II SA/Gd 342/11

Dnia 1 czerwca 2011 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 listopada 2004 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżone postanowienie. Decyzją z dnia 26 sierpnia 2003 r., nr [...], działając na podstawie art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Prezydent Miasta odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w G. polegającej na budowie werandy po dokonaniu rozbiórki obiektu istniejącego. Ustalono bowiem, że teren planowanej inwestycji jest przeznaczony w obowiązującym miejscowym planie szczegółowym G. – O. D., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 8 grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Gd. nr 37 z dnia 14 grudnia 1994 r., poz. 195), na projektowaną "D. Cz." oznaczoną symbolem V.5-20-E2/3,D-Z. Ponadto, uchwałą Rady Miasta z dnia 22 lutego 2001 r., nr [...], przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru i wskazanej inwestycji. W związku z powyższym obowiązuje zakaz rozbudowy i budowy nowych obiektów o funkcjach chronionych. W wyniku kontroli instancyjnej decyzją z dnia 26 marca 2004 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło powyższą decyzję wskazując, że w myśl art. 87 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plany zagospodarowania obowiązujące w chwili wejścia w życie ustawy uchwalone przez dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Mając powyższe na względzie ustalono, że na terenie objętym wnioskiem skarżącego nie obowiązuje żaden plan zagospodarowania przestrzennego, co uzasadnia ponowne rozpoznanie sprawy w I instancji. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2004 r., nr [...], na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym Prezydent Miasta zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie warunków zabudowy dla rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. [...] w G. do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "D. Cz." na odcinku od drogi "N. A." do drogi "N. S." w G. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że planowane zamierzenie mieści się w obszarze, dla którego zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym istniał obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze względu na przewidywaną realizację celów publicznych. W dniu 22 lutego 2001 r. uchwałą Rady Miasta Nr [...], przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "D. Cz." na odcinku od drogi "N. A." do drogi "N. S." w G. Wobec powyższego postępowanie należało zawiesić do czasu uchwalenia planu. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł A. F. stwierdzając, że zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie jest nadużyciem, bowiem skutkami braku planu obciąża się właściciela nieruchomości, ograniczając go tym samym w sposobie wykonywania prawa własności. Powołał się na decyzję kasacyjną Kolegium z dnia 26 marca 2004 r., sygn. akt [...]. Kolegium wskazało w tej decyzji, że w związku z faktem, iż działka przy ul. [...] w G. znajduje się na terenie, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ ponownie rozpoznając sprawę winien zastosować przepisy ustawy dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym regulujące tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu. Dodatkowo skarżący nie zgodził się z określeniem w postanowieniu charakteru inwestycji jako rozbudowy. Chodzi w niej bowiem o zastąpienie starej drewnianej werandy konstrukcją murowaną, z niewielkim tylko powiększeniem obrysu budynku spowodowanym faktem, że nowa weranda pełnić ma funkcję klatki schodowej łączącej parter z adaptowanymi do celów mieszkalnych pomieszczeniami piwnicznymi. W ocenie skarżącego planowane działania mają charakter wyłącznie odtworzeniowy, gdyż istniejąca obecnie weranda znajduje się w bardzo złym stanie technicznym. Działanie organu uniemożliwia skarżącemu wykonanie ciążącego na nim z mocy prawa obowiązku utrzymywania obiektu budowlanego w odpowiednim stanie. Rozpoznając zażalenie postanowieniem z dnia 9 listopada 2004 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Kolegium wyjaśniło, że prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie znajduje oparcie w uregulowaniach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), który stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. 11 lipca 2003 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. Przywołując dyspozycję art. 45 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wskazano, że teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze, na którym nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, zaś dla którego istnieje, wynikający ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta G. (uchwała Rady Miasta z dnia 20 grudnia 2001 r. Nr [...]), obowiązek sporządzenia planu ze względu na realizację ponadlokalnych celów publicznych. Wynika to z treści Aneksu nr 25 do Studium zatytułowanego "Wykaz obszarów, dla których sporządzenie planów zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe lub zalecane" (tabela B. pkt 2 i 3 aneksu). W dniu 22 lutego 2001 r. uchwałą Rady Miasta Nr [...] przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "D. Cz." na odcinku od drogi "N. A." do drogi "N. S." w G. Do dnia wydania niniejszego orzeczenia plan nie został uchwalony. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że w sprawie istnieje, wynikający z przepisu szczególnego, obowiązek zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustosunkowując się do zarzutu błędnej kwalifikacji charakteru planowanej inwestycji organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie, nowa weranda ma całkowicie zastąpić dotychczasową drewnianą, przy czym jej powierzchnia ma być większa od dotychczas istniejącej, ma być zbudowana z innych materiałów i pełnić nową funkcję klatki schodowej łączącej parter z adaptowanymi do celów mieszkalnych pomieszczeniami piwnicznymi. Tym samym organ stwierdził, że pomimo, iż nowa powierzchnia werandy będzie nieznacznie większa od dotychczas istniejącej, to mamy w tym przypadku do czynienia z rozbudową domu mieszkalnego, która zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane, zalicza się do budowy ze wszystkimi tego konsekwencjami, w tym z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym ustalenia decyzja warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skargę na powyższe postanowienie złożył A. F. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zawieszanie postępowania z powodu ciążącego na gminie obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania, którego od 2001 r. nie zrealizowano, jest dla skarżącego krzywdzące. Takie wstrzymywanie postępowania uniemożliwi skarżącemu realizację planowanego remontu domu, który od wybudowania w latach 30-tych XX wieku nie był generalnie remontowany. W latach 50-tych istniał plan "D. Cz.", który również wstrzymywał działania modernizacyjne właścicieli. Uczynienie przesłanką zawieszenia postępowania obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania bez określenia terminu jego realizacji spowoduje w istocie paraliż wykonywania prawa własności. Skarżący wyjaśnił, iż projektuje przebudowę przedmiotowego domu w celu poprawy jego funkcjonalności. Obecną werandę planuje przekształcić w klatkę schodową. Taka zamiana nie jest rozbudową. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymało argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Postępowanie w sprawie wszczętej powyższą skargą zarejestrowano pod sygnaturą akt II SA/Gd 15/05. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 128 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zawiesił postępowanie w sprawie wobec ustalenia, że uczestnicy postępowania F. W. i T. W. nie żyją. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podjął zawieszone postępowanie i zarządził wpisanie sprawy pod nową sygnaturę II SA/Gd 250/10. Postanowieniem z dnia 14 maja 2010 r. Sąd ponownie zawiesił postępowanie z uwagi na ustalenie, że uczestniczka postępowania J. C. nie żyje. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie w sprawie i zarządził jej prowadzenie pod nową sygnaturą II SA/Gd 342/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując skarżone rozstrzygnięcie w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że narusza ono prawo, aczkolwiek z przyczyn odmiennych, niż wskazane w skardze. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymuje w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 14 czerwca 2004 r. zawieszające postępowanie w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w G., wszczęte na wniosek A. F. złożony w Urzędzie Miasta G. w dniu 2 lipca 2003 r. (vide: wniosek k. 12 akt administracyjnych I instancji). Do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), to jest do dnia 11 lipca 2003 r., nie zapadła ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a więc w sprawie, jak zasadnie uznało Kolegium, zastosowanie ma przepis art. 85 ust. 1 tej ustawy, nakazujący stosowanie przepisów dotychczasowych, to jest ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139, ze zm.). Według ustaleń organu, w dacie zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, poprzedni wygasł z dniem 31 grudnia 2003 r. Ustalono także, iż w dniu 22 lutego 2001 r. Rada Miasta podjęła uchwałę Nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "D. Cz." na odcinku od drogi "N. A." do drogi "N. S." w G. Ponadto organ ustalił, iż dla terenu obejmującego działkę inwestora istnieje obowiązek sporządzenia planu, ze względu na realizację ponadlokalnego celu publicznego, co wynika z uchwały Rady Miasta z dnia 20 grudnia 2001 r. Nr [...] Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta G. - postanowienia zawartego w Aneksie nr 25 do Studium zatytułowanego "Wykaz obszarów, dla których sporządzenie planów zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe lub zalecane" (tabela B. pkt 2 i 3, vide: k. 10-11 akt administracyjnych II instancji). W świetle przedstawionych wyżej ustaleń, kwestionowane rozstrzygnięcie zapadło na podstawie art. 45 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, dalej ustawy. Przepis art. 45 ustawy przewidywał w ust. 1, że dla obszarów, dla których, zgodnie z art. 13 ust. 1, istnieje obowiązek sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Natomiast przepis art. 13 ustawy nakładał obowiązek sporządzenia planu w enumeratywnie określonych przypadkach, między innymi jeżeli przepisy szczególne tak stanowią (pkt 1); a także dla obszaru, na którym przewiduje się zadania dla realizacji lokalnych celów publicznych, z wyjątkiem zadań związanych z budową urządzeń infrastruktury technicznej w granicach pasa drogowego (pkt 3). W ust. 3 art. 13 ustawodawca zdefiniował pojęcie "zadanie dla realizacji celów publicznych", które określił jako każdą działalność państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, wynikającą z ustaw, o ile wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i jest finansowana w całości lub części z budżetu państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Natomiast w ust. 4 postanowiono, że "za zadanie dla realizacji celów publicznych może być także uznane, na wniosek właściwego ministra lub wojewody, zadanie służące realizacji ponadlokalnych celów publicznych, realizowane w całości ze środków własnych inwestora. Do zadania takiego stosuje się przepisy rozdziału 6 ustawy, a zobowiązania, o których mowa w art. 62 ust. 6 i art. 65 ust. 1, obciążają inwestora". Jak wynika z treści skarżonego postanowienia, zawieszenie uzasadniono faktem istnienia obowiązku sporządzenia dla wskazanego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem obszar ten przewiduje się według oceny Kolegium pod realizację zadań publicznych o charakterze ponadlokalnym, jak stanowi o tym art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 ustawy. Niemniej w uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnia jednak, że podstawa zawieszenia wynika z przepisu szczególnego w postaci Studium uwarunkowań, które przewiduje obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla realizacji ponadlokalnych celów publicznych. Wskazywałoby to na uznanie, iż zachodzi w związku z treścią Studium okoliczność, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy. Stanowisko takie w ocenie Sądu jest błędne i stanowi o naruszeniu art. 45 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy, bowiem podstawą obowiązku sporządzenia planu w niniejszej sytuacji nie może być przepis szczególny w postaci Studium, albowiem uchwała o studium nie jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego. Według ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym studium nie było nawet przepisem gminnym. Przechodząc następnie do rozważań, czy prawidłowo przyjęto jako podstawę prawną obligatoryjnego zawieszenia postępowania z mocy art. 45 ust. 1 ustawy przypadek określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 konieczne było ustalenie charakteru inwestycji w postaci "D. Cz.", a więc czy jest to cel lokalny czy cel ponadlokalny (art. 13 ust. 4). Organ I instancji wskazał, iż "D. Cz." na odcinku od drogi "N. A." do drogi "N. S." w G. ma charakter lokalnego celu publicznego i zawieszając postępowanie zastosował w związku z powyższym przepis art. 45 ust. 1 ustawy. Jeśli przedmiotowa inwestycja celu publicznego, w której obszarze znajduje się działka skarżącego, ma charakter lokalny, to organ mógł zawiesić postępowanie w oparciu o art. 45 ust. 1 ustawy. Natomiast, jeśli miała charakter ponadlokalny, jak z kolei twierdzi Kolegium, to mogła zostać zakwalifikowana do inwestycji służących realizacji celów publicznych i w konsekwencji obligować do sporządzenia planu miejscowego dla terenu, który obejmuje, tylko wtedy, gdy zawnioskowałby o to właściwy minister lub wojewoda. Wówczas również rozstrzygnięcie o zawieszeniu z art. 45 ust. 1 ustawy byłoby prawnie uzasadnione. Niemniej, ustalenie Kolegium charakteru wspomnianej inwestycji nie znajduje oparcia w materiale zebranym w sprawie, a przytoczone wyżej postanowienie Sudium nie ma charakteru wiążącego dla takiej oceny. Istotne w kontrolowanej sprawie jest podstawowe ustalenie, czy dla obszaru, na którym zaplanowano "D. Cz." obowiązek sporządzenia planu da się wywieść z art. 13 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Tylko bowiem w takiej sytuacji zastosowanie zawieszenia z podstawy w art. 45 ust. 1 ustawy, a więc obligatoryjnego, byłoby prawidłowe. W innym przypadku należało rozważyć zastosowanie hipotezy art. 45 ust. 2, przewidującego zawieszenie fakultatywne i ograniczone czasowo, do czego organ się nie odniósł. Jeśli bowiem uznać, że obszar D. Cz." nie jest obszarem, na którym realizowana będzie inwestycja celu publicznego o charakterze lokalnym bądź ponad lokalnym, ale uznana za służącą realizacji celów publicznych, a przystąpiono, co jest niesporne, do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania, to wobec tej okoliczności należało rozważyć zastosowanie art. 45 ust. 2 ustawy. Niemniej istotne było ustalenie, którego także zabrakło, czy w dacie orzekania przez Kolegium nie uchwalono jeszcze miejscowego planu obejmującego sporny teren, wówczas bowiem zastosowanie instytucji z art. 45 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym byłoby w ogóle niedopuszczalne. Opisane wyżej braki postępowania wyjaśniającego stanowią o naruszeniu art. 7, art. 77 i art. 80 kpa w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji kontrola poprawności zastosowania art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie jest możliwa. Jako niedopuszczalne trzeba byłoby jedynie ocenić, co już zostało szerzej wyjaśnione, zawieszenia postępowania na podstawie art. 45 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1, błędnie bowiem za "przepis szczególny" uznało Kolegium postanowienie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta G. zatwierdzone uchwałą z dnia 20 grudnia 2001 r. Nr [...]. Natomiast zawieszenie bez należytego wyjaśnienia kwestii charakteru inwestycji "D. Cz." (różnie ocenionej przez oba organy) było co najmniej przedwczesne. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi odnośnie charakteru planowanej inwestycji Sąd podziela stanowisko Kolegium, iż nowa weranda, która ma zastąpić dotychczasową drewnianą, ze zwiększeniem powierzchni, wybudowaniem z innych materiałów oraz przekształceniem w klatkę schodową, nie jest remontem w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr poz., ze zm.). W stanie prawnym z daty zaskarżonego postanowienia art. 3 pkt 8 tej ustawy przez "remont" należało rozumieć "wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym". Rozbudowa natomiast (wraz z nadbudową i odbudową) mieści się w pojęciu "budowy", co oznacza "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu" (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Niemniej kwestia ta będzie dopiero podlegać szczegółowemu badaniu przy merytorycznym rozpatrywaniu wniosku inwestora, na obecnym etapie postępowania jest to przedwczesne. Przy ponownym rozpatrzeniu zażalenia Kolegium uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną oraz dokona ustaleń w zakresie niezbędnym dla konieczności czy możliwości zastosowania norm wynikających z art. 45 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, mającego zastosowanie na podstawie art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że przede wszystkim organ ustali, czy teren obejmujący działkę inwestora objęty jest postanowieniami uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "D. Cz." na odcinku od drogi "N. A." do drogi "N. S." w G. (opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa P. z dnia 18 sierpnia 2008 r., Nr 92, poz. 2362), taka bowiem sytuacja, zmieniająca okoliczności sprawy, wykluczy zastosowanie art. 45 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie.