II SA/Gd 343/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku T. O. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi oraz A.O. na decyzję Wojewody z dnia 23 lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia pozostawić wniosek T. O. z dnia 18 kwietnia 2011 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2011 r. T. O. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy przez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W dniu 9 maja 2011 r. doręczono skarżącej urzędowy formularz PPF wraz z wezwaniem do dokładnego i czytelnego wypełnienia wszystkich rubryk oraz jego przesłania do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia jej wniosku o przyznanie prawa pomocy z 18 kwietnia 2011 r. bez rozpoznania (vide: potwierdzenie odbioru k. 80). Zakreślony siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie. Skarżąca wprawdzie w tym czasie przesłała do sądu pismo, w którym obszernie uzasadniła zgłoszoną prośbę o zwolnienie jej z kosztów, jednakże odesłała urzędowy formularz PPF niewypełniony, wyjaśniając, że jest dla niej zbyt zawiły. W tej sytuacji, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 19 maja 2011 r. pozostawiono wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła sprzeciw w ustawowo przewidzianym terminie. W treści sprzeciwu wskazano, że formularz PPF został odesłany we wskazanym terminie. W tej sytuacji błędnie wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania. W dalszej części skarżąca opisała swoją sytuację rodzinną, materialną oraz stan zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.), zarządzenie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlega rozpatrzeniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Stosownie do treści art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zatem w myśl powołanego przepisu warunkiem koniecznym i wstępnym umożliwiającym referendarzowi lub sądowi rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Jak wynika z okoliczności sprawy, skarżąca we wniosku z 18 kwietnia 2011 r. domagała się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Po doręczeniu jej urzędowego formularza PPF i pouczeniu o obowiązku jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia jej wniosku bez rozpoznania, wnioskodawczyni mimo to – urzędowy formularz PPF odesłała do sądu bez wypełnienia (czysty). Podkreślić zaś należy, że zgodnie z treścią art. 252 § 2 ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezłożenie wniosku w nakazanej prawem formie stanowi przeszkodę formalną do jego rozpoznania. Niezależnie zatem od tego, czy okoliczności podniesione przez skarżącą w jej pismach są zasadne i mogłyby skutkować uwzględnieniem jej wniosku – niezłożenie go na urzędowym formularzu sprawia, że ani referendarz, ani sąd nie mogą go rozpoznać merytorycznie, czyli przeanalizować podnoszonych przez stronę argumentów. Wskazać przy tym na marginesie należy, że strona może na każdym etapie postępowania złożyć wniosek o przyznanie jej prawa pomocy ( w przypadku ewentualnego uwzględnienia wniosku i przyznania prawa pomocy będzie ono skuteczne od dnia przyznania prawa pomocy). Nie ma zatem przeszkód, aby skarżąca ponownie to uczyniła, jednak z zachowaniem wskazanych wyżej wymogów formalnych, tj. na urzędowym formularzu. Wobec zatem faktu, że w zakreślonym terminie skarżąca nie wykonała zobowiązania sądu i nie złożyła wniosku w wymaganej prawem formie (na formularzu PPF, doręczonym jej przez sąd), a tym samym, wobec niedopełnienia przez skarżącą wymogów formalnych niezbędnych do nadania biegu jej wnioskowi, należało go pozostawić bez rozpoznania, na podstawie art. 257 P.p.s.a.