II SA/Gd 336/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego D. F. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. E. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego postanawia przyznać radcy prawnemu D. F. od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w kwocie 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postepowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 336/16. Postanowieniem referendarza sądowego z 21 września 2016 r. w sprawie II SA/Gd 336/16 skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem w niniejszej sprawie radcę prawnego D. F., o czym poinformowano Sąd pismem z 28 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 16 listopada 2016 r. w niniejszej sprawie oddalił skargę. Na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 r. pełnomocnik wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając że nie zostały one opłacone w całości ani w części. Koszty te nie zostały zasądzone w ww. wyroku. W piśmie z 11 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącego poinformowała sąd, że nie widzi podstaw do kierowania skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku i sporządziła opinię o braku podstaw do jej sporządzenia i wniesienia. W piśmie z 7 lutego 2017 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, która postanowieniem z 28 lutego 2017 r. została odrzucona przez tut. Sąd. Pełnomocnik skarżącego w piśmie z 10 marca 2017 r. poinformowała, że nie widzi podstaw do sporządzenia i wniesienia zażalenia na ww. postanowienie. W tym stanie uznano, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że w kwestii przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy referendarz nie może działać z urzędu, lecz wyłącznie na wniosek i granicami tego wniosku jest związany. Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Z dniem 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 2016, poz. 1715). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805). W świetle postanowień § 2 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy. Z § 4 rozporządzenia wynika, że opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1 (a więc wyższej niż ½ opłaty maksymalnej), a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Z kolei, z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia wynika, że opłata maksymalna wynosi - w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - w pierwszej instancji – w innej sprawie niż taka, której przedmiotem zaskarżenia jest należności pieniężna czy sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 480 zł. W realiach niniejszej sprawy, wyznaczony radca prawny wniosła o przyznanie jej wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku reprezentowaniem skarżącego przed sądem pierwszej instancji. Za tego rodzaju czynność (vide: § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia), stawka maksymalna wynosi 480 zł. W konsekwencji powyższego, w warunkach niniejszej sprawy za zasadne uznano przyznanie wyznaczonej pełnomocnik wynagrodzenia w kwocie 480 zł, co po powiększeniu o należny podatek od towarów i usług stanowi kwotę 590,40 zł brutto. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.