II SA/Gd 34/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółka jawna w G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, Spółka jawna w G. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w chwili obecnej z uwagi na trwające od dłuższego czasu załamanie na rynku nieruchomości Spółka nie posiada dostatecznych środków na uiszczenie wpisu sądowego. W chwili obecnej Spółka przechodzi etap restrukturyzacji, który ma ustabilizować płynność finansową Spółki i zapewnić jej dalsze niezakłócone funkcjonowanie. Spółka nie posiada gotówki i środków na rachunkach bankowych, a posiadane nieruchomości są obciążone hipotekami banków kredytujących, co uniemożliwia zaciągnięcie dalszych kredytów. Z uwagi na fakt, że zawarte w opisanym powyżej wniosku oświadczenia Spółki okazały się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, zarządzeniem z 7 lutego 2014 r. wezwano Spółkę do złożenia dodatkowych oświadczeń oraz przedłożenia dokumentów, m.in. nadesłania wyciągów z rachunków bankowych Spółki, nadesłania ewidencji środków trwałych oraz wskazania jakie nieruchomości posiada Spółka, wskazania ilości zatrudnianych pracowników, wykazania wysokości zadłużenia, wskazania jakie nieruchomości posiada Spółka do sprzedaży. Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi ze strony wnioskującej. Rozpatrując przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Osoby prawne i pozostałe jednostki organizacyjne, podobnie jak osoby fizyczne, mogą ubiegać się o przyznanie im prawa pomocy, obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i/lub ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Stosownie do brzmienia art. 245 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W przypadku osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), bądź w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 1ustawy). Zasadą jest, że każdy wnoszący skargę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty postępowania w swojej sprawie, a tylko brak środków finansowych i majątku może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia (w całości lub w pewnym zakresie). Należy więc zaznaczyć, że podstawą przyznania prawa pomocy jest taka sytuacja finansowa strony, która obiektywnie nie daje jej możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie tych kosztów. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby lub podmioty, które ze względu na niskie dochody, brak majątku i szczególną sytuację faktyczną bądź prawną, przy największej staranności, nie mogą ponieść tych kosztów. Zauważyć należy, że mimo wezwania referendarza, zmierzającego do wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z sytuacją finansową Spółki, nie zostały przedłożone wyciągi z rachunków bankowych z okresu ostatnich czterech miesięcy, obrazujące stan jej środków pieniężnych. Podobnie, zabrakło wyjaśnień odnośnie do majątku, stanu finansów, posiadanych nieruchomości czy ilości zatrudnianych pracowników, a w konsekwencji – nie wyjaśniono, jakie środki istotnie Spółka posiada i jakim majątkiem dysponuje. Stwierdzić zatem należy, że skarżąca nie odpowiadając na wezwanie o przedstawienie dokumentów źródłowych nie dała możliwości oceny w jakiej faktycznie sytuacji finansowej się znajduje. Zatem nie spełniła przesłanek z art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. , które wymagają wykazania braku środków. Samo bowiem subiektywne przeświadczenie strony o braku środków nie może stanowić podstawy do przyznania prawa pomocy. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.