II SA/Gd 3394/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Asesor WSA Krzysztof Retyk (spr.) Protokolant Barbara Kroczak po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. i T. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2001 r. Sygn. akt [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2001 r. Wójt Gminy, powołując się na przepisy art. 106 § 5 i art. 124 k.p.a. oraz art. 40 ust. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku A S.A. w W. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji liniowej będącej drugą nitką systemu gazociągów tranzytowych przez terytorium RP na odcinku województwa, wyraził zgodę na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy na ustalenie przez Wójta Gminy warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji liniowej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej z dnia 30 maja 1987 r. i opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa z 1987 r. ze zmianami zatwierdzonymi Uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia 24 października 1994 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 15 z 1994 r. Skoro zatem, zdaniem organu, proponowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu to zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wnioskuje o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Zażalenie od postanowienia organu I instancji wniósł T. i A. S., podnosząc, że jest ono samowolną ingerencją we własność prywatną nadto A nie wypłacił odszkodowania za szkody powstałe w związku z budową pierwszej nitki. Odwołujący się wywiedli, iż zaskarżone postanowienie wywoła szkodliwe następstwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 sierpnia 2001 r., powołując się na przepisy art. 138 1 pkt 1 k.p.a. i art. 144 k.p.a. oraz art. 40 ust. 3c i 43 i 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu postanowienia organu odwoławczego wskazano, że planowana inwestycja liniowa nie jest sprzeczna z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej z dnia 30 maja 1987 r. i opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa z 1987 r. ze zmianami zatwierdzonymi Uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia 24 października 1994 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 15 z 1994 r. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. i A. S., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. Zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 40 ust. 1 i ust. 3c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wywodząc, iż inwestycja polegająca na budowie drugiej nitki rurociągu objęta jest odrębnymi planami zagospodarowania przestrzennego dla każdej gminy przez który przebiega. Tym samym zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym podstawą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania jest plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w danej gminie a zatem nie dopuszczalne jest wydanie przez wójta jednej gminy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla innych gmin. W skardze skarżący podnieśli po raz kolejny zarzut wobec A nie wypłacenia stosownych odszkodowań związanych z położeniem na ich działkach pierwszej nitki rurociągu. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem, w ocenie Sądu, nie zawiera zarzutów, które by w świetle obowiązujących przepisów i zgromadzonego materiału dowodowego zasługiwały na uwzględnienie. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). W przypadku inwestycji wykraczających poza obszar jednej gminy decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dotyczącą terenu położonego w granicach jednego województwa, wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, na obszarze właściwości którego znajduje się największa część terenu inwestycji, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami lub prezydentami miasta (art. 40 ust. 3c). Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami planu. Jest to zgodne z innymi przepisami ustawy przewidującymi, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach (art. 2 ust. 1 ustawy). Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu byłaby nieważna, gdyby pozostawała w sprzeczności z ustaleniami planu, obowiązującego na danym terenie (art. 40 ust. 1 ustawy). Powyższe przepisy ustawy wskazują, że w przypadku inwestycji wykraczającej poza granice jednej gminy decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącą terenu położonego w granicach jednego województwa, wydaje np. wójt, na obszarze właściwości którego znajduje się największa część terenu inwestycji, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami. Wydanie tego rodzaju decyzji poprzedzone jest wydaniem postanowienia, przez wójta gminy przez którą ma przechodzić inwestycja, wyrażającego zgodę na ustalenie, przez wójta, na obszarze właściwości którego znajduje się największa część terenu inwestycji, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji liniowej. Przy czym przy wydaniu postanowienia wyrażającego zgodę na ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji liniowej decydujące znaczenie mają dla oceny dopuszczalności określonego zamierzenia inwestycyjnego na konkretnym terenie ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który posiada rangę przepisu prawa gminnego. W przedmiotowej sprawie niespornym jest, że zamierzona inwestycja liniowa nie jest sprzeczna z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej z dnia 30 maja 1987 r. i opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa z 1987 r. ze zmianami zatwierdzonymi Uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia 24 października 1994 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 15 z 1994 r. Tym samym, zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo procedowały oraz zastosowały prawo materialne. Odnosząc się do zarzutów skarżących Sąd jeszcze raz wskazuje, iż zgodnie z art. 40 ust. 3c organy w przypadku inwestycji liniowej mogą upoważnić organ administracji publicznej gminy, na terenie której znajduje się największa część inwestycji, do określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na swoim terenie o ile nie jest to sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania terenu. Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.).