zaś stosownie do ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, to jest to ocena wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę, co oznacza, że dokonywanie przez ten organ samodzielnych ustaleń w omawianej kwestii, odbiegających od ustaleń dokonywanych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiłoby oczywiste, rażące naruszenie prawa (powołanego art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Skoro zatem skutecznie wykazano, że organy administracji zatwierdziły projekt budowlany niezgodny z warunkami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to zachodzi podstawa do uwzględnienia skargi określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), albowiem organy te dopuściły się naruszenia prawa materialnego w postaci art. 35 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego i art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które miało wpływ na wynika sprawy Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, iż organy administracji nie wyjaśniły, czy teren przyległy do budynku przeznaczony dla parkowania samochodów nie jest usytuowany między liniami rozgraniczającymi ulicy, na obszarze zwartej zabudowy miejskiej. Ustalenie to bowiem ma kluczowe znaczenie dla zastosowania w danym przypadku przepisu zobowiązującego do zachowania odległości 10 m pomiędzy miejscami postojowymi do 60 stanowisk a oknami budynku mieszkalnego. Zgodnie z przepisem § 19 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zachowanie wskazanej powyżej odległości nie jest wymagane w stosunku do miejsc postojowych, znajdujących się między liniami rozgraniczającymi ulicy, na obszarze zwartej zabudowy miejskiej. Organy powinny ustalić, porównując projekt zagospodarowania terenu 1B "Plansza drogowa (lokalizacja miejsc parkingowych)", czy zaprojektowane miejsca parkingowe znajdują się między liniami rozgraniczającymi ulicy, na obszarze zwartej zabudowy miejskiej. Powyższe wskazuje, że organy administracji obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 77 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając te względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku doszedł do przekonania, że należy uwzględnić skargę i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylić zaskarżone decyzje. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy administracji powinny dokonać nowych ustaleń w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) oraz uwzględnić zawarte w uzasadnieniu wskazania Sadu. Na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargi określił, iż uchylone decyzje organów administracyjnych obu instancji nie mogą być wykonane w całości.