II SA/Gd 340/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2005 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.S. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 1975 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego postanawia odrzucić skargę. Skarżąca H.S. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu [...] października 2004 r. ze skargą wnosząc o unieważnienie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 1975 r. [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w G. przy ul. E.P. [...] oraz przeniesienia własności budynków znajdujących się na niej na rzecz J. Ł., H. S., T. S. oraz B. S. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga skarżącej jest niedopuszczalna. Art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopuszcza wniesienie skargi do sądu administracyjnego "po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie". Powyższy przepis wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne po pierwsze, nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a po drugie, nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności w postępowaniu administracyjnym. Wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 powołanej ustawy ma miejsce, gdy strona postępowania administracyjnego (lub inny jego uczestnik) złoży określony środek zaskarżenia od danego aktu lub czynności. Wówczas zostaje spełniony wymóg wyczerpania środków zaskarżenia i każdy z uprawnionych podmiotów uzyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia. W świetle powyższej regulacji zaskarżenie przez skarżącą decyzji Prezydenta Miasta orzekającego w pierwszej instancji powoduje, iż jej skarga jest niedopuszczalna. Wskazać nadto należy, iż w myśl art. 50 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z oświadczeń skarżącej wynika, iż nie jest ona właścicielką zamieszkiwanego przez siebie lokalu nr [...] przy ul. E. P. [...] w G. Skarżąca jest jedynie najemcą wskazanego lokalu, ale ten tytuł nie upoważniał jej do uzyskania przymiotu strony, czyli osoby mającej interes prawny, a nie faktyczny w zaskarżeniu kwestionowanej decyzji. Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oraz przeniesienie własności budynku znajdującego się na niej nie ma żadnego wpływu na sytuację prawną najemcy jednego z lokali w tym budynku. Z powyższego wynika, iż w niniejszej sprawie skarżąca nie jest uprawniona do zaskarżenia kwestionowanej decyzji do sądu administracyjnego, a zatem jej skarga jest również niedopuszczalna z tego powodu. Z tych też względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.