II SA/Gd 327/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 20 października 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi L.L. i W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Wójt Gminy, działając na wniosek A Spółki z o.o. z siedzibą w G., decyzją z dnia 8 września 2009 r., nr [...], na podstawie art. 75 ust.1 pkt 4 w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U nr 199 poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą, i § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech elektrowni wiatrowych o mocy jednostkowej 2 MW i mocy akustycznej do 106 dB na terenie zlokalizowanym w gminie S., w rejonie miejscowości J. na działkach nr 16/3 (45,34 ha) w obrębie J. oraz nr 80 (27,30 ha) w obrębie D. i przyłączeniu ich do krajowego systemu elektroenergetycznego za pośrednictwem GPZ S. Organ ustalił, iż całkowita wysokość konstrukcji, wieży wraz z łopatą ustawioną pionowo do góry, nie przekroczy 150 m. Wśród warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji obiektów, wskazano m.in. na konieczność zastosowania matowego pokrycia łopat wirników w celu minimalizacji efektu stroboskopowego. Stalowa wieża rurowa winna być w kolorze minimalizującym kontrast z otaczającym krajobrazem. Eksploatacja planowanego przedsięwzięcia powodująca emisję hałasu do środowiska nie powinna powodować przekroczenia parametrów określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Nadto wskazano, iż w trakcie realizacji inwestycji zapewnić należy oszczędne korzystanie z terenu, z przywróceniem struktury gleby do zbliżonej do stanu pierwotnego w miejscu wykonywania robót, a inwestor prowadzący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. W zakresie wymagań dotyczących ochrony środowiska w decyzji nałożono obowiązek określenia w projekcie budowlanym danych technicznych charakteryzujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko, w tym na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie oraz przyjęcia rozwiązań technicznych i technologicznych zapewniających dotrzymanie norm w zakresie emisji hałasu. Nadto nałożono obowiązek wykazania, iż przyjęte rozwiązania ograniczą lub wyeliminują znacząco negatywne oddziaływanie na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami. Organ wskazał na konieczność uwzględnienia w projekcie zapisów raportu, konieczność zapewnienia odległości elektrowni od zabudowań zapewniających dotrzymanie norm hałasu, zapewnienie bezpieczeństwa działania instalacji olejowych, zastosowanie zasilania energetycznego, które zminimalizuje promieniowanie elektromagnetyczne do poziomu o nieszkodliwym natężeniu oraz konstrukcji siłowni, umożliwiającej zminimalizowanie emisji infradźwięków do poziomu o nieszkodliwym natężeniu. Nadto nałożono obowiązek przyjęcia rozwiązań zabezpieczających turbiny przed oblodzeniem. Odnośnie wymogów związanych z zapobieganiem, ograniczeniem i monitorowaniem przedsięwzięcia na środowisko wskazano na obowiązek prowadzenia regularnej konserwacji i kontroli stanu technicznego pracujących turbin oraz określono warunki wykonywania prac serwisowych. Nadto organ wprowadził obowiązek przeprowadzenia monitoringu porealizacyjnego w zakresie rozkładu hałasu przenikającego do środowiska i utrzymania jego na dopuszczalnym poziomie, na terenach objętych ochrona akustyczną, który należy przeprowadzić w pobliżu 3 zabudowań położonych w najmniejszej odległości od elektrowni, po zakończeniu inwestycji i po roku eksploatacji. Decyzja ta zawiera załącznik w postaci Charakterystyki przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo przedstawił przebieg postępowania, dokonał szczegółowej analizy treści przedłożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uznając go za prawidłowy, ocenił zgodność inwestycji z ustaleniami planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego oraz ustosunkował się do uwag i wniosków złożonych w trybie postępowania z udziałem społeczeństwa w podejmowaniu decyzji. Organ stwierdził, iż inwestycja nie wpłynie w znacząco na środowisko i brak jest przeciwwskazań do jej realizacji. Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli L. i W. L. żądając jej uchylenia. Odwołujący się zarzucili, iż przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy, poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo braku uzgodnienia przez organ I instancji warunków realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz naruszeniem art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez dokonanie przez organ I instancji uzgodnień z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym oraz Starostą, gdy tymczasem ustawa wymaga jedynie zasięgnięcia opinii. Odwołujący się wskazali na naruszenie przepisów dotyczących postępowania dowodowego - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie treści PSEW (2008) - "Wytycznych w zakresie oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na ptaki", co miało wpływ na błędny wynik postępowania dowodowego oraz naruszenie art. 8 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie za dowód, z którego wyprowadzono skutki prawne, treści przedłożonego przez inwestora raportu o oddziaływaniu na środowisko. Odwołujący się wskazali, iż raport ten został przedłożony przez wnioskodawcę zainteresowanego w rozstrzygnięciu sprawy. Nadto w odwołaniu podniesiono zarzuty naruszenia art. 79 ust. 1 ustawy poprzez nienależyte spełnienie przez organ I instancji obowiązku zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego organ przeprowadzał ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem zaskarżonej decyzji, bowiem mimo złożenia 300 protestów przez mieszkańców wsi J. i D. i złożenia 90 wniosków o zmianę studium zagospodarowania przestrzennego, organ pominął je w treści decyzji. Odwołujący się wskazali na naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy, poprzez nie wzięcie pod uwagę wyników postępowania z udziałem społeczeństwa oraz art. 37 ustawy poprzez zdawkowe informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu, w szczególności poprzez pominięcie zarzutów zbyt małej odległości wiatraków od zabudowań, która w rzeczywistości wynosi 380, a nie 405 m jak to wskazano w raporcie. W uzupełnieniu odwołania, w dniu 22 października 2009 r. L. i W. L. złożyli pismo, w którym wnieśli o ustalenie przez organ odwoławczy czy P. D., współautor raportu, na podstawie którego została podjęta decyzja Wójta Gminy był lub jest związany ze spółkami inwestora występującymi pod firmą A oraz sprawdzenie, czy raporty o oddziaływaniu na środowisko przygotowane przez firmę "B" z siedzibą w G. dla spółek realizujących inwestycje polegające na budowie elektrowni wiatrowych, występujących pod firmą A kiedykolwiek zawierały wnioski niekorzystne dla inwestora. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. związku z art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 82 ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, iż w dniu 18 listopada 2008 A spółka z o.o. z siedzibą w G. złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa zespołu 3 wiatrowych w rejonie J., wraz z przyłączeniem do krajowej sieci elektroenergetycznej w GPZ S." Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych warunków związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, przedmiotowe przedsięwzięcie zaliczane jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z uzupełnionego przez wnioskodawcę na żądanie organu I instancji wniosku wynikało, iż planowane przedsięwzięcie polega na budowie zespołu trzech elektrowni wiatrowych, o mocy jednostkowej 2 MW każda, wraz z przyłączeniem do krajowej sieci elektroenergetycznej, za pośrednictwem GPZ S. Przedsięwzięcie zlokalizowane będzie na działkach nr 16/3 o pow. 45,8 ha w obrębie J. oraz działce nr 80 o pow. 27,3 ha w obrębie D. Projektowana powierzchnia terenu do wyłączenia z produkcji rolnej i zajęcia w ramach realizacji inwestycji nie przekroczy w zwartym obszarze 400 m 2. Projektowane obiekty nie będą ingerować w istniejący stan zagospodarowania. Teren objęty przedsięwzięciem stanowią działki rolne, bez zabudowy, aktualnie wykorzystywane rolniczo. W bezpośrednim sąsiedztwie terenu, na którym planowane jest przedsięwzięcie znajdują się tereny rolnicze, a w dalszym sąsiedztwie - zabudowa zagrodowa w ramach istniejących siedlisk rolniczych. W uzupełnieniu wniosku wskazano, iż projektowane elektrownie wiatrowe zostaną posadowione na wieżach o konstrukcji stalowej lub stalowo-betonowej o wysokości 100 m, a rozpiętość łopat wirnika wyniesie 90 m. W zakresie rozwiązań chroniących środowisko wyjaśniono, że prognozuje się zastosowanie rozwiązań chroniących środowisko w zakresie ochrony wód powierzchniowych, podziemnych i gleby. W pozostałych istotnych zakresach -- jak klimat akustyczny i walory krajobrazowe oraz oddziaływanie promieniowania elektromagnetycznego nie prognozuje się wystąpienia znaczących, ponadnormatywnych oddziaływań, powodujących konieczność stosowania technicznych rozwiązań chroniących środowisko. Wyjaśniono również, że na etapie funkcjonowania przedsięwzięcia, zakres i charakter oddziaływania inwestycji będzie się odnosił przede wszystkim do warunków życia ludzi - zmiany klimatu akustycznego w granicach rozpatrywanego obszaru oraz oddziaływanie na walory krajobrazowe. Hałas generowany przez pracującą siłownię wiatrową zależy od wielu czynników: ukształtowania terenu, siły i kierunku wiatru, wielkości parku wiatrowego oraz rozmiaru konstrukcji. W przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia przewiduje się, że poziom hałasu wykraczający poza wielkości dopuszczalne określone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, zamknie się w strefie o promieniu ok. 250 m od poszczególnych siłowni. Poza ta strefą, zdaniem wnioskodawcy, poziom hałasu będzie znacznie niższy, nie stanowiący uciążliwości akustycznej dla mieszkańców pobliskich zabudowań. Stwierdzono również, że dokładny zasięg oddziaływania akustycznego projektowanej farmy wiatrowej zostanie określony w analizie akustycznej, która zostanie sporządzona w ramach raportu oddziaływania na środowisko. Ponadto, wyjaśniono, że obszar planowanego przedsięwzięcia znajduje się poza zasięgiem jakiejkolwiek z powierzchniowych form ochrony przyrody. Najbliżej planowanej inwestycji znajduje się Obszar Chronionego Krajobrazu - około 8 km. na południowy - zachód. Także obszary proponowane przez organizacje pozarządowe do włączenia w sieć Natura 2000 nie znajdują się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia. Organ odwoławczy ustalił, iż w toku postępowania zastrzeżenia do inwestycji wnieśli E. H., M. H. i M. H., wskazując, że nie zgadzają się na umiejscowienie wiatraka w odległości 450 m od zabudowań, gdyż wartość ich nieruchomości spadnie z powodu przedmiotowej inwestycji. L. i W. L. oraz M. i F. C. wnieśli o sporządzenie raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, pisemne powiadomienie o możliwości zapoznania się z nim, umożliwienie wniesienia uwag i wniosków. Wójt Gminy, po uzyskaniu opinii Starosty Powiatowego oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego odnośnie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zakresu sporządzenia raportu, postanowieniem z dnia 12 marca 2009 r. nr [...] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu odpowiadający treści art. 66 ustawy. W dniu 17 czerwca 2009 r. wnioskodawca złożył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji, działając na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 156 ustawy, zwrócił się do Starosty Powiatowego oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał opinię z dnia 8 lipca 2009 r., nr [...], którą uzgodnił w trybie art. 106 k.p.a., środowiskowe uwarunkowania decyzji dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Starosta wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia raportu i po jego uzupełnieniu, postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2009 r., znak [...] uzgodnił środowiskowe uwarunkowania decyzji na warunkach podanych w postanowieniu. Organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia przeprowadzono zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy wskazał, iż z przedstawionego raportu wynika, że przedsięwzięcie na żadnym z etapów inwestycyjnych (budowa, eksploatacja, likwidacja) nie wpłynie w znaczącym stopniu na pogorszenie się stanu środowiska i nie ma przeciwwskazań do jego realizacji w proponowanej lokalizacji. W raporcie wskazano, że na dotychczas zlokalizowanych farmach wiatrowych oddziaływanie wiatraków na awifaunę w różnych warunkach bytowania miało różne zasięgi, (max. do 800 m), przy czym wpływ farm wiatrowych na awifaunę zależy od cech inwestycji: lokalizacji farmy (zwłaszcza względem ostoi i kanałów przelotów ptaków), liczby wiatraków, powierzchni zajmowanej przez farmę, rozmieszczenia turbin w ramach farmy, typu zastosowanych turbin (wysokość wieży, średnica łopat wirnika, prędkość liniowa końcówek łopat, oświetlenie, oznakowanie, sąsiedztwa innych parków wiatrowych (efekt kumulacji). Obszar opracowania jest położony poza granicami Obszarów Specjalnej Ochrony Ptaków sieci Natura 2000. Najbliżej położony teren OSOP - Dolina Dolnej Wisły znajduje się ok. 19 km na wschód od obszaru, na którym planowane jest przedsięwzięcie. Z raportu wynika, iż przez teren lokalizacji przedsięwzięcia, ani w jego pobliżu nie przebiegają korytarze ekologiczne łączące przyrodniczo cenne skupiska leśne lub powierzchniowe formy ochrony przyrody. Przedmiotowe przedsięwzięcie znajduje się także poza granicami powierzchniowych form ochrony przyrody (tj. parków narodowych, krajobrazowych, rezerwatów przyrody, obszarów chronionego krajobrazu). Najbliższe lokalizacji inwestycji obszary chronione, to obszary chronionego krajobrazu znajdujące się w odległości odpowiednio - ok. 8 i 10 km. Zgodnie z raportem przedsięwzięcie będzie realizowane na obszarze wykorzystywanym rolniczo. W pobliżu inwestycji znajdują się jedynie trzy gospodarstwa (najbliżej położone w odległości ok. 405 m). Wpływ inwestycji na zdrowie ludzi był oceniany w aspekcie promieniowania elektromagnetycznego, emisji hałasu przez pracujące siłownie wiatrowe oraz prawdopodobieństwa katastrofy budowlanej. Odnośnie promieniowania elektro-magnetycznego w raporcie stwierdzono, że z uwagi na zastosowanie kabli podziemnych średniego napięcia będzie ono ograniczone do ich obwodu. Odnośnie emisji hałasu, wskazano, iż normy związane z dopuszczalnymi poziomami hałasu w środowisku zostaną spełnione, zarówno co do pory dnia jak i nocy. Ustalenia w tym zakresie zostały dokonane na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, projektu zagospodarowania terenu dla inwestycji oraz danych technicznych projektowanych siłowni wiatrowych GamesaG 90 2,0 MW. Dla terenów zabudowy zagrodowej dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą odpowiednio - dla pory dnia 55 dB, dla pory nocy 45 dB. Wartości te nie mogą być przekroczone w miejscu występowania zabudowy zagrodowej. Przeprowadzona analiza akustyczna (szczegółowo opisana w raporcie) wykazała, że planowana inwestycja nie spowoduje negatywnego oddziaływania w zakresie hałasu w obszarze najbliżej położonej zabudowy zagrodowej. W odległości do 250 m od siłowni (źródła hałasu) poziom hałasu wynosić będzie 45 dB, w odległości 400 do 450 m od siłowni poziom hałasu wynosić będzie 40 dB. Organ stwierdził, że dopuszczalna odległość zabudowy od siłowni wiatrowych zależy od spełnienia warunków dotyczących zdrowia i życia ludzi, w tym dopuszczalnego poziomu hałasu, określonych przepisami prawa i wynikającymi z nich normami, a subiektywne odczucie mieszkańców wysokiego poziomu hałasu, w sytuacji gdy natężenie hałasu jest zgodne z normami określonymi przepisami prawa nie może stanowić podstawy do odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, sporządzony został przez zespół w składzie: dr W. B., mgr Ł. B., mgr P. D.. W ocenie organu odwoławczego raport ten stanowi wiarygodny dowód w sprawie, został on sporządzony zgodnie z przepisami art. 66 ustawy, przez zespół osób posiadających odpowiednie kompetencje i uprawnienia. W raporcie wymieniono fakty, które zostały wzięte pod uwagę przez autorów opracowania, wskazano sposób obliczeń, zastosowano obowiązujące przepisy prawa. Ponadto, w raporcie wymieniono szereg opracowań, które uwzględniono przy jego realizacji, w tym również opracowania dotyczące województwa pomorskiego w zakresie energetyki wiatrowej (m.in. "Studium możliwości rozwoju energetyki wiatrowej w województwie pomorskim" - opracowanie: Grażyna Kubicz, Hanna Wojcieszak, Krzysztof Wojcieszak, współpraca: Ryszard Musiał, Słupsk 2003 oraz "Ekspertyza nt. ekologiczno - krajobrazowych uwarunkowań lokalizacji elektrowni wiatrowych w północnej (Pobrzeże Bałtyku) i w centralnej części woj. pomorskiego" - praca zbiorowa pod red. M. Gromadzkiego i M. Przewoźnika, BPIWP "Proeko", Gdańsk 2002). Organ wskazał, że nie ma kompetencji do sprawdzania, czy współautor raportu P.D., bądź jego bliscy są lub byli kiedykolwiek związani ze spółkami inwestora, ani kompetencji, aby żądać od autorów Raportu wykazu raportów o oddziaływaniu na środowisko jakie sporządzali dla spółek realizujących inwestycje polegające na budowie elektrowni wiatrowych występujących pod firmą A i oceniać je w ramach postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie. Organ wskazał, iż raport stanowiący dowód w niniejszej sprawie jest dziełem zespołu autorów i nie budził wątpliwości organów I i II instancji, ani organów uzgadniających. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż opracowanie PSEW "Wytyczne w zakresie oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na ptaki" nie jest obowiązującym aktem prawnym. Celem tego opracowania jest, jak wskazują autorzy opracowania, dostarczenie wskazówek metodycznych osobom planującym i prowadzącym badania terenowe ukierunkowane na wybór lokalizacji dla realizacji projektów wiatrowych i ocenę wpływu elektrowni wiatrowych na ptaki. W pkt. IV "Potencjalne oddziaływanie elektrowni wiatrowych na ptaki" w ppkt. 8 wskazano m.in., że "generalnie ryzyko wystąpienia negatywnego oddziaływania na ptaki jest wyższe w przypadku lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach intensywnie wykorzystywanych przez ptaki." Autorzy opracowania wskazują, że ocena wstępna lokalizacji nie pozwala ocenić, czy lokalizacja jest relatywnie bezpieczna dla ptaków, bowiem brak informacji o występowaniu gatunków wrażliwych może być konsekwencją zarówno rzeczywistego niewystępowania gatunku w danej lokalizacji, jak również niewykonania dostatecznie dobrych (tj. co najmniej rocznych, z odpowiednia liczbą kontroli) badań mających na celu jego wykrycie. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do uznania, iż w każdym przypadku ustalania lokalizacji farmy wiatrowej (bez względu na jej wielkość, odległość od Obszarów Specjalnej Ochrony Ptaków), wymagane jest prowadzenie co najmniej rocznych badań. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż w niniejszej sprawie, z uwagi na wielkość przedsięwzięcia oraz jego lokalizację w znacznej odległości od OSOP, brak jest podstaw do uznania zasadności takiego wymogu. Organ ustalił, iż planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia 27 listopada 2008 r., Nr [...] (opubl. w Dz. Urz. Woj. z 2009 r. Nr [...], poz. 1029). Organ II instancji uznał za nieuzasadniony zarzut skarżących, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 106 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez uzgodnienia przez organ I instancji warunków realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Stosownie do postanowień art. 156 ustawy, w odniesieniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (z wyłączeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000), starostowie wykonują zadania regionalnych dyrektorów ochrony środowiska, w zakresie dotyczącym opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w terminie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. do dnia 7 listopada 2009 r. Skoro zatem w niniejszej sprawie środowiskowe uwarunkowania zostały uzgodnione ze Starostą, to decyzja nie została wydana z naruszeniem art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy. Za niezasadny organ również uznał zarzut naruszenia art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do treści art. 79 ust. 1 ustawy, w postępowaniu zapewniono możliwość udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami Rozdziału 2 Działu III ustawy art. 33-38, podając do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu postępowania, wydaniu postanowienia z dnia 12 marca 2009 r., złożeniu raportu oraz wydaniu decyzji z dnia 8 września 2009 r. W postępowaniu zapewniono także udział stron postępowania – właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji. Zastrzeżenia do inwestycji wniesione przez E. H., M.H. i M. H., L. i W. L. oraz M. i F. C. zostały wzięte pod uwagę, bowiem w toku postępowania sporządzono raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, a zastrzeżenia co do zbyt małej odległości lokalizacji projektowanych wiatraków od istniejących zabudowań były przedmiotem analizy akustycznej dokonanej w raporcie. Decyzja organu I instancji zawiera ustosunkowanie się do podniesionych zarzutów. Organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut pominięcia przez organ I instancji faktu wniesienia 300 protestów oraz 90 wniosków o zmianę studium. Organ ten wskazał, iż okoliczności te związane są z procedurą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która została zakończona podjęciem uchwały Rady Gminy nr [...] z dnia 27 listopada 2008 r. i nie dotyczą postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. L. i W. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia 8 września 2009 r., nr [...]. Skarżący zarzucili, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżących o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej i uniemożliwienie im udziału postępowaniu oraz naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekompletnym materiale dowodowym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz brakiem prawidłowego rozpatrzenia materiału dowodowego. Skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 37, art. 79 i art. 80 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ administracji zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia skierował tylko do jednego ze skarżących (W. L.) i to na błędny adres (G. ul. K.). Tym samym skarżący zostali pozbawieni możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania wniosków i zastrzeżeń w terminie określonym w treści zawiadomienia. Skarżący wskazali, iż kolejne pismo z dnia 3 września 2009 r. zostało do nich skierowane listem zwykłym i dotarło po dacie wyznaczonej debaty tj. po 11 września 2008 r. Ponadto dalsza korespondencja w sprawie doręczana była z pominięciem L. L.. Skarżący stwierdzili, iż w treści § 10 ust. 2 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia 27 listopada 2008 r., nr [...] ustalono ochronę krajobrazu kulturowego gminy z zachowaniem w projektowanych obiektach charakterystycznych cechy tradycji budowlanej regionu, a projektowane trzy wiatraki cech takich nie noszą. Wskazali oni, iż jako podstawowe przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem 1R, 2R ustalono przeznaczenie rolne, a planowane przedsięwzięcie ma zostać umiejscowione na gruntach rolnych o dobrej klasie IIIa i IIIb, co czyni bezskutecznym zapisy o podstawowym przeznaczeniu gruntów rolnych w obszarze objętym planem. Skarżący wskazali, iż ich nieruchomość stanowiąca działkę nr 41 leży bezpośrednio w strefie oddziaływania elektrowni. Zarzucili oni, iż organ w wydanej decyzji pominął, iż zgodnie z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, niekorzystne oddziaływanie inwestycji winno zamknąć się na terenie, do którego inwestor posiada tytuł prawny, a inwestor nie dysponuje tytułem do działki nr 41. Skarżący zakwestionowali stanowisko, iż teren przeznaczony pod inwestycję nie pozostaje w sąsiedztwie obszarów chronionych, wskazując, iż przedsięwzięcie jest zlokalizowane w odległości około 19 km od terenu OSOP Dolina Dolnej Wisły oraz w odległości ok. 8 i 10 km od obszarów chronionych, a dla gatunków ptaków wędrujących odległość ta jest odległością krótką. Z tego względu, jak wskazano w pracowaniu PSEW "Wytyczne w zakresie oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na ptaki" winny być dokonane co najmniej roczne badania z odpowiednią liczbą i terminem kontroli. Skarżący zarzucili organowi błędne dokonanie oceny materiału dowodowego. Wskazali oni, iż sporządzony w sprawie raport jest nierzetelny, z uwagi na czas w jakim zostały wykonane wskazane wyżej badania oraz wadliwe ustalenia w zakresie odległości inwestycji do najbliższego zabudowania, jak również wykazywali na brak wyjaśnienia uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności osób sporządzających raport. Skarżący stwierdzili, iż organ nie przeprowadził żadnego postępowania z urzędu jak również nie zweryfikował twierdzeń wnioskodawców w tym zakresie i nie pouczył skarżacych o przysługującym im prawie do zgłaszania wniosków dowodowych. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu, stwierdzając, iż stanowisko organu, że protesty mieszkańców wsi J. i D. oraz wnioski o zmianę studium zagospodarowania przestrzennego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, jest niezasadne. Zdaniem skarżących odzwierciedlają one bowiem społeczne niepokoje w zakresie realizacji inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ administracji przeprowadził postępowanie w sprawie z zachowaniem wymogów przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U nr 199 poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w tym Rozdziału 3 ustawy. Stosownie do treści art. 79 ust. 1 ustawy, organ zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzano ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, podając do publicznej wiadomości informacje o postępowaniu i zgodnie z wymogami art. 37 ustawy rozpatrzył zgłoszone uwagi i wnioski. Wydana w sprawie decyzja spełnia wymogi art. 82 i 85 ustawy oraz uwzględnia wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy. Zarzuty podniesione przez skarżących zarówno w odwołaniu jak i skardze nie są uzasadnione. Zarzut naruszenia przepisów art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 106 § 1 i 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo braku uzgodnienia przez organ I instancji warunków realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, jest bezzasadny. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy stosownie do postanowień art. 156 ustawy, w odniesieniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, starostowie wykonują zadania regionalnych dyrektorów ochrony środowiska, w zakresie dotyczącym opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w terminie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. do dnia 7 listopada 2009 r. W niniejszej sprawie środowiskowe uwarunkowania zostały zatem prawidłowo uzgodnione ze Starostą. Także zarzut naruszenia art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy, poprzez dokonanie przez organ I instancji uzgodnienia z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy wynikał obowiązek zasięgnięcia opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Organ I instancji jednym pismem z dnia 3 lipca 2009 r. wystąpił jednocześnie do Starosty Powiatowego i do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, o dokonanie uzgodnień w trybie art. 77 ustawy. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, mimo takiego sformułowania wniosku, pismem z dnia 8 lipca 2009 r. prawidłowo sporządził opinię, o której jest mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy, która to opinia stała się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Zarzut skarżących odnośnie pozbawienia możliwości udziału w postępowaniu nie jest uzasadniony. Z akt administracyjnych wynika, iż skarżącym doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 12 stycznia 2009 r. na adres ul. P. 1, J.. Fakt otrzymania tego pisma i zapoznania się przez skarżących z jego treścią, potwierdza pismo skarżących do organu z dnia 22 stycznia 2009 r. stanowiące odpowiedź na zawiadomienie z dnia 12 stycznia 2009 r. (vide: k. 4, 7 akt organu I instancji). Z akt administracyjnym wynika, iż pisma organu kierowane były do obu skarżących, w tym L. L..(vide k. 4, 10, 12, 15, 19, 25, 28 akt organu i instancji) Natomiast podniesione w skardze zarzuty, związane z brakiem udziału w debacie z dnia 11 września 2008 r. oraz doręczeniem postanowienia z dnia 18 sierpnia 2008 r. nie dotyczą niniejszego postępowania, wszczętego późniejszym wnioskiem - z dnia 13 listopada 2008 r. Podniesiony przez skarżących zarzut braku pouczenia o możliwości składania wniosków dowodowych nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący zostali pouczeni o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień, składania wniosków i zastrzeżeń. Skarżącemu J. L. na jego wniosek doręczono treść raportu w wersji elektronicznej. Skarżący w postępowaniu przed organem I instancji nie sformułowali żadnych zarzutów odnośnie treści raportu, ani żadnych twierdzeń, których ocena przez organ mogłaby wymagać przeprowadzenia postępowania dowodowego. Zarzuty takie sformułowane zostały dopiero w odwołaniu. Wskazać należy, iż skarżący mieli świadomość prawa złożenia wniosków dowodowych, o czym świadczy złożenie przez nich wniosków w zakresie dowodu z dokumentów we wniesionym odwołaniu. Nadto skarżący nie wykazali, by brak pouczenia w tym zakresie mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 79 ust. 1 ustawy poprzez nienależyte spełnienie przez organ I instancji obowiązku zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego organ przeprowadzał ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący uzasadniali ten zarzut faktem, iż organ pominął w treści decyzji okoliczność złożenia 300 protestów i 90 wniosków o zmianę studium zagospodarowania przestrzennego przez mieszkańców wsi J. i D.. Zarzut naruszenia art. 37 ustawy poprzez zdawkowe informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu, skarżący uzasadniali pominięciem zarzutów zbyt małej odległości wiatraków od zabudowań, która w rzeczywistości wynosi 380, a nie 405 m jak to wskazano w raporcie. Wbrew stanowisku skarżących, organ spełnił wymogi ustawy z zakresie udziału społeczeństwa w postępowaniu. W szczególności dokonał stosownych ogłoszeń wymaganych w postępowaniu z udziałem społeczeństwa, zamieszczając stosowne informacje na stronie Biuletynu Informacji Publicznej organu, informacje w publicznie dostępnym wykazie danych Ekoportal oraz wywieszając ogłoszenia na tablicy ogłoszeń urzędu gminy i tablicach ogłoszeń we wsi J. i D.. Organ ustosunkował się również do zgłoszonych zarzutów i wniosków. Stanowisko organu odwoławczego, iż protesty i wnioski złożone w toku procedury planistycznej dotyczą innego postępowania i nie podlegały rozważaniu przez organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest słuszne. Fakt składania protestów w toku procedury planistycznej oraz wniosków o zmianę studium zagospodarowania przestrzennego przez mieszkańców wsi J. i D., wskazujący na brak społecznej akceptacji dla postanowień planu, nie wiąże w żaden sposób organu w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, iż organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zobligowany jest do rozważenia zarzutów i wniosków wniesionych w tym postępowaniu. Ich rozważenie nie musi prowadzić do ich uwzględnienia, organ obowiązany jest bowiem do orzekania na podstawie obowiązujących przepisów prawa i tylko w jego granicach ma obowiązek wykorzystania przedmiotowych zgłoszonych uwag i wniosków. Zarzuty skarżących, dotyczące błędnej oceny materiału dowodowego – przedłożonego raportu nie sa uzasadnione. Organ w zaskarżonej decyzji dokonał oceny przedłożonego w sprawie raportu, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, ocena ta nie przekracza granic swobodnej oceny materiału dowodowego i nie budzi wątpliwości. Przepisy ustawy określają w art. 66 wymogi dotyczące sporządzenia raportu, przedłożony przez inwestora raport wymogi te spełnia. Argumenty skarżących, iż raport ten został przedłożony przez wnioskodawcę zainteresowanego w rozstrzygnięciu sprawy, a jeden z jego współautorów może być związany ze spółkami inwestora, nie zasługują na uwzględnienie. Organy administracji, zgodnie z art. 6 k.p.a. działają na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Z unormowania art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz art. 63 ust. 5 ustawy wynika, iż obowiązek przedłożenia raportu w postępowaniu, w którym dokonywana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obciąża wnioskodawcę. Skoro ustawodawca przewidział, iż raport, co do zasady, musi zostać sporządzony na zlecenie wnioskodawcy, zarzut, iż organ oparł się na raporcie sporządzonym na zlecenie wnioskodawcy, uznać należy za bezzasadny. Wskazać także należy, iż przepisy ustawy nie wprowadzają ograniczeń, co do ewentualnych powiązań z inwestorem osoby sporządzającej raport. Raport ten nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., nie znajduje zatem do niego zastosowania przepis art. 84 § 2 k.p.a. w związku z 24 k.p.a. o wyłączeniu biegłego. Wprowadzenie zakazu sporządzenia raportu przez osobę pozostającą w relacji osobistej lub majątkowej z inwestorem wymagałoby zmiany ustawodawczej. Organ prowadzący postępowanie nie miał zatem obowiązku badania, czy jeden autorów raportu pozostawał w jakichkolwiek związkach z inwestorem, a stanowisko zawarte z tym przedmiocie w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Strony postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji mogą kwestionować prawidłowość przedłożonego raportu poprzez podniesienie merytorycznych zarzutów odnośnie jego treści. Organ dokonał oceny raportu, uznając go za prawidłowy, a ocena ta nie budzi wątpliwości. Skarżący uzasadniali swoje przekonanie o wadliwości raportu faktem, iż raport ten nie uwzględnia obowiązku wykonania rocznych badań w zakresie wpływu inwestycji na ptaki przewidzianego w opracowaniu PSEW "Wytyczne w zakresie oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na ptaki" i wskazywali, iż dla gatunków ptaków wędrujących, odległość od położonych w sąsiedztwie obszarów chronionych jest odległością krótką. W sporządzonym raporcie dokonano analizy kwestii oddziaływania inwestycji na ptaki na str. 47 do 50. Z analizy tej wynika, iż teren lokalizacji inwestycji nie stanowi cennego przyrodniczo siedliska awifauny, przez teren ten oraz w jego pobliżu nie przebiegają kanały migracyjne ptaków, a niski stopień zagospodarowania terenu, wynikający z budowy tylko 3 siłowni wiatrowych zapewnia mały wpływ projektu na awifaunę, nadto liczba i wzajemne oddalenie siłowni sprawia, iż nie będą one stanowić bariery dla przelatujących ptaków. "Wytyczne w zakresie oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na ptaki" Polskiego Stowarzyszenia Energetyki Wiatrowej nie stanowią obowiązującego aktu prawnego, a ich celem jest dostarczenie wskazówek osobom planującym wybór lokalizacji inwestycji. Z wytycznych tych wynika, iż ryzyko wystąpienia negatywnego oddziaływania na ptaki jest wyższe w przypadku lokalizacji inwestycji na terenach intensywnie wykorzystywanych przez ptaki, a wpływ i rodzaj oddziaływania uzależniony jest od liczby turbin, powierzchni projektu i lokalizacji turbin względem siebie. Stanowisko organu odwoławczego, iż w niniejszej sprawie, z uwagi na wielkość przedsięwzięcia (inwestycja polega na realizacji 3 wiatraków) oraz jego lokalizację w znacznej odległości od obszarów Natura 2000, Obszarów Specjalnej Ochrony Ptaków, brak jest podstaw do uznania zasadności wymogu prowadzenia co najmniej rocznych badań dotyczących występowania awifauny, nie narusza prawa i nie budzi wątpliwości. Sporządzony w sprawie raport zawiera analizę wpływu inwestycji na środowisko w zakresie wytwarzanego hałasu. Organ wydający decyzję miał obowiązek sprawdzenia czy planowana inwestycja nie narusza norm obowiązujących w tym zakresie. Normy te określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w prawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Z załącznika do tego rozporządzenia wynika, iż dopuszczalny poziom hałasu na terenie zabudowy zagrodowej wynosi dla pory dziennej 55 oraz dla pory nocnej 45 dB. Z treści raportu wynika, iż poziom hałasu będzie przekraczał normę 45 dB jedynie w odległości do 250 m od źródła hałasu, natomiast w odległości do 400 (lub 450 m w zależności od kierunku) poziom hałasu wynosić będzie w granicach 40 dB,a w dalszej odległości będzie niższy. Rozkład hałasu został przedstawiony w raporcie także w formie graficznej. Z treści raportu wynika, iż zakres uciążliwości akustycznej projektowanej inwestycji dla zabudowy zagrodowej oznacza izolinia równoważnego poziomu dźwięku o wartości 45 dB oznaczona kolorem niebieskim, jej zasięg nie przekracza 250 m, a izolinii o wartości 40 dB oznaczonej kolorem czerwonym, zawiera się w przedziale od 400 do 450 m. Istniejąca zabudowa mieszkaniowa znajduje się poza zasięgiem izolinii o równoważnym poziomie 45 dB, co oznacza, że immisyjne standardy jakości środowiska w zakresie hałasu będą spełnione. W odległości 250 m od inwestycji, w której poziom hałasu będzie przekraczał normę 45 dB, brak jest jakiejkolwiek zabudowy. Z dokonanych przez organy ustaleń wynika, iż zabudowania skarżących znajdują się w odległości 405 m od inwestycji, zatem inwestycja nie naruszy norm hałasu dla terenów stanowiących własność skarżących. Także w przypadku ewentualnej bliższej odległości budynków skarżących od inwestycji – w granicach do 250 m, norma hałasu 45 dB zostanie zachowana. Dopiero bowiem zbliżenie do inwestycji na odległości 250 m i mniejszą, spowodowałoby przekroczenie tej normy. W związku powyższym, zarzut skarżących, iż ich zabudowania w rzeczywistości znajdują się w odległości 380 m od inwestycji, nie mógł mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić nadto należy, iż organ w wydanej decyzji ustalił wymagania odnośnie obowiązku monitoringu porealizacyjnego w zakresie rozkładu hałasu przenikającego do środowiska i utrzymania jego na właściwym poziomie. Organ wskazał, iż monitoring porealizacyjny należy przeprowadzić w pobliżu zabudowań położonych w najmniejszej odległości od elektrowni, po zakończeniu inwestycji i po roku eksploatacji. Wprowadzenie tego wymogu ma zabezpieczyć spełnienie przez inwestycję w trakcie eksploatacji wskazanych w raporcie warunków w zakresie emisji hałasu. Zarzuty skarżących związane z treścią planu zagospodarowania przestrzennego nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący zarzucali, iż w treści § 10 ust. 2 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono ochronę krajobrazu kulturowego gminy z zachowaniem w projektowanych obiektach charakterystycznych cech tradycji budowlanej regionu, a projektowane trzy wiatraki cech takich nie noszą. Wskazali oni, iż jako podstawowe przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem 1R, 2R ustalono przeznaczenie rolne, a planowane przedsięwzięcie ma zostać umiejscowione na gruntach rolnych o dobrej klasie IIIa i IIIb, co czyni bezskutecznym zapisy o podstawowym przeznaczeniu gruntów rolnych w obszarze objętym planem. Skarżący wskazali, iż organ w wydanej decyzji pominął, iż zgodnie z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego niekorzystne oddziaływanie inwestycji winno zamknąć się na terenie, do którego inwestor posiada tytuł prawny, a inwestor nie dysponuje tytułem do działki nr 41. Organy słusznie ustaliły, iż planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia 27 listopada 2008 r., Nr [...] (opubl. w Dz. Urz. Woj. z 2009 r. Nr [...], poz. 1029). Zarzuty skargi dotyczące zlokalizowania inwestycji na gruntach rolnych nie zasługują na uwzględnienie. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenach oznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem R/EW, przewidującym przeznaczenie pod tereny rolnicze z obiektami infrastruktury technicznej, energetyki i elektrowni wiatrowych. Z § 24 ust. 2 i 3 pkt 1 uchwały wynika, iż przeznaczeniem podstawowym terenów jest funkcja rolnicza, a jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się lokalizację obiektów elektrowni wiatrowych. W planie szczegółowo określono linie zabudowy obiektów elektrowni wiatrowych oraz dopuszczalną wysokość obiektów elektrowni – 150 m (§ 24 ust. 13 pkt 6 uchwały). Organ w niniejszej sprawie nie miał kompetencji do badania słuszności i celowości rozwiązań planistycznych, a jego kompetencja ograniczała się do stwierdzenia zgodności inwestycji z planem. Zarzuty w przedmiocie ochrony krajobrazu kulturowego oraz wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, są zatem bezzasadne. Także zarzut naruszenia postanowień planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którymi niekorzystne oddziaływanie inwestycji winno zamknąć się na terenie, do którego inwestor posiada tytuł prawny, nie jest uzasadniony. § 24 uchwały, dotyczący karty terenu Nr R/EW, na której realizowana jest inwestycja, nie zawiera bowiem zapisu o ograniczeniu uciążliwości, którego definicję przewidziano w § 5 pkt 10 uchwały. Nadto z okoliczności sprawy wynika spełnienie przez inwestycję obowiązujących norm w zakresie hałasu. . W zakresie kompetencji organu ustalającego środowiskowe uwarunkowania inwestycji nie mieści się również ewentualne zmniejszenie wartości nieruchomości sąsiednich wskutek realizacji inwestycji. Kwestia spadku wartości nieruchomości związana jest z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, a roszczenia właścicieli nieruchomości z tego tytułu uregulowane są w art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną.