II SA/Gd 342/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 24 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. S. i E. S. na decyzję Wojewody z dnia 28 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. M. S. i E. S. wnieśli skargę na decyzję Wojewody z dnia 28 marca 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącym pozwolenia na budowę 4 drewnianych pawilonów stanowiących zadaszenie klatek dla zwierząt (norek) przy istniejącej zabudowie zagrodowej związanej z ich hodowlą na działce nr [...] położonej w miejscowości C., gmina Ch. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach sprawy: M. S. i E. S. wnieśli o udzielenia pozwolenia na budowę 4 drewnianych pawilonów stanowiących zadaszenie klatek dla zwierząt (norek) przy istniejącej zabudowie zagrodowej związanej z ich hodowlą na ww. działce. Starosta decyzją z dnia 19 stycznia 2012 r., nr [...] orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że rozważał kwestię oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000 w oparciu o opinię Nadleśnictwa, wyrażoną w piśmie z dnia 22 marca 2011 r. oraz specyfikę prowadzonej hodowli. Z pisma wynikało, że rozszerzenie działalności istniejącej fermy zwierząt futerkowych o hodowlę norki amerykańskiej może negatywie wpływać na zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "L. M.", a w szczególności na licznie występujące na jego terenie ptactwo podlegające ochronie oraz jego środowisko życia, a także na zlokalizowane tu cenne przyrodniczo siedliska. W związku z tym, Starosta nałożył na wnioskodawcę obowiązek uzgodnienia inwestycji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, w zakresie możliwości potencjalnego oddziaływania na obszar Natura 2000. Postanowieniem z dnia 5 maja 2011 r., nr [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla planowego przedsięwzięcia oraz sporządzenia raportu. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska przekazał przedstawiony przez inwestora raport o oddziaływaniu na obszar Natura 2000 (opracowany przez Firmę "A", G., czerwiec 2011 r.) do organu architektoniczno – budowlanego celem zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa. Organ przeprowadził procedurę udziału społeczeństwa informując obwieszczeniem z dnia 31 sierpnia 2011 r. zainteresowane organy i strony o możliwości zapoznania się z ww. raportem oraz o możliwości wniesienia uwag i wniosków. W terminie wyznaczonym w ww. obwieszczeniu mieszkańcy wsi C. wnieśli szereg uwag uwagi i zastrzeżeń dotyczących raportu. Dnia 6 września 2011 r. do organu wpłynęło pismo Zespołu Parków Krajobrazowych Oddział: K. Park Krajobrazowy w K., w którym wskazano, że "państwa zachodnie odchodzą od hodowli norki amerykańskiej" oraz stwierdzono, że "nawet najlepsze zabezpieczenia nie dają gwarancji, że ten ekspansywny gatunek nie znajdzie się poza obszarem hodowli". Pismem z dnia 22 września 2011 r. organ przekazał Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska do ponownego rozpatrzenia ww. raport wraz ze złożonymi do jego treści ww. wnioskami i uwagami. Po dokonaniu stosownej oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 roku, nr [...], odmówił uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Podejmując takie rozstrzygnięcie organ uwzględnił następujące okoliczności: - prognozowany wzrost liczebności norek amerykańskich na fermie do 12000 osobników (30 jednostek DJP), co wraz z istniejącą ilością daje 40 jedn. DJP i pozwala na zakwalifikowanie fermy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, - położenie inwestycji w odległości 150 m od obszaru specjalnej ochrony ptaków "L. M." wyznaczonego Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr 25 poz. 133), gdzie występuje 19 gatunków wymienionych w Załączniku I Dyrektywy Rady 2009/147/WE (w tym 14 lęgowych), - położenie na terenie K. Parku Krajobrazowego, na którym obowiązują przepisy z Uchwały Nr 147/VII/11 Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie K. Parku Krajobrazowego (Dz. U. Woj. z 2011 r. Nr 66 poz. 1462), obowiązującej od dnia 12 maja 2011 r., - zakwalifikowanie norki amerykańskiej do grupy inwazyjnych gatunków obcych stanowiących zagrożenie dla rodzimej różnorodności biologicznej, - przytoczenie danych z Parku Narodowego "U. W.", S. Parku Narodowego, rezerwatu "O. T." oraz rezerwatu "M. Ł." dotyczących start w populacjach ptaków wywołanych drapieżnictwem norki amerykańskiej, - wykaz gatunków ptaków stwierdzonych na działce nr [...] i w sąsiedztwie inwestycji w zasięgu 500 m i 100 m. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zakwestionował wnioski raportu o braku wpływu populacji norki amerykańskiej na gatunki ptaków. W podsumowaniu, odmowę uzgodnienia warunków przedsięwzięcia umotywowano tym, że zwiększenie dotychczasowej liczby norek do 30 jedn. DJP powiększy ryzyko ich potencjalnych ucieczek, przez co wpływa na: - pogorszenie stanu siedlisk gatunków ptaków, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 "L. M." [...] (inwazyjne zajęcie ich biotopu, penetrację gniazd i ich zniszczenie), - negatywne oddziaływanie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar "L. M." [...] (włochatkę i gągoła), poprzez fizyczne zniszczenie osobników, fizyczne zniszczenie lęgu, - pogorszenie spójności sieci obszarów Natura 2000 poprzez negatywny wpływ na powiązania obszaru "L. M." [...] z innymi obszarami (norka amerykańska doskonale pływa i przemieszcza się wzdłuż dolin rzecznych, zaś potencjalny zasięg jej dyspersji wynosi wspomniane wcześniej 10 km, dzięki czemu może mieć negatywny wpływ na gatunki będące przedmiotem ochrony innych obszarów specjalnej ochrony ptaków). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w treści art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., nr 151, poz. 1220 ze zm.) - przedsięwzięcie nie stanowi nadrzędnego celu publicznego, nie dotyczy ochrony zdrowia i życia ludzi, nie dotyczy zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego, oraz nie dotyczy uzyskania korzystnych następstw o pierwszorzędnym znaczeniu dla środowiska przyrodniczego, brak jest zatem podstaw do uwzględnienia wniosku inwestora. Starosta, mając na uwadze stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, którego treścią organ architektoniczno – budowlany jest w myśl dyspozycji art. 100 ustawy o informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) związany, wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. i E. S., kwestionując równocześnie postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 28 listopada 2011 r. Odwołujący zarzucili naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku pełnomocnika o przedłużenie terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w sprawie i wydanie decyzji przed upływem terminu do uzupełnienia braków formalnych pisma. Odwołujący się zakwestionowali ocenę Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, iż w obszarze planowanej inwestycji znajdują się gatunki ptactwa chronionego. Wskazali oni, że gatunki te nie występują w obrębie fermy, a zatem zagrożenie nie istnieje. M. i E. S. zarzucili, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska opierały się na przypuszczeniach i prognozie, a nie na obserwacjach prowadzonych w obszarze L. M. Odwołujący podkreślili, że najbliższe stanowiska ptaków (bociana czarnego) znajdują się w odległości 1200 m od granic działki, a żurawia w odległości 3 km od działki. Z inwentaryzacji przyrodniczej i krajobrazowej wynika, że w buforze 5 km nie znaleziono informacji o stanowiskach lęgowych należących do gatunków zagrożonych ze strony norki. Biegli potwierdzili, że nie występuje negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko. Według skarżących celem planowanej inwestycji jest jej rozbudowa w kierunku poprawy warunków ochrony środowiska. Zarzucono rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego w postaci przepisów art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. Poddano również w wątpliwość autentyczność podpisów mieszkańców złożonych pod ich wystąpieniem przeciwko inwestycji. Rozpoznając odwołanie, Wojewoda decyzją z dnia 28 lutego 2012 r., nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. M. i E. S. wnieśli skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia. Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 186/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Wojewody z dnia 28 lutego 2012 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na konieczność rozpoznania przez Wojewodę odwołania skarżących od decyzji Starosty odmawiającej pozwolenia na budowę oraz zweryfikowania przez niego jako organ odwoławczy, postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, które było podstawą wydania decyzji przez organ architektoniczno – budowlany. Wojewoda, będąc związany ww. wyrokiem, zwrócił się do biegłego o sporządzenie oceny postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony z dnia 28 listopada 2011 roku, nr [...]. W dniu 25 lutego 2013 roku do Wojewody wpłynęła sporządzona przez Biuro Opracowań Ekologicznych T. ocena wyżej wymienionego postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2013 roku Wojewoda dopuścił sporządzoną ocenę jako dowód w sprawie. O fakcie tym, a także o możliwości zapoznania się z przedmiotową oceną, Wojewoda zawiadomił strony postępowania, wyznaczając jednocześnie termin do wydania rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie do dnia 30 marca 2013 roku. Po analizie sporządzonej oceny, Wojewoda decyzją z dnia 28 marca 2013 r., nr [...], ponownie utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 19 stycznia 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zgodził się ze skarżącymi, iż Starosta naruszył art. 6, 7, 8 i 10 § 1 k.p.a., gdyż wezwał w dniu 13 stycznia 2012 roku (data odbioru przez skarżącego - 16 stycznia 2012 roku) skarżącego do uzupełnienia braków wniosku w przedmiocie wyznaczenia dodatkowego terminu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, po czym w dniu 19 stycznia 2012 roku wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę, a postanowieniem z dnia 30 stycznia 2012 roku odmówił udzielenia dodatkowego terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Skoro organ I instancji sam wyznaczył termin do uzupełnienia wniosku, to skrócenie tego terminu niewątpliwie narusza podstawową zasadę postępowania tj. budowania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Tym samym decyzja rozstrzygająca przedmiotową sprawę została wydana dnia 19 stycznia 2012 roku, co uczyniło powyższe postanowienie bezprzedmiotowym. Natomiast w ocenie Wojewody wskazane powyżej naruszenia nie miały wpływu na podjęte przez Starostę rozstrzygnięcie, szczególnie w kontekście uzyskanej w trakcie postępowania odwoławczego oceny postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na treść ww. oceny, stwierdzając, iż inwestycja polegająca na "budowie budynków inwentarskich do hodowli zwierząt futerkowych w liczbie 15 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej na działce nr [...], obręb C., gmina Ch., powiat", kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i jako taka - na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, powinna uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym Wojewoda podzielił stanowisko autora przedmiotowej oceny w kwestii konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dalej powołując się na ww. ocenę biegłego przytoczył, że zgodnie z informacjami przedstawionymi przez inwestorów, tj. M. i E. S., hodowla norek amerykańskich na działce [...], prowadzona będzie w oparciu o pasze stanowiące resztki poubojowe, kwalifikowane zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (Dz.U. nr 62, poz. 628 ze zm.) oraz katalogiem odpadów, jako odpad o kodzie 02 02 02 - odpadowa tkanka zwierzęca. Ponadto w aktach sprawy znajduje się decyzja Starosty, znak: [...] z dnia 18 maja 2005 r., zezwalająca inwestorowi E. S. na prowadzenie odzysku i transportu odpadów innych niż niebezpieczne. Odzysk ten prowadzony jest w oparciu o proces R4, w tym przypadku stanowiący skarmianie zwierząt futerkowych (norek i lisów). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.) - "instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.) o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów", zaliczane są do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestycja spełnia jednocześnie kryteria zakwalifikowania do instalacji, zgodnie z art. 3 pkt 6 lit. c) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.). Wobec powyższego, hodowla norek amerykańskich w 4 drewnianych pawilonach w oparciu o pasze będące odpadem o kodzie 02 02 02, stanowi odzysk tych odpadów z wykorzystaniem instalacji, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy decyzja Starosty zezwalająca na prowadzenie odzysku w procesie R4. W związku z powyższym Wojewoda podzielił argumenty zawarte w ocenie, że kwalifikacja inwestycji do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dokonana wyłącznie na podstawie wielkości produkcji wyrażonej w jedn. DJP jest błędna i w przedmiotowym przypadku, nie powinna mieć zastosowania. Ponadto w uzasadnieniu organ zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie nie skorzystał z art. 138 § 2 k.p.a. i nie uchylił decyzji Starosty, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, z uwagi na treść art. 72 ust. 1 pkt ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, gdyż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. A więc utrzymanie w mocy decyzji Starosty daje taką możliwość, a po uzyskaniu decyzji środowiskowej inwestor będzie mógł ponownie wystąpić z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. M. S. i E. S. wnieśli skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący podnieśli zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj.: - art. 96 ust. 1 i 3 ustawy o informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji błędne zakwalifikowanie inwestycji do oddziaływania jej na obszar Natura 2000 i przyjęcie, iż inwestycja objęta wnioskiem z dnia 31 stycznia 2011 r. znacząco negatywnie oddziałuje na środowisko; - art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane i art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo, że została ona wydana bez wcześniejszego uzyskania przez Starostę decyzji środowiskowej; Nadto zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nie uchylenie wadliwej decyzji Starosty i nie przekazanie jej do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, - art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. poprzez uchybienie zasadom pogłębiana zaufania obywateli do organów. W ocenie skarżących, Wojewoda powinien był wydać decyzję o uchyleniu w całości decyzji Starosty i przekazaniu sprawy ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących utrzymania przez Wojewodę w mocy decyzji Starosty, zamiast wydania decyzji o uchyleniu w całości jego decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji organ zaznaczył, iż skutki prawne dla inwestora, jakie wywołuje zarówno decyzja utrzymująca w mocy decyzję Starosty, jak przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia, są tak naprawdę bez znaczenia, gdyż inwestorowi zawsze przysługuje prawo ponownego złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Utrzymanie w mocy decyzji Starosty, otwiera drogę do złożenia nowego wniosku o wydanie decyzji pozwolenia na budowę i rozpatrzenie tego wniosku w nowym stanie prawnym, co przyczyniłoby się zapewne do szybszego zakończenia sprawy, gdyby nie skarga skarżących na decyzję Wojewody z dnia 28 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom skargi organy administracji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę. Z art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Artykuł 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi zaś, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz.1227 ze zm). Z kolei stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Z ust. 2 wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W toku ponownego rozpatrywania sprawy Wojewoda, zgodnie ze wskazaniami Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawartymi w wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r. wydanym w sprawie II SA/Gd 186/12, dopuścił dowód z opinii biegłego. Z niekwestionowanych ustaleń organu, dokonanych na podstawie opinii biegłego oraz informacji udzielonych przez samych inwestorów, tj. M. i E. S., hodowla norek amerykańskich na działce [...], prowadzona będzie w oparciu o pasze stanowiące resztki poubojowe, kwalifikowane zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 roku o odpadach (Dz. U. nr 62, poz. 628 ze zm.) oraz katalogiem odpadów, jako odpad o kodzie 02 02 02 - odpadowa tkanka zwierzęca. W aktach administracyjnych znajduje się decyzja Starosty, znak: [...] z dnia 18 maja 2005 r., zezwalająca inwestorowi E. S. na prowadzenie odzysku i transportu odpadów innych niż niebezpieczne. Odzysk ten prowadzony jest w oparciu o proces R4, w tym przypadku stanowiący skarmianie zwierząt futerkowych (norek i lisów). W tej sytuacji prawidłowe było stwierdzenie, że hodowla norek amerykańskich w 4 drewnianych pawilonach w oparciu o pasze będące odpadem o kodzie 02 02 02, stanowi odzysk tych odpadów z wykorzystaniem instalacji, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy decyzja Starosty zezwalająca na prowadzenie odzysku w procesie R4. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.) - "instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.) o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów", zaliczane są do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak prawidłowo stwierdził również organ odwoławczy, inwestycja spełnia jednocześnie kryteria zakwalifikowania do instalacji, zgodnie z art. 3 pkt 6 lit. c) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.). W ocenie Sądu prawidłowo zatem organ odwoławczy odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. Wbrew zarzutowi skargi nie byłoby zasadne wydawanie w takiej sytuacji decyzji kasacyjnej celem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przede wszystkim wskazać należy, że to nie starosta ma uzyskać decyzję. Artykuł 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stanowi bowiem, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.). Stosownie zaś do art. 73 ust. 1 tej ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Inwestor może zatem wystąpić z wnioskiem o udzielenia pozwolenia na budowę dopiero po uzyskaniu pozytywnej decyzji środowiskowych uwarunkowaniach, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu. Stąd też nie może ona stanowić zagadnienia rozstrzyganego w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzja ta wydawana jest co do zasady na pierwszym etapie procesu inwestycyjnego. W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Stwierdzone natomiast przez organ odwoławczy uchybienia Starosty, dotyczące naruszenia art. 6, 7, 8 i 10 § 1 k.p.a. nie miały żadnego znaczenia dla ostatecznego wyniku sprawy. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako bezzasadną.