II SA/Gd 338/11

Dnia 8 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy na decyzję Wojewody z dnia 18 lutego 2011 roku, nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia: odmówić skarżącej Gminie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Gmina, w skardze na decyzję Wojewody z dnia 18 lutego 2011 roku, uchylającą decyzję Starosty z dnia 23 listopada 2010 roku o odmowie ustalenia na rzecz M. M. wysokości odszkodowania za działki nr [...], [...], [...], położone w obrębie L., gmina, które na podstawie decyzji Burmistrza Gminy z dnia 19 sierpnia 2008 roku przeszły na własność Gminy pod drogę gminną, i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek swój umotywowała względami ekonomiki procesowej, a mianowicie faktem, że postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania, toczące się przed Starostą, w przypadku podzielenia zarzutów skargi przez Sąd, zostanie umorzone jako bezprzedmiotowe. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, w zw. z § 1 tego przepisu, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W niniejszej sprawie skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji organu odwoławczego wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a., to jest uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu charakter zaskarżonej decyzji organu II instancji wyklucza wstrzymanie jej wykonania. W doktrynie prawa jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, str. 122; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 295-296; B. Dauter, B. Gruszyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2006, str. 160). Zaskarżona decyzja organu II instancji nie posiada tak rozumianej cechy wykonalności. Jej istotą jest bowiem uchylenie w całości decyzji Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Nie rodzi zatem dla stron żadnych praw, ani obowiązków określonych prawem materialnym, nie może zatem skutkować powstaniem okoliczności określonych w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na skutek rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego zostaje wyeliminowana decyzja organu I instancji, zaś sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez tenże organ. Podkreślić ponadto należało, że skarżąca nie wskazała w uzasadnieniu wniosku jakie okoliczności, spośród wymienionych w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, miałyby występować w sprawie i uzasadniać uwzględnienie wniosku. Stwierdzenie, iż w razie uwzględnienia skargi przedmiotowe postępowanie administracyjne zostanie umorzone, nie może stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej, albowiem zarzuty skierowane przeciwko zaskarżonej decyzji nie mogą być rozważane w ramach rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż stanowiłoby to nieuprawnione rozstrzyganie o ich zasadności przed wydaniem orzeczenia kończącego sprawę. W ocenie Sądu brak było zatem podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.