II SA/Gd 3390/00

Dnia 26 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: s. NSA: Andrzej Przybielski Sędziowie: Asesor WSA: Krzysztof Gruszecki SO (dek): Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant: Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2004 r., na rozprawie sprawy ze skargi H. S.-N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 listopada 2000 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie zobowiązania do przedłożenia orzeczenia technicznego oddala skargę. Postanowieniem z dnia 11 września 2000r. w sprawie Nr [...], podjętym na podstawie art. 80 ust. 2 pkt. 1, art. 81 ust. 1 pkt. 2 i art 81c ust.2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, z późn. zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zobowiązał współwłaścicieli budynku mieszkalnego przy ul. [...] [...] A. F., G. S., D. S. i K. S. do przedłożenia w terminie do dnia 31 stycznia 2001 r. dwóch egzemplarzy orzeczenia technicznego, które określi stan techniczny budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz sposób doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. W uzasadnieniu organ powołał się na pismo lokatorki budynku H. S. – N. z dnia 12 lipca 2000r.. skutkiem którego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego wskazanego budynku. W wyniku wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 5 września 2000r. stwierdzono ślady zawilgocenia w piwnicy oraz w mieszkaniu na parterze, prześwity między dachówkami w obrębie komina, komin ponad dachem posiada ubytki cegieł, jest nieotynkowany i popękany. W celu określenia stanu technicznego poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz sposobu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z przepisami konieczne jest według organu wykonanie orzeczenia technicznego. Zażalenie na przedmiotowe postanowienie złożyła H. S. –N., wskazując na konieczność przeprowadzenia wizji lokalnej odnośnie wyszczególnionych przez nią a pominiętych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia elementów konstrukcyjnych budynku. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 listopada 2000r. Nr [...] podjętym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 80 ust. 2 pkt.2 i art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia H. S-N na wskazane wyżej postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W uzasadnieniu organ drugiej instancji powołał się na brak u strony skarżącej interesu prawnego, stanowiącego podstawę legitymacji procesowej strony. Skarżąca jako lokatorka mieszkania nr [...] we wskazanym budynku posiada interes faktyczny, jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisem prawa powszechnie obowiązującego. Budynek stanowi współwłasność, a spory lokatorów ze współwłaścicielami regulują przepisy Kodeksu cywilnego. W skardze na powyższe postanowienie H. S. – N. wywodzi swój interes prawny z faktu, że mieszka w przedmiotowym budynku nieprzerwanie od 1945r., twierdzi również, że dom nie jest remontowany i niszczeje. W dalszych pismach procesowych skarżąca kwestionuje uprawnienia właścicielskie osób, na które nałożył zobowiązanie organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę należało oddalić. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 par. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Organ drugiej instancji zasadnie uznał, że skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym nałożenia obowiązku dostarczenia w określonym terminie orzeczenia technicznego i w związku z tym nie przysługuje jej prawo wniesienia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji. Przepis art. 81 lit.c ust.2 ustawy z dnia 7 lipca I994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przez organ drugiej instancji przewidywał, że organy administracji architektoniczno — budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1 (t.j. uczestników procesu budowl'anego, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, a także dostawcy wyrobów budowlanych,..), obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Powołane postanowienie ma w istocie charakter dowodowy, służy na nie zażalenie, zaś skutkiem jego niewykonania przez osoby zobowiązane jest wykonanie ekspertyzy lub oceny technicznej przez organ na koszt osoby zobowiązanej (art. 81lit.c ust.3 i 4 ustawy z dnia 7 1994 Prawo budowlane). Jest w sprawie bezsporne, że skarżąca nie jest współwłaścicielką budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] [...] w [...], jest natomiast najemcą lokalu mieszkalnego nr [...] w przedmiotowym budynku. W myśl cytowanego wyżej przepisu art. 81 lit.c Prawa budowlanego nie należy zatem do kręgu osób zobowiązanych według z ust. 2 tego przepisu, w związku z nałożeniem zobowiązania nie nabywa również żadnych uprawnień o charakterze materialnoprawnym. Według przepisu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Skarżąca nie może wykazać się interesem prawnym w niniejszym postępowaniu. Przy czym należy tu odróżnić interes faktyczny, który niewątpliwie skarżąca posiada, od interesu prawnego. Obiektywnie istniejący interes prawny obejmuje uprawnienia i obowiązki oparte na odpowiednich przepisach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. W takiej sytuacji organ drugiej instancji stwierdzając brak interesu prawnego u strony skarżącej prawidłowo nie przystąpił do rozpoznania sprawy w związku z wniesionym odwołaniem od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia 30 listopada 2000r. o podanym numerze. Podnieść przy tym należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999r. OPS 16/98, ONSA 1999/4/119) stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt. 3 K.p.a. Stwierdzając niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 Kpa organ dopuścił się zatem naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie to nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ w istocie skutki prawne w obu sytuacjach są takie same. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm.) skargę jako niezasadną oddalił.