II SA/Gd 33/10

Dnia 25 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 11 lipca 2007 r. w sprawie o sygnaturze II SA/Gd 332/07 ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2007 nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Skarżąca B. J. w dniu 7 stycznia 2010 r. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 11 lipca 2007 r. w sprawie II SA/Gd 332/07. Skargę o wznowienie postępowania skarżąca oparła na podstawach wskazanych w art. 271 pkt 2, art. 272 § 1 i art. 273 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Uzasadniając pierwszą oraz trzecią ze wskazanych podstaw, skarżąca twierdziła, że pozbawiono ją możności działania poprzez nadzwyczajne sprzyjanie firmie A, przejawiające się niebadaniem legalności jej uprawnień oraz legalności pozwolenia Starosty, odmowę w odrębnej sprawie dostępu do dokumentów środowiskowych z obszaru działania tej firmy, będących w posiadaniu Starosty i orzekanie bez właściwych dokumentów. Uzasadniając zaś podstawę wznowienia postępowania opartą na art. 272 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżąca powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15 grudnia 2008 r. w sprawie P 57/07. Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania Sąd miał na uwadze, że przede wszystkim, stosownie do art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bada się czy skarga o wznowienie opiera się na ustawowych podstawach oraz czy została wniesiona w terminie. Stosując ten przepis Sąd, opierając się na dotychczasowym orzecznictwie, ukształtowanym w oparciu o podobnie sformułowane przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (na przykład w postanowieniu Sądu Najwyższego z 28 października 1999 r. w sprawie II UKN 174/99, opublikowanym w OSN nr 4 z 2001 r., poz. 133), przyjmuje, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Oceniając w ten sposób podstawy skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że już z samej skargi o wznowienie postępowania wynika, iż podstawy wznowienia określone w nawiązaniu do art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mimo sformułowania ich zgodnie z treścią powołanych przepisów, faktycznie nie zachodzą. Skarżąca w ogóle nie wyjaśniła na czym miałaby polegać podstawa wznowienia oparta na art. 273 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że można żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub gdy orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Skarżąca nie podała o jaki dokument podrobiony lub przerobiony albo skazujący wyrok karny chodzi. Nie wskazała też na przestępstwo, za pomocą którego uzyskano orzeczenie Sądu administracyjnego. Jeżeli chodzi o podstawę opartą na art. 271 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i tę jego część, która dotyczy pozbawienia strony postępowania przed sądem administracyjnym możności działania, to należy wskazać, że skarżąca w istocie faktami powoływanymi przy formułowaniu tej podstawy kwestionuje wyrok Sądu z 11 lipca 2007 r., którym oddalono jej skargę. Nie wyjaśnia przy tym, w jaki sposób okoliczności dotyczące firmy A są w tej sprawie istotne, skoro firma ta nie brała w niej udziału (uczestnikiem tego postępowania był "B" Spółka z o.o. w K.). Skarżąca nie wyjaśnia też, jak te okoliczności wpłynęły na pozbawienie jej możności działania skoro była obecna na rozprawie, po której wydano wyrok, i skoro mogła kwestionować wyrok poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. (Z akt wynika, że skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku z uchybieniem terminu i następnie nie wniosła zażalenia na postanowienie, którym odmówiono jej sporządzenia uzasadnienia wyroku.) W związku z tym Sąd uznał, że w istocie skarga o wznowienie nie opiera się na formalnie jedynie powołanych podstawach wskazanych w art. 271 pkt 2 i art. 273 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się natomiast do podstawy wznowienia postępowania opartej na art. 272 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazać należy, że w tym przypadku skarga o wznowienie postępowania została złożona po upływie terminu. Zgodnie z art. 272 § 2 powołanej ustawy skargę o wznowienie postępowania opartą na orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego należy wnieść w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie tego orzeczenia. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wchodzą w życie z dniem ogłoszenia w Dzienniku Ustaw lub Monitorze Polskim, chyba że Trybunał określi inny termin (art. 190 ust. 3 Konstytucji RP). Powołane przez skarżącą orzeczenie zostało ogłoszone w Dzienniku Ustaw z dnia 29 grudnia 2008 r. (Dz. U. nr 229 poz. 1539 ) i Trybunał nie określił innego terminu wejścia w życie tego orzeczenia niż dzień ogłoszenia. Zatem skarga o wznowienie postępowania oparta na tym orzeczeniu mogła być wniesiona do 28 stycznia 2009 r. W związku z tym, skoro skarżąca skargę o wznowienie postępowania wniosła 7 stycznia 2010 r., to należało uznać, że została ona wniesiona po terminie. Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie, zaś w przypadku braku jednego z tych wymagań odrzuca ją, orzekł jak w sentencji postanowienia.