II SA/Gd 3267/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nowakowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tamara Dziełakowska, Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Protokolant Agnieszka Dobroń, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "A" w G. na decyzję Wojewody z dnia 29 listopada 2002r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 16 września 2002 r. nr [...] na podstawie art. 28, art.33 ust. l, art. 34 ust. 4 i art. 36 w związku z art. 81 ust. l pkt. 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. po ponownym rozpatrzeniu wniosku W. S. - Firma Budowlana [...] z dnia 14 września 2001r. w związku z decyzją nr [...] z dnia 29 kwietnia 2002r. Wojewody zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego wraz z układem drogowym oraz z infrastrukturą techniczną oraz przebudową ciepłociągu na terenie działki nr 604, przy ulicy N [...] w G. z zachowaniem m.in. następujących warunków: - wytyczenie projektowanego budynku ściśle według zatwierdzonego projektu z bezwzględnym respektowaniem odległości do granic działki - prowadzenie robót budowlanych zgodnie z zaleceniami zawartymi w warunkach i uzgodnieniach uzyskanych na etapie wykonywania projektu. Uzasadniając organ stwierdził, że wydana w dniu 21 grudnia 2001r. decyzja nr [...] udzielająca W. S. -Firmie Budowlanej [...] z siedzibą w G. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego wraz z układem drogowym oraz z infrastrukturą techniczną została uchylona decyzją Wojewody nr [...] z dnia 29 kwietnia 2002r. z uwagi na to, że wydano ją niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wysokości budynku. Rozpatrując ponownie sprawę, postanowieniem z dnia 13 maja 2002r. nałożono na inwestora obowiązek wywiązania się z warunków zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla wyżej wymienionej inwestycji co do wysokości budynku. Inwestor z powyższego warunku wywiązał się obniżając wysokość budynku do 10,0m. W trakcie postępowania przed wydaniem niniejszej decyzji wpłynęły uwagi ze strony Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku nr [...] przy ul. N [...] w G. dotyczące wykonania opinii biegłego w sprawie nasłonecznienia budynku, odległości planowanej inwestycji od sąsiedniego budynku oraz odległości budynku od ściany lasu. Odnosząc się do powyższych zastrzeżeń organ stwierdził, że projektowana inwestycja nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dokumentacja projektowa została sporządzona przez osoby uprawnione zgodnie z prawem budowlanym i warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odległości budynku od granic działki oraz uzyskała wymagane uzgodnienia. Opracowana przez rzeczoznawcę budowlanego analiza usytuowania budynków projektowanych w aspekcie ich nasłonecznienia udowadnia, że zapewniono istniejącym budynkom czas nasłonecznienia wymagany przepisami, zdaniem organu czyni to zadość żądaniom strony. Inwestor uzyskał przed wydaniem niniejszej decyzji pozytywną opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, natomiast kwestia odległości budynku od ściany lasu była przedmiotem analizy Wojewody i rozstrzygnięta decyzją z dnia 29 kwietnia 2002r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca wskazując, że decyzją z dnia 13 września 2000 r. ustalono termin ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 12 lipca 1999 r. na dzień 15 września 2001 r. Inwestor złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę w dniu 14 września 2001r., niemniej nie oznacza to, iż możliwe było wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę w dniu 16 września 2002 r., a więc po przeszło rocznym okresie czasu od utraty ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania ternu, której termin ważności upłynął, nie może być podstawą decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca zarzuciła ponadto organowi pierwszej instancji uchybienia w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym polegające na nieprzeprowadzeniu wnioskowanych dowodów. Do Wojewody wpłynął ponadto wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania odwoławczego w przedmiotowej sprawie w związku ze złożonym przez nią wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 13 września 2000 r. o zmianie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 12 lipca 1999 r. w zakresie terminu jej ważności do dnia 15 września 2001 r. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2002 r. Wojewoda odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. Uzasadniając stwierdzono, że decyzja z dnia 13 września 2000 r. jest decyzją ostateczną i funkcjonuje w obrocie prawnym mimo nie rozpatrzonego wniosku o stwierdzenie jej nieważności. W związku z powyższym, ponieważ inwestor legitymuje się ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, uznano wniosek za bezzasadny. Wojewoda decyzją z dnia 29 listopada 2002 r. nr [...] powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 12 lipca 1999 r. została zmieniona decyzją z dnia 13 września 2000 r. w zakresie terminu jej obowiązywania do dnia 15 września 2002 r. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną. Art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego określa, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę wpłynął dnia 14 września 2002 r., a więc w terminie ważności tej decyzji. Odnosząc się do zarzutu braku uwzględnienia wniosków skarżącej o przeprowadzenie dowodów wyjaśniono, że organ może nie uwzględnić żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodu, jeżeli można dokonać, tak jak w przedmiotowej sprawie, oceny okoliczności mających znaczenie w sprawie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca zarzucając jej: rażące naruszenie przepisów postępowania: - art. 101 § 3 k.p.a. w związku z art. 6, 7, 8 i 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie strony możliwości zaskarżenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania polegające na tym, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zostało wydane w tym samym dniu, co zaskarżona decyzja, - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania odwoławczego odnośnie decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku, gdy wszczęte zostało postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu tej samej nieruchomości. - naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę po upływie terminu ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej samej nieruchomości, - nieuwzględnienie wniosków dowodowych i brak wydania postanowienia w tym przedmiocie, - wydanie decyzji bez uprzedniego zapewnienia stronie skarżącej czynnego udziału w sprawie. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności względnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu kosztów procesu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Uzasadniając organ stwierdził, że wobec jednoczesnego zakończenia postępowania odwoławczego oraz odmowy zawieszenia postępowania, wniesienie zażalenia na postanowienie w sprawie zawieszenia stało się bezprzedmiotowe. Strona może wnieść odpowiednie zarzuty w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem zarzut braku możliwości zaskarżenia jest bezpodstawny. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ stwierdził, że konieczność zawieszenia postępowania zachodzi tylko wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji byłoby niemożliwe. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie występuje. Decyzja z dnia 13 września 2000 r. jest decyzją ostateczną, wobec czego dopóki nie zostanie ona wyeliminowana z obrotu prawnego bądź nie zostanie wydane postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania, dopóty zawieszenie postępowania naruszyłoby art. 97 § 1 pkt 4 i art. 12 oraz 16 § 1 k.p.a. Organ stwierdził ponadto, że nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 prawa budowlanego, ponieważ termin ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu został ustalony do dnia 15 września 2002 r., zaś wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę wpłynął w dniu 14 września 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Skarga nie jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Pozwolenie na budowę może być wydane, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. O zachowaniu terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu decyduje zatem chwila złożenia wniosku w sprawie wydania pozwolenia na budowę, a nie, jak twierdzi skarżąca, chwila wydania decyzji rozstrzygającej tę sprawę. W przedmiotowej sprawie termin ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu został ustalony do dnia 15 września 2001 r., zaś wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę wpłynął do organu pierwszej instancji dnia 14 września 2001 r. Nie ma zatem podstaw do uznania za zasadny zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ administracji art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego skrócenia czasu nasłonecznienia sąsiedniego budynku wskazać należy, że analiza sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego pozostaje aktualna. Sporządzona ona bowiem została dla objętego zaskarżoną decyzją budynku przed wydaniem postanowienia z dnia 13 maja 2002 r. zobowiązującego inwestora do wprowadzenia zmian w projekcie polegających na obniżeniu tegoż budynku. Oczywisty jest wniosek, że analiza zacienienia istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. N [...] przez projektowany budynek, który miał być pierwotnie wyższy, jest aktualna także w sytuacji, gdy projektowany budynek zgodnie z zaskarżoną decyzją ma być niższy. Skarżąca zarzuciła ponadto w skardze naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy wszczęte zostało postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z wymienionym wyżej przepisem kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymagała ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o warunkach stanowiła zagadnienie wstępne, które powinno być rozpoznane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie zostało ono prawomocnie rozstrzygnięte, inwestor dysponował ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie której została wydana decyzja pozwolenie na budowę, a zatem organ zasadnie odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. Istotne zaś jest, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie zostało zaskarżone, a zatem nie jest przedmiotem oceny w tej sprawie. Wydanie przez organ powyższego postanowienia i decyzji drugoinstancyjnej w tym samym dniu nie zamykało bowiem skarżącej drogi do złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Sąd na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy. Chodzi o sprawę administracyjną rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją. Granice rozpoznania skargi wyznacza stosunek administracyjnoprawny, a rozpoznaniem powinny być objęte wszystkie decyzje dotyczące tej samej sprawy, czyli dotyczące konkretyzacji danego stosunku materialnoprawnego, w przedmiotowej sprawie – decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę. Stąd też Sąd nie może ustosunkować się do zarzutów skarżącej dotyczących postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ dotyczą one odrębnego stosunku materialnoprawnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.