II SA/Gd 332/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: odrzucić skargę. Wójt Gminy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lutego 2019 r., którym uchylono postanowienie Wójta Gminy z dnia 22 stycznia 2019 r., o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie siedliska gospodarstwa rolnego o kierunku chów brojlerów kurzych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], w miejscowości R., obręb R., gmina C., powiat b., województwo p.", ze względu na toczące się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt II SA/GD 441/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna z uwagi na wniesienie jej przez organ, który nie posiada legitymacji skargowej. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Podkreślenia wymaga, że z uwagi na charakter kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, której podlega działalność administracji publicznej, struktura postępowania sądowego ukształtowana jest jako spór prowadzony przed sądem przez podmiot żądający udzielenia ochrony prawnej (skarżącego) i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej. W świetle tego skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. jest zatem podmiot, który ma interes prawny w złożeniu skargi, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. W konsekwencji oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne może być skutecznie uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych jednostek samorządu terytorialnego – jako osób prawnych, jak też ich organów – w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma bowiem miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek, gdyż organ ten występuje w stosunkach publiczno-prawnych jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Należy zatem stwierdzić, że organ jednostki samorządu terytorialnego, który wydał akt administracyjny w pierwszej instancji, nie ma legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, wydane w tejże sprawie. Przyjęcie odmiennego poglądu nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: władcze w zakresie rozstrzygania sprawy administracyjnej i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Stronami takiego postępowania sądowego byłyby więc dwa organy administracji publicznej orzekające w jednej sprawie, a mianowicie jako wnoszący skargę – Wójt Gminy, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze – organ drugiej instancji, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych rozstrzygnięć. Stanowisko to potwierdza także orzecznictwo, zgodnie bowiem z tezą uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r. o sygnaturze I OPS 2/15 (dostępna w CBOSA), powiat nie ma legitymacji procesowej strony w sprawie o ustalenie wysokości odszkodowania od powiatu za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną, która stała się własnością powiatu, jeżeli decyzję wydaje starosta. W judykaturze nie budzi zaś wątpliwości, że teza tej uchwały musi być bezpośrednio odnoszona do wszystkich sytuacji, gdy skargę do sądu administracyjnego wnosi organ, który wydał w danej sprawie rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze wskazać trzeba, że skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wniesiona przez Wójta Gminy, który już orzekał w niniejszej sprawie w pierwszej instancji. Działał on więc na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie. Tym samym wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot inny niż wskazane w art. 50 p.p.s.a. ocenić należy jako niedopuszczalne. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.