II SA/Gd 3264/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: WSA: Janina Guść as. WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Protokolant: Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2000 r., nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 2 sierpnia 2000 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Gd 3264/00 U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2000 r. Nr [...] na podstawie art. 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) oraz art. 93 ustawy z dnia 31 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741 ze zm.) Prezydent Miasta negatywnie zaopiniował proponowany podział nieruchomości położonej przy ul. [...] w B. stanowiącej działkę oznaczoną nr ewid. [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla M. zatwierdzonego zarządzeniem Nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 7 grudnia 1979 r. ujętym w wykazie obowiązujących aktów prawa miejscowego zatwierdzonych Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia 20 grudnia 1990 r. wnioskowana nieruchomość przy ul. [...] oznaczona jako działka nr [...] wchodzi w skład terenu zieleni towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu (B 46 Z), w związku z tym odmówiono zatwierdzenia proponowanego projektu podziału. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł J. D. domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu podniesiono, że w miejscu objętym projektem podziału przebiegała kiedyś linia energetyczna (obecnie ucięta), a podział nieruchomości umożliwi jej lepsze zagospodarowanie. Rozpatrując to zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdzono, że z ustaleń planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla M. wynika, że działka objęta wnioskiem położona jest w terenie o funkcji zieleni towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, w związku z czym przy takich postanowieniach planu nie może być ona przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, co jest intencją odwołującego się. Na powyższe postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. D. domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi opisano przebieg postępowania w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości (nie stanowiącej przedmiotu postępowania) oraz stwierdzono, że w uzasadnieniu decyzji kończącej to postępowanie stwierdzono, że nieruchomość ta przeznaczona jest pod budownictwo jednorodzinne. Skarżący zwrócił uwagę na fakt, że w jego przekonaniu lepiej urządzona będzie na terenie nieruchomości zabudowanej niż takiej, na której nie znajduje się żaden budynek. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga zasługiwała na uwzględnienie chociaż z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Dla oceny prawidłowość postępowania organów administracji, zasadniczego znaczenia nabierają postanowienia art. 91 ust. 1, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który w dacie orzekania przez organy administracji stanowił, że: Art. 93.1. Podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi. W razie braku tego planu stosuje się przepis art. 94. 2. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. 3. Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Z postanowień zacytowanego przepisu wynika, że w postępowaniu o zatwierdzenie projektu nieruchomości organy administracji powinny badać dwie przesłanki, to jest: a) zgodność proponowanego podziału z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez który należy rozumieć zarówno przeznaczenie terenu jak i możliwość zagospodarowania wydzielonych działek, b) dostęp do drogi publicznej. W rozpatrywanym przypadku faktem bezspornym jest, że w przedstawionym projekcie podziału obie powstałe na skutek podziału nieruchomości miałyby dostęp do drogi publicznej. W związku z tym okoliczność ta jako bezsporna nie będzie stanowiła przedmiotu dalszych rozważań. Sporna natomiast pozostaje możliwość podziału przedmiotowej nieruchomości przy postanowieniach planu zagospodarowania przestrzennego przewidującego w tej części miasta zieleń towarzyszącą budownictwu mieszkaniowemu. Z postanowień zacytowanego wyżej art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu jak i możliwość zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. W związku z tym należy stwierdzić, że o zgodności z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego będzie można mówić, gdy po ewentualnym przeprowadzeniu podziału na każdej z pozostałych nieruchomości będzie można w sposób samodzielny realizować funkcję przewidzianą dla niej w planie. W przedmiotowej sprawie organy w ogóle nie badały, czy po przeprowadzeniu podziału będą możliwe do zrealizowania funkcje przewidziane w planie zagospodarowania przestrzennego, a jest to tyle istotne, że funkcja ta mogłaby być zrealizowana w stosunku do już istniejącej zabudowy. Jak wynika bowiem z postanowień planu, w tej części miasta zieleń towarzyszy budownictwu mieszkaniowemu. Nie ustalono również, czy po ewentualnym przeprowadzeniu przeprowadzonego podziału możliwe będzie zrealizowanie tego celu. Takie postępowanie organów administracji stanowi istotne naruszenie postanowień art. 7 i 77 K.p.a. wprowadzających zasadę prawdy obiektywnej, która zobowiązuje organy administracji do merytorycznego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Uwzględniając fakt, że nieprawidłowości te mogły mieć wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji powinny skoncentrować na możliwości dokonania podziału nieruchomości w świetle obowiązujących postanowień planu zagospodarowania przestrzennego oraz możliwości zrealizowania przewidzianej w nim funkcji po ewentualnym dokonaniu podziału. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem, zdaniem Sądu, obligatoryjne tylko w takim przypadku, gdy zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja nadaje się ze swej istoty do wykonania oraz gdy przepis szczególny nie wyklucza jej wykonalności z mocy samego prawa do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi przez sąd. Skoro zatem zaskarżone do sądu postanowienie odmawiające zatwierdzenia proponowanego podziału nie nadaje się w żadnej mierze do wykonania, to całkowicie bezprzedmiotowe było orzekanie o możliwości wykonania decyzji w trybie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponieważ art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje stosować dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, to wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącej na podstawie art. 55 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.).