II SA/Gd 344/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. T., J. T. i M. S. na decyzję Wojewody z dnia 14 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących E. T., J. T. i M. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 9 lutego 2015 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej jako "ustawa - Prawo budowlane," Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. P. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z projektem zagospodarowania działki na terenie położonym w S. przy ul. C., działki nr [...], nr [..], nr [...] i nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji powołał się na art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782 ze zm.) – dalej w skrócie jako "u.g.n.", i wyjaśnił – w związku ze zgłoszonymi przez M. S., E. T. i J. T. uwagami – że działka nr [...] - powstała na skutek wtórnego podziału, oznaczona jest w ewidencji gruntów jako działka drogowa i leży w pasie drogi publicznej ul. C., zaliczonej do kategorii dróg gminnych. Na działce tej urządzony jest chodnik, stanowiący część składową ulicy, który jest powszechnie dostępny. Chodnik ten, jak i cały pas drogowy, znajduje się w zarządzie Zarządu Dróg i Zieleni, który zajmuje się jego utrzymaniem. Brak wpisu w księdze wieczystej Gminy Miasta jako właściciela działki nr [...] nie przesądza o tym, że nie jest ona jej właścicielem. Wpis w księdze wieczystej ma jedynie charakter deklaratoryjny, a więc nie tworzy prawa. Właścicielem działki nr [...] jest Gmina Miasta, a Zarząd Dróg i Zieleni w imieniu Gminy może dysponować tą działką. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) – dalej jako "rozporządzenie", nie ma zastosowania w przedmiotowym przypadku, gdyż ściany projektowanego budynku od strony sąsiedniej działki budowlanej nr [...], ze względu na posadowienie na niej w odległości 4,05 m od granicy budynku z drewnianymi werandami i palnym pokryciem dachu, zostały zaprojektowane jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI60 wykonane z materiałów niepalnych. Ściany te zlokalizowane są w odległości 3 m i 4 m od granicy i spełniają warunki określone w § 232 ust. 1 rozporządzenia. W ścianie z otworem drzwiowym zaprojektowano drzwi i okna w klasie odporności ogniowej EI30. Ponadto projekt budowlany został bez uwag uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Organ pierwszej instancji stwierdził też, że zarówno wniosek złożony przez inwestora, jak i projekt budowlany dotyczą realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Budynek ten spełnia warunki określone w definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartej w art. 3 pkt 2a ustawy – Prawo budowlane. Zaprojektowano w nim jeden lokal mieszkalny. Ewentualna przebudowa tego budynku będzie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. E. T. i J. T. oraz M. S. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 98 ust. 1 u.g.n. przez błędne przyjęcie, że działka nr [...] stanowi własność Gminy Miasta i narażenie strony na szkodę w wyniku niewłaściwej interpretacji prawa, - art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane przez nieprawidłowe przyjęcie, że projekt budowlany jest kompletny, - art. 77 w związku z art. 78 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", polegające na nieuwzględnieniu zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych w trybie art. 10 k.p.a., - art. 107 § 3 k.p.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu faktów i dowodów, na podstawie których organ przyjął, że działka nr [...] wydzielona została pod drogę publiczną na podstawie wtórnego podziału oraz brak uzasadnienia nieuwzględnienia przez organ wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę. Skarżący wyjaśnili, że działka nr [...] stanowi ich własność. Przepis art. 98 ust. 1 u.g.n. dotyczy wyłącznie wydzielenia działek pod drogi publiczne i to na wniosek właściciela, podczas gdy właściciele ww. działki nie składali takiego wniosku, gdyż w chwili nabycia stanowiła ona już drogę. Działka nr [...] nie powstała zatem na skutek wtórnego podziału. Organ nie przedstawił żadnego faktu i dokumentu uzasadniającego przejście prawa własności ww. działki na rzecz Gminy, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. Odwołujący się stwierdzili także, iż Gmina nie ujawniła swego prawa w księdze wieczystej, do czego jest zobowiązana z mocy art. 98 ust. 2 u.g.n., nie może zatem powoływać się na to, że stała się właścicielem ww. działki z mocy prawa. Właścicieli działki nr [...] chroni zatem rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych. Skarżący dodali, że działka nr [...] nie została przejęta z mocy prawa na własność Gminy również w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.) – dalej w skrócie jako "ustawa – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną". Co za tym idzie, pozytywna opinia Zarządu Dróg i Zieleni w sprawie budowy zjazdu zawiera wadę, która dyskwalifikuje jej wiarygodność, a w konsekwencji pozwolenie na budowę wydano bez wymaganego uzgodnienia w tym zakresie, co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Natomiast wniosek skarżących w sprawie alternatywnego usytuowania zjazdu od strony ul. F. nie został rozpatrzony, co stanowi naruszenie art. 78 § 1 w związku z art. 77 k.p.a. oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący stwierdzili nadto, że organ nie ustosunkował się do ich wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych zastosowanych w projekcie budowlanym. Za wystarczający dowód w tej sprawie nie można uznać opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych uwzględnionej przez organ, albowiem opinia ta została sporządzona na zlecenie inwestora. Jeżeli strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być przez organ przeprowadzony. Decyzją z dnia 14 kwietnia 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że projektowana inwestycja zlokalizowana ma być na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, objętego uchwałą Rady Miasta Sopotu z dnia 27 stycznia 2006 r., nr XXXIV/580/2006. Dla spornej inwestycji szczegółowe wytyczne określone zostały w karcie terenu do ww. planu miejscowego nr 04 M/U, przewidującej dla tego terenu zabudowę mieszkaniową z dopuszczeniem usług. Zdaniem organu odwoławczego projekt budowlany został opracowany w zgodzie z obowiązującym na tym terenie planem miejscowym. Inwestycja to jednorodzinny budynek mieszkalny, jednokondygnacyjny z antresolą i częściowym podpiwniczeniem. Powierzchnia zabudowy nie przekracza dopuszczalnych 40%, o których mowa w karcie terenu, i wynosi 130,2 m2. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 39 % powierzchni działki (dopuszczalne 20-60%). W myśl zapisów planu miejscowego, dotyczących zachowania nieprzekraczalnych linii zabudowy, o których mowa w § 7 ust 3 pkt 3 w związku z § 14 ust. 1 pkt 3 i w karcie terenu nr 04 M/U oraz załączniku graficznym, dla projektowanej inwestycji zachowano nieprzekraczalną linię zabudowy od strony ul. C. - 9,02 m z wysuniętą 2,55 m werandą południową oraz wzdłuż ul. F. - 5,22 m z wysuniętą 1,36 m werandą wschodnią. Jak wynika z powołanych przepisów planu miejscowego, linie zabudowy określone planem nie dotyczą m.in. werand wysuniętych nie więcej niż 3 m i nieprzekraczających 40 % szerokości elewacji frontowej lub nieprzekraczających 50 % szerokości elewacji frontowej, węższej niż 10 m. Wysokość budynku nie przekracza ustalonej wysokości maksymalnej - 5 m. Kąt nachylenia dachu to 30 stopni przy dopuszczalnym od 10-60 stopni. Inwestycji zapewniono jedno miejsce postojowe, zgodnie z zapisami w planie (§10). Dla inwestycji zaprojektowano wszystkie niezbędne instalacje, załączając projekty branżowe tj. elektryczną, wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, gazową a inwestor uzyskał stosowne warunki przyłączenia instalacji wewnętrznych w budynku. Organ odwoławczy uznał, że budynek zaprojektowano w zgodzie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, bowiem ściany bez okien usytuowano w odległości 3 m i ponad 3 m od granicy z działką sąsiednią nr [...] a ściany z otworami okiennymi o 4 m od granicy z tą działką. Od strony działki nr [..] zaś ścianę bez okien usytuowano w odległości 332 cm od granicy z działką. Organ odwoławczy wskazał, że z projektu budowlanego wynika, że wysokość przesłaniania projektowanego budynku w stosunku do budynku zlokalizowanego na działce sąsiedniej nr [...] wynosi 6,25 m i może w zabudowie śródmiejskiej być zmniejszona o połowę. Odległość między tymi budynkami zaś wynosi 7,05 m i jest większa niż wysokość przesłaniania. Wymagania § 13 rozporządzenia, dotyczące dostępu naturalnego oświetlenia, nie zostały zatem naruszone. Organ uznał też, że projekt budowlany spełnia wszystkie wymagania wskazane w art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, a jego założenia są zgodne z zapisami obowiązującego planu miejscowego. Inwestor złożył kompletny wniosek o wydanie pozwolenia na budowę na sporną inwestycję i wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy stwierdził również, że projekt budowlany jest zgodny ze znajdującymi się w aktach sprawy ustaleniami Konserwatora Zabytków Miasta z dnia 6 maja 2013 r. oraz z ustaleniami planu miejscowego dotyczącymi ochrony terenów zabytkowych. Rozwiązania przyjęte w tym projekcie odpowiadają obowiązującym przepisom, w tym ustawie - Prawo budowlane i przepisom techniczno-budowlanym, tj. rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. W projekcie zapewniono prawidłową ochronę przeciwpożarową budynków, zgodną z obowiązującymi przepisami, w tym ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony "sąsiada" REI 60. Projekt został opracowany przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami budowlanymi, posiada wszystkie niezbędne uzgodnienia i opinie. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego braku możliwości realizowania projektowanej inwestycji na działce nr [...], stanowiącej ich własność, Wojewoda wyjaśnił, że skarżący nabyli działkę nr [...] na podstawie umowy sprzedaży nieruchomości z dnia 31 sierpnia 1994 r. od innej osoby fizycznej, przy czym w dniu zawarcia umowy skarżący posiadali wiedzę, że działka nr [...] o powierzchni 6 m2, położona w S. przy ul. C., stanowi drogę, gdyż zapis taki zawarty był w samym akcie notarialnym. Zdaniem organu odwoławczego przejęcie działki nr [...] przez Gminę nastąpiło w drodze przepisu art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W myśl tego przepisu nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Organ wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 363/13, w którym stwierdzono, że art. 73 powołanej ustawy nie zawiera definicji drogi publicznej, dlatego należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zaliczenie określonej drogi do kategorii dróg gminnych następowało w drodze uchwały rady gminy. Działka nr [...] zyskała taki status, gdyż właśnie "z mocy ustawy" w dniu 1 stycznia 1999 r. stała się własnością Gminy, na skutek zaliczenia jej w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg publicznych, jednocześnie spełniając warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. Już bowiem w dniu zawarcia przez skarżących umowy sprzedaży działka nr [...] stanowiła fragment ulicy C. o powierzchni 6 m2. Zatem – jak przyjął organ odwoławczy - zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy regulujące administrację publiczną sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r., co też nastąpiło w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy dodał, że sam brak dokonania zmian wpisu dotyczącego prawa własności w księdze wieczystej nr [...] nie stanowi, iż właścicielami tej działki są nadal skarżący. Co do zasady istnieje jedynie domniemanie, że stan prawny nieruchomości ujawniony w księdze wieczystej jest zgodny z prawdą, jednakże to tylko domniemanie, które nie zawsze jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Wpis w księdze wieczystej ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że rozporządzenie prawem następuje niezależnie od wpisu. Jego brak powoduje zaś jedynie sprzeczność stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Organ wyjaśnił, że samo przejście prawa własności działki nr [...] w trybie powołanego przepisu nastąpiło z mocy prawa (w trybie zaistnienia łącznie okoliczności, o których mowa w przepisie), dla skuteczności przejścia tego prawa nie jest wymagane wydanie decyzji administracyjnej, o której mowa w dalszej części tego przepisu. Decyzja Wojewody stanowi jedynie potwierdzenie przejścia prawa własności i jest formalnością, m.in. umożliwiającą gminie lub Skarbowi Państwa wnioskowanie przed sądem powszechnym o ujawnienie tego prawa własności w księdze wieczystej. Zdaniem organu odwoławczego, dla uznania skuteczności przejścia własności działki nr [...] na Gminę konieczne było jedynie zaistnienie okoliczności takich jak: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, pozostawanie jej we władaniu jednostki samorządu terytorialnego (gminy) oraz brak przysługiwania tej gminie prawa własności nieruchomości. Brak wydania decyzji administracyjnej oraz dokonania zmian w księdze wieczystej nie ma wpływu na zaistniały z mocy ustawy stan prawny nieruchomości. Nie można zatem - w ocenie organu odwoławczego - zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę nie był kompletny, gdyż nie zawierał zgody właściciela działki nr [...] na dysponowanie nieruchomością do celów budowlanych. Właścicielem działki jest bowiem Miasto, zarządzanie nieruchomościami gminnymi natomiast przysługuje Zarządowi Dróg i Zieleni, który uprawniony jest w imieniu właściciela do udzielania zgody na dysponowanie nieruchomością gminną na cele budowlane, i w przedmiotowej sprawie zgody takiej udzielono. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku zachowania wymaganej odległości projektowanej inwestycji od budynku skarżących organ odwoławczy – wskazując na treść § 271 ust. 10 rozporządzenia oraz na okoliczność, że budynek skarżących na działce nr [...] odsunięty jest 4 m od granicy działki i posiada ścianę równoległą do granicy działki wykonaną z materiałów palnych oraz palny dach, jak również fakt, że dla spornej inwestycji zaprojektowano ścianę oddzielenia pożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60, uznał, że zastosowanie zabezpieczenia w postaci ściany oddzielenia pożarowego w projektowanym budynku pozwala na jego usytuowanie w odległościach, o których mowa w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, tj. w odległościach min. 4 m od granicy z działką ścianą z oknami oraz min. 3 m od granicy z działką ścianą bez otworów. Wojewoda wyjaśnił także, że organ architektoniczno-budowlany sprawdza kompletność projektu budowlanego (w trybie art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane) oraz zgodność przyjętych w nim rozwiązań z warunkami technicznymi. Organ ten nie pełni jednak funkcji projektanta i nie ma kompetencji do podważania przyjętych przez projektantów rozwiązań, dotyczących kwestii technicznych, czy rozwiązań przyjętych w projektach branżowych. Organ sprawdza jedynie, czy projekt zagospodarowania terenu został opracowany w oparciu o aktualne przepisy, dotyczące warunków technicznych. Każdy projekt budowlany opracowany jest przez osoby posiadające szczególne uprawnienia i kwalifikacje. To projektant oświadcza w projekcie budowlanym w trybie art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, tym samym jest on w pełni za niego odpowiedzialny. Podobnie organ architektoniczno-budowlany nie ma uprawnień do podważania kompetencji rzeczoznawców ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Organ drugiej instancji dodał, że organ architektoniczno-budowlany zobowiązany jest do dokładnego sprawdzenia projektu zagospodarowania terenu, dokonując weryfikacji przyjętych w nim rozwiązań pod kątem zgodności z przepisami o warunkach technicznych. W razie powzięcia wątpliwości lub wykrycia istotnych błędów i naruszenia przepisów dotyczących warunków technicznych, czy też wytycznych planu miejscowego, organ może uznać projekt za nieprawidłowy, co wiąże się oczywiście z odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że analiza pozwalająca stwierdzić, czy dla projektowanej inwestycji przewidziano prawidłowe zabezpieczenie w postaci ściany oddzielenia pożarowego od strony budynku skarżących wymaga wykładni kilku przepisów o warunkach technicznych. Mianowicie - w myśl § 209 ust. 1 rozporządzenia - budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe w rozumieniu § 226, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, dzieli się na: 1) mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi, określane dalej jako ZL, 2) produkcyjne i magazynowe, określane dalej jako PM, 3) inwentarskie (służące do hodowli inwentarza), określane dalej jako IN. Przy czym spośród budynków oraz części budynków, stanowiących odrębne strefy pożarowe, określane jako ZL, wyróżnia się m.in. kategorię zagrożenia ludzi ZL IV (mieszkalne). Jak stanowi treść § 212 ust. 1 rozporządzenia, ustanawia się pięć klas odporności pożarowej budynków lub ich części, podanych w kolejności od najwyższej do najniższej i oznaczonych literami: "A", "B", "C", "D" i "E", a scharakteryzowanych w § 216. Budynkiem niskim (N) - w myśl § 8 pkt 1 www. rozporządzenia - jest budynek o wysokości do 12 m. Przepis § 212 ust. 2 rozporządzenia (tabela) określa, że budynek niski mieszkalny (ZLIV) winien mieć klasę odporności pożarowej "D". Przy czym z treści § 213 pkt 1 i lit. a) rozporządzenia jasno wynika, że wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określonych w § 212 nie dotyczą m.in. budynków do trzech kondygnacji naziemnych włącznie, mieszkalnych jednorodzinnych. Co prawda przepis § 216 ust. 1 rozporządzenia wymienia elementy budynku, które w zależności od klasy odporności pożarowej powinny spełniać wymagania co najmniej wskazane w tabeli, jednak - jak wynika też z jego treści - wymagania te nie dotyczą budynków, o których mowa w § 213, a zatem dane w tej tabeli podane nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Jak stanowi § 226 ust. 1 rozporządzenia, strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 ust. 4, bądź też pasami wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalne odległości od innych budynków, określone w § 271 ust. 1-7. Jednym z takich elementów jest właśnie ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z treścią § 232 ust. 4 (tabela) w związku z § 232 ust. 6 rozporządzenia, klasa odporności ogniowej ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynkach kategorii zagrożenia ludzi ZL, o których mowa w § 213 oraz zamknięcia otworów znajdujących się w niej powinna być nie mniejsza od określonej w § 232 ust. 4 dla budynków o klasie odporności pożarowej "D" i "E" (tabela). Ściana oddzielenia przeciwpożarowego REI60 dla projektowanej inwestycji odpowiada zatem wymaganiom określonym w warunkach technicznych, tj. § 232 ust. 4 tabela (klasa odporności pożarowej budynku D i E). Ponadto tabela w powołanym przepisie § 232 ust. 4 rozporządzenia wymaga aby dla projektowanego budynku klasa odporności ogniowej dla drzwi przeciwpożarowych lub innych zamknięć przeciwpożarowych (tu okien) wynosiła EI30, i o takiej właśnie klasie odporności ogniowej drzwi i okna zaprojektowano (por. projekt budowlany rys. - rzut parteru oraz część opisowa Cl opis techniczny str. 16). Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że w myśl § 235 ust 1 rozporządzenia "ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany". Należy ją także "wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E160" (§ 235 ust. 2 rozporządzenia). Dodatkowo zgodnie z § 232 ust. 1 i 2 rozporządzenia, "ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałów niepalnych, a występujące w nich otwory - obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego. W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego łączna powierzchnia otworów, o których mowa w ust, 1, nie powinna przekraczać 15% powierzchni ściany, a w stropie oddzielenia przeciwpożarowego - 0,5% powierzchni stropu". Organ odwoławczy stwierdził również, że z projektu wynika, iż w ścianie tej zastosowano materiały niepalne w postaci naświetli z pustaków szklanych o klasie odporności ogniowej REI30. Ponadto otwór drzwiowy oraz okna w tej ścianie zostały odsunięte w ten sposób, że ich odległość od granicy z działką wynosi nie mniej niż 4m. Same zaś drzwi i okna także wykonane zostały z materiałów niepalnych o klasie odporności ogniowej REI30. Z opisu technicznego wynika, że ściany nadziemnia są to ściany warstwowe murowane z bloczków gazobetonowych o grubości 18 cm klasy 400, ocieplone pianką poliuretanową gr. 8 cm i wełną szklaną od strony PN, wykończenie cegłą klinkierową o gr 9 cm. Całość konstrukcji na zaprawie cementowo-wapiennej klasy min. M10, ściana zewnętrzna o odporności ogniowej REI60 tynkowana jednostronnie. Zgodnie z § 232 ust 6 rozporządzenia dla ściany REI60 zgodnie z tabelą klasa odporności ogniowej wypełnienia otworu w ścianie (tu bloczkami przepuszczającymi światło) powinna wynosić E30 i ten warunek również został spełniony. Projekt został zatwierdzony bez uwag przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, o czym świadczą stosowne pieczęcie. Organ odwoławczy uznał, że omówione powyżej rozwiązanie w zakresie ochrony przeciwpożarowej jest zgodne z powołanymi przepisami warunków technicznych, dotyczących ścian oddzielenia przeciwpożarowego. Z tego względu zarzut skarżących dotyczący nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji wniosku o powołanie i przeprowadzenie dowodu z dodatkowej opinii biegłego rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych na okoliczność sprawdzenia zgodności zaproponowanych rozwiązań projektowych z przepisami przeciwpożarowymi (zachowania wymaganej odległości i zaprojektowania ściany oddzielenia pożarowego) był nieuzasadniony. W myśl art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może jednak nie uwzględnić żądania, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Natomiast organ architektoniczno-budowlany sprawdza m. in. w trybie art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń. Prezydent Miasta przed wydaniem zaskarżonej decyzji stwierdził dołączenie do projektu budowlanego pozytywnej opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 28 kwietnia 2014 r. Zatem - skoro fakt zastosowania ściany oddzielenia pożarowego został uzgodniony przez wykwalifikowanego rzeczoznawcę, nie istniała potrzeba powoływania kolejnego dowodu na tę samą okoliczność. Organ odwoławczy dodał, że to ewentualnie skarżący - kwestionując pewne fakty, mieli możliwość przedstawienia argumentów i dowodów na poparcie swoich twierdzeń, w tym przypadku np. opinii sporządzonej przez osobę posiadającą kwalifikacje do sporządzania opinii w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych, z której wynikałoby odmienne stanowisko, czego jednak nie uczynili. Skarżący - kwestionując elementy ochrony przeciwpożarowej - nie wskazali, dlaczego w ich ocenie rozwiązanie to jest niewłaściwe. Twierdzenie, że rzeczoznawca opiniujący projekt w zakresie tych zabezpieczeń był stronniczy jest błędne. Rzeczoznawca ten bowiem ponosi odpowiedzialność przed stosownymi instytucjami za zatwierdzone projekty a czynności te wykonuje w ramach wykonywanego zawodu wykorzystując odpowiednie kwalifikacje. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, zatem Prezydent Miasta - zgodnie z postanowieniami art. 35 ust. 4 powołanej ustawy - zobowiązany był udzielić mu pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję E. T., J. T. i M. S. zarzucili jej naruszenie: - art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane przez nieuprawnione przyjęcie, że projekt inwestycji jest kompletny albowiem posiada uregulowany stan prawny działki nr [...] stanowiącej zjazd z inwestycji, w wyniku błędnego przyjęcia, że działka nr [...] pozostawała we władaniu Gminy Miasta w dniu 31 grudnia 1998 r. i stanowiła na ten dzień drogę publiczną, co jest naruszeniem art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na nieudokumentowaniu stanu zajęcia działki nr [...] pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1989 r. oraz tendencyjną i niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego, - art. 10 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie wniosku dowodowego dotyczącego zjazdu z posesji od strony ul. F., - art. 107 § 3 oraz art. 8 k.p.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu faktów i dowodów, na podstawie których organ przyjął, że działka nr [...] stanowiła drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1989 r., oraz brak uzasadnienia w tym zakresie w stosunku do wniosku dowodowego zgłoszonego przez stronę w trybie art. 10 k.p.a. oraz ignorowanie w toku postępowania jak również na etapie wydawania decyzji i jej uzasadnienia zasady pogłębiania zaufania uczestników do władzy publicznej. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi stwierdzili, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o stan faktyczny ustalony przez organ pierwszej instancji, jednak z odmienną oceną prawną w części dotyczącej działki nr [...]. Przytoczyli swą argumentację zawartą w odwołaniu wskazując, że działka ta nie może być objęta inwestycją, gdyż stanowi ich własność. Własność tej działki skarżący nabyli na podstawie zawartej w formie aktu notarialnego umowy sprzedaży z dnia 31 sierpnia 1994 r. Swoje prawo własności skarżący ujawnili w księdze wieczystej - obecnie KW [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu pozwolenia na budowę stwierdził, że ww. działka stała się własnością Gminy Miasta w trybie art. 98 ust. 1 u.g.n. na skutek wtórnego podziału. Strona kwestionowała w odwołaniu przywołaną przez organ na tę okoliczność podstawę prawną. Organ drugiej instancji dokonał w tym zakresie odmiennej oceny, niż organ pierwszej instancji, w uzasadnieniu decyzji stwierdzając, że nabycie nastąpiło w trybie art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Skarżący zarzucili, że organ administracji może zmienić pogląd co do treści rozstrzygnięcia ale musi taką zmianę dokładnie uzasadnić, w szczególności gdy zmienia pogląd w decyzji wydanej w stosunku do tego samego adresata. Zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej w decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany, stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ drugiej instancji orzekał na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez organ pierwszej instancji. Decyzja utrzymująca w mocy dotyczy tych samych stron i tej samej podstawy prawnej. Jednak w uzasadnieniu zaprezentowano inny pogląd prawny w zakresie wcześniejszego nabycia z mocy prawa na własność Gminy działki nr [...], w żaden sposób tego nie uzasadniając. W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji brak jest uzasadnienia co do faktów, a wyłącznie przytaczane są obowiązujące przepisy i orzeczenia - a to w ocenie skarżących nie wystarczy aby wykazać, że stan prawny tej działki jest uregulowany. Takie postępowanie narusza zaufanie do organów publicznych i stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. W ocenie skarżących samo przytoczenie przepisu wraz z orzecznictwem, bez udokumentowania stanu zajęcia działki pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r., nie przesądza o tym, że działka nr [...] stała się własnością Gminy Miasta w dniu 1 stycznia 1999 r., przy czym na potwierdzenie swego stanowiska skarżący wskazali na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 274/12. Skarżący stwierdzili, że działka nr [...] oznaczona jest w ewidencji gruntów jako droga. Jednak nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By zyskała taki status, musi być zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg publicznych i spełniać warunki powszechnego z niej korzystania. Organ drugiej instancji nie przywołał w decyzji żadnego dokumentu (uchwały właściwego organu - na dzień 31 grudnia 1998 r.) na powyższą okoliczność. O ile zaliczenie ul. C. w S. do kategorii dróg publicznych (chociaż nieudokumentowane w decyzjach obu instancji) nie wydaje się być sporne, o tyle wątpliwe jest twierdzenie organu, że działka nr [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. w sposób formalno-prawny do takiej kategorii została zaliczona, skoro organ tego faktu nie udokumentował. Skarżący podnieśli, że organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji nie powołały się na żaden dokument (np. mapę), na podstawie którego można by ustalić w sposób niebudzący wątpliwości granice pasa drogowego ul. C., z usytuowaniem działki nr [...], według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Organy nie wyjaśniły, czy działka ta zajęta była w tym dniu pod pobocze, zatokę, ciąg dla pieszych, itp. Stwierdzili, że wobec niewykazania przez organy administracyjnych granic zajęcia działki pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r., nie można również ocenić władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową nieruchomością, skoro organy tego nie udokumentowały. Urządzenie ul. C. ewoluowało. Dzisiaj ta ulica wygląda inaczej niż w roku 1998. Zmieniła się nie tylko nawierzchnia ulicy lecz zmieniło się również urządzenie chodnika. Dla oceny stanu prawnego w niniejszej sprawie należy brać jednak pod uwagę nie stan urządzenia pasa drogowego obecnie lecz jego urządzenie w dniu 31 grudnia 1998 r. Ponadto skarżący podnieśli, że swoje dysponowanie sporną działką udokumentowali w odwołaniu, lecz organ się do tego nie odniósł. Wskazali, że przez cały czas korzystania z tejże działki Gmina Miasta utwierdzała skarżących w przekonaniu, że są jej właścicielami. Skarżący płacą podatek od nieruchomości za działkę nr [...] od dnia jej zakupu. W każdej sprawie dotyczącej przedmiotowej działki - jako jej właściciele - wyrażają lub nie zgodę na czynności z nią związane (wodociągi, gazownia i inne). Skarżący do skargi załączyli pismo A. z dnia 13 listopada 2012 r. zawierające prośbę o wyrażenie zgody przez skarżących na wejście na działkę nr [....]. Nadto wskazali, że Zarząd Dróg i Zieleni, władający pasem drogowym ul. C. w imieniu Gminy Miasta, wydał pozytywną opinię (pismem z dnia 31 października 2012 r., znak: [...]) dotyczącą budowy na spornej działce zjazdu i zobowiązał się wydać decyzję udzielającą prawa do dysponowania tym terenem na cele budowlane. W swoim piśmie Zarząd stwierdził: "działka [...] stanowi własność osób fizycznych". Także w dokumentach katastralnych - przygotowanych na dzień 17 stycznia 2014 r. jako załącznik do wniosku Gminy Miasta o ujawnienie w KW [...] aktualnego stanu władania działką nr [...], jako władający wpisani są skarżący. Skarżący wyjaśnili, że nie dowodzili na etapie odwołania spraw własnościowych i władania sporną działką zbyt szczegółowo nie ze swej winy. Podstawa prawna wskazana przez organ I instancji, tj. art. 98 ust. 1 u.g.n., takiej potrzeby nie uzasadniała. W trybie tego przepisu nie ma potrzeby wykazywania sprawowania władztwa nad działką, skoro nabycie w tym trybie następuje na wniosek właściciela gruntu. W ocenie skarżących stan zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną nie został przez organ należycie udokumentowany. Skoro nie został udokumentowany stan zajęcia działki pod drogę publiczną istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., to tym samym nie został wykazany fakt władania w tej dacie sporną nieruchomością przez Gminę Miasta. Powyższe oznacza brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organy obu instancji tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane przez nieuprawnione przyjęcie kompletności projektu budowlanego, w części dotyczącej zjazdu z inwestycji, jak również naruszenie przez organ odwoławczy art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy regulujące administrację publiczną. Skarżący podnieśli nadto, że działka nr [...] zlokalizowana jest w zbiegu ulic: C. i F. Strony, przed wydaniem pozwolenia na budowę przez organ pierwszej instancji, w piśmie z dnia 28 stycznia 2015 r., wnioskowały w trybie art. 10 k.p.a., o rozważenie rozwiązania problemu zjazdu, wskazując na alternatywną możliwość budowy zjazdu od strony ul. F. Wniosek ten nie został przez organy obu instancji rozpatrzony w ogóle. Zaniechanie przez organy podjęcia czynności procesowych zmierzających do pełnego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji, co ma miejsce w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, przywołując w nim m.in. zgodę organu uprawnionego do sprawowania zarządu drogą publiczną (gminną), tj. Zarządu Dróg i Zieleni na wykorzystanie działki nr [...]. Zarząd ten jest gminną jednostką budżetową, sprawującą zarząd nad drogami Gminy Miasta. Oświadczenie inwestora o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane było zatem prawidłowe, gdyż powołano się w nim na uzgodnienie organu uprawnionego do zarządzania działką nr [...] w imieniu właściciela tej działki, którym z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się Gmina Miasta. Wojewoda wyjaśnił również, że przedmiotem postępowania odwoławczego od udzielonego pozwolenia na budowę nie jest rozwikłanie sporu pomiędzy osobami prywatnymi a Gminą w zakresie własności nieruchomości oznaczonej nr [...] w S., a jedynie zasadność udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Skoro zaś inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, to w myśl art. 35 ust 4 powołanej ustawy zasadne było udzielenie mu kwestionowanego pozwolenia na budowę. Jeśli skarżący sprzeciwiają się przejściu prawa własności działki nr [...] na rzecz Gminy z mocy powołanej w zaskarżonej decyzji ustawy i kwestionują jednocześnie prawdziwość oświadczeń złożonych przez inwestora w oświadczeniu o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak i podważają zgodę wydaną inwestorowi przez Zarząd Dróg i Zieleni, to mogą dochodzić swoich roszczeń w odrębnych postępowaniach, np. postępowaniu administracyjnym dotyczącym wypłaty odszkodowania, postępowaniu karnym dotyczącym składania nieprawdziwych oświadczeń woli czy też w drodze powództwa cywilnego. Zdaniem Wojewody przedmiotem postępowania odwoławczego prowadzonego przez Wojewodę była kwestia zasadności udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę nie zaś kwestia rozstrzygająca o sprawowaniu rzeczywistego prawa własności nad działką nr [...]. Fakt, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji ustalił "pewien wątek poboczny stanu faktycznego" w oparciu o inną podstawę prawną nie miał żadnego wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Wojewoda dodał, że organ architektoniczno-budowlany nie ma kompetencji do badania prawdziwości złożonego oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bada w tym zakresie jedynie kompletność złożonego projektu budowlanego, tj. m.in. czy dołączono wszelkie uzgodnienia, pozwolenia i opinie oraz czy przedłożono oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Jeśli inwestor spełnił te wymogi organ architektoniczno-budowlany zobowiązany był udzielić mu pozwolenia na budowę a organ odwoławczy utrzymać w mocy decyzję w przedmiocie udzielonego pozwolenia. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) – określanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Z art. 135 p.p.s.a. wynika zaś, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Obowiązki organu architektoniczno-budowlanego rozpatrującego wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego reguluje art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej jako "ustawa – Prawo budowlane". W myśl ustępu 1. tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji): "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane). Zasadnicza kwestia, stanowiąca przedmiot sporu, a wymagająca rozstrzygnięcia w toku badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, sprowadzała się do zbadania prawidłowości dokonanych w sprawie ustaleń dotyczących dysponowania przez inwestora działkami objętymi wnioskiem oraz decyzją o pozwoleniu na budowę na cele budowlane, tj. ocenienia czy przysługuje mu odpowiedni tytuł prawny do nieruchomości, które objęte zostały projektowanym zainwestowaniem. Z przedłożonego projektu budowlanego oraz treści decyzji organów obu instancji bezspornie wynika, że projektowana inwestycja ma zostać zrealizowana na działkach o numerach: [..], [...], [...] oraz [...]. Na działce nr [...] zaprojektowano budowę zjazdu. W księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy, jako właściciele działki nr [...] ujawnieni są skarżący – M. S., E. T. i J. T., na co wskazywali oni w toku przedmiotowego postępowania (vide: pismo z dnia 28 stycznia 2015 r., k. 53 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W odniesieniu do tej działki inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, powołując się na dokument - uzgodnienie Zarządu Dróg i Zieleni z dnia 25 października 2013 r., nr [...], dotyczące projektu polegającego na budowie zjazdu indywidualnego na teren posesji nr [...] przy ul. C., działka nr [...], w S. Z uzgodnienia (vide: k. 18 projektu budowlanego) wynika nadto, że dotyczy ono inwestycji zlokalizowanej w obrębie działek o numerach: [...]-[...], arkusz mapy [..] w S. W ocenie Sądu, w sytuacji, w której inwestor planuje wykonanie projektowanego zamierzenia budowlanego na określonych nieruchomościach, powinien wykazać, że służy mu prawo do dysponowania tymi nieruchomościami na cele budowlane. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to powinno zostać, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę. Obowiązek ten stanowi konsekwencję wyrażonej w art. 4 ustawy – Prawo budowlane zasady, zgodnie z którą każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Uproszczenie kompletowania dokumentacji poprzedzającej wydanie pozwolenia na budowę, polegające na konieczności złożenia jedynie oświadczenia, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, a nie wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie zwalnia jednak organu administracji publicznej z obowiązku stosowania przy rozpoznawaniu sprawy zasad postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Nie do zaakceptowania byłaby sytuacja, w której inwestor składa oświadczenie o posiadanym prawie do terenu, a nie dysponuje jakimkolwiek prawem do tejże nieruchomości, natomiast organ - mimo tego, że ma wiedzę o nieprawdziwości takiegoż oświadczenia, nie może podjąć czynności w celu jego weryfikacji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1735/06, Lex nr 453475). Organ administracji publicznej ma niewątpliwe nie tylko prawo, ale i obowiązek sprawdzenia prawdziwości złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji, gdy poweźmie uzasadnioną wątpliwość co do prawdziwości treści oświadczenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 1821/11, Lex nr 1404619). Składane w trybie art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest bowiem skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Oświadczenie to stwarza tylko domniemanie, że składającemu przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to może zostać jednak obalone dowodami wskazującymi, że złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 132/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Nie do przyjęcia i pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego jest bowiem twierdzenie, że organ związany jest zawsze "zasadą domniemania" prawdziwości tego dokumentu, nawet w sytuacji, kiedy istnieje duża wątpliwość co do zgodności z prawdą tego oświadczenia. W razie wątpliwości co do prawdziwości takiego oświadczenia, opierając się o wykładnię celowościową, systemową i historyczną ww. przepisu, z całą stanowczością stwierdzić należy, że organom przysługuje prawo do analizy i weryfikacji tego oświadczenia. Wynika to chociażby z tego, że nowelizacja art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane (dokonana art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw - Dz. U. nr 80, poz. 718) miała na celu wyłącznie wprowadzenie ułatwienia proceduralnego, a nie zmianę warunków materialno-prawnych uzyskania pozwolenia na budowę. Najważniejszym wymaganiem, które musi spełnić podmiot występujący o wydanie pozwolenia na budowę, jest nadal legitymowanie się przez niego prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wynika to wprost z niezmienionej treści cytowanego powyżej art. 4 ustawy – Prawo budowlane. Wymogiem takim nie jest natomiast samo złożenie oświadczenia. Należy jeszcze raz podkreślić, że złożenie przez inwestora oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stwarza jedynie domniemanie posiadania przez inwestora takiego prawa. Oznacza to, że organ administracyjny jest uprawniony do badania, czy domniemanie to jest prawdziwe i prawdziwość takiego oświadczenia może obalić (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1816/09, Lex nr 619927). W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, że planowana inwestycja ma zostać zrealizowana m. in. na działce nr [...], a także, iż w prowadzonej dla tej nieruchomości przez Sąd Rejonowy księdze wieczystej - KW [...]., jako ujawnieni w niej właściciele przedmiotowej działki wpisani są skarżący. Organy obu instancji weryfikując uprawnienie inwestora do dysponowania nieruchomością oznaczoną jako działka nr [..] na cele budowlane uznały, że treść wpisu w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości nie przesądza o tym, że skarżący są jej właścicielami. Organ pierwszej instancji uznał, że Gmina Miasta stała się właścicielem tej nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) – dalej w skrócie jako "u.g.n.". Organ II instancji tej oceny nie podzielił, przyjął natomiast, że nieruchomość ta stała się własnością Gminy Miasta z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998r., nr 133, poz. 872 ze zm.) – dalej w skrócie jako "ustawa – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną". W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie wystąpiła uzasadniona wątpliwość co do prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Bezsporną bowiem okolicznością jest, że to skarżący są wpisani w księdze wieczystej prowadzonej dla ww. nieruchomości jako jej właściciele. Jest także bezsporne, że inwestor nie przedstawił w toku postępowania ani zawartej w formie aktu notarialnego umowy kupna tej nieruchomości od skarżących, ani też żadnego innego dokumentu potwierdzającego, że Gminie Miasta, od jednostki organizacyjnej której pochodzi uzgodnienie przywoływane w oświadczeniu inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przysługuje prawo własności przedmiotowej działki. W tym stanie rzeczy wpis skarżących jako właścicieli działki nr [...] w księdze wieczystej dla niej prowadzonej ma szczególny charakter dowodowy, gdyż księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - Dz. U. z 2013 r., poz. 707 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 powyższej ustawy istnieje domniemanie, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Domniemanie zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym zobowiązuje organ administracji architektoniczno-budowlanej do uznania, w przypadku braku jakichkolwiek dokumentów pozwalających na jego obalenie, że podmiot wpisany w księdze wieczystej jako właściciel jest właścicielem określonej działki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 554/07, Lex nr 486438). Wpis do księgi wieczystej potwierdza bowiem kto jest właścicielem danej nieruchomości. Wprawdzie ma on charakter deklaratywny, ale jest zarazem obowiązkowy i ze względu na rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych stanowi dowód, że określonemu podmiotowi przysługuje prawo własności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1229/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Należy dodać, że dokumentem potwierdzającym kto jest właścicielem danej nieruchomości jest oczywiście także umowa przeniesienia własności zawarta w formie aktu notarialnego, jednak w tej sprawie jest bezsporne, że takim dokumentem legitymują się tylko skarżący. Mogłaby być nim także ostateczna decyzja wydana na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998r., nr 133, poz. 872 ze zm.) – dalej w skrócie jako "ustawa – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną", jednak w sprawie również jest bezsporne, że takiej decyzji Wojewoda nie wydał. Reasumując, na dzień wydania decyzji organu odwoławczego prawo własności Gminy Miasta nie zostało ujawnione w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. W aktach nie znajduje się również żaden dokument, w postaci np. umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości lub ostatecznej decyzji administracyjnej, z którego wynikałoby, że Gminie Miasta przysługuje prawo własności przedmiotowej działki. Inwestor nie mógł zatem wywodzić swego prawa do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane z uzgodnienia uzyskanego od Zarządu Dróg i Zieleni. Co za tym idzie, należało uznać, że inwestor nie wykazał prawidłowo swojego prawa do dysponowania przedmiotową nieruchomością – działką nr [...] w sposób wymagany przepisami art. 3 pkt 11 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 4 ustawy – Prawo budowlane, a zatem nie spełnił podstawowego warunku do uzyskania pozwolenia na budowę. Należy w tym miejscu dodać, że w niniejszej sprawie niedopuszczalne było prowadzenie przez organ odwoławczy postępowania w przedmiocie ustalenia czy działka nr [...] stała się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów art. 73 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Postępowanie prowadzone na podstawie tego przepisu jest bowiem odrębnym postępowaniem administracyjnym, które musi się zakończyć wydaniem odrębnej decyzji w tym przedmiocie, podlegającej kontroli. Zaprojektowanie inwestycji na nieruchomości stanowiącej własność osób trzecich bez uzyskania ich zgody stanowi naruszenie uzasadnionych interesów tych osób. Organ administracji nie może, w ramach decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, akceptować stanu, w którym inwestor wskazuje taki sposób realizacji inwestycji, którego realizacja będzie polegać na nieuprawnionym korzystaniu z cudzej własności. Ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę rodzi dla inwestora prawo do rozpoczęcia robót budowlanych, a oczywiste jest, że roboty te nie mogą być faktycznie wykonywane choćby częściowo na cudzej nieruchomości. Organ, aprobujący taki projekt budowlany, nie może nie dostrzegać oczywiście przewidywalnych tego skutków, polegających na bezpośredniej i niemającej prawnej podstawy ingerencji inwestora w prawa osób trzecich. Organ nie może przy tym zakładać, że to właśnie osoby, których interesy ma obowiązek chronić, chcąc zachować swe prawa, będą zmuszone do podejmowania stosownych środków dla ich zachowania. Decydując o pozwoleniu na budowę organ jednocześnie udziela publicznego zapewnienia, że realizacja inwestycji - zgodna z zatwierdzonym projektem, będzie również zgodna z prawem. Za niedopuszczalną uznać zatem należy sytuację, w której sam zatwierdzony projekt budowlany będzie uznany za zgodny z prawem, a jednocześnie jego realizacja – jako naruszająca prawa osób trzecich, będzie w chwili wydania decyzji z prawem niezgodna. Obie te fazy procesu inwestycyjnego /projektowanie i realizacja/ muszą znajdować się w kręgu zainteresowania organu, a ocena ich zgodności z prawem musi być spójna. W konsekwencji należało uznać, że organ odwoławczy - utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej działkę nr [...] - naruszył przepisy art. 4 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, przyjmując błędnie, że inwestor prawidłowo wykazał, iż posiada prawo do dysponowania nieruchomością objętą inwestycją, tj. działką nr [...] na cele budowlane. Oznacza to, że organ odwoławczy naruszył przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżących dotyczącego zaprojektowania przedmiotowego budynku w za małej odległości od ich budynku, usytuowanego na działce nr [...], z uwagi na zagrożenie pożarowe, Sąd zważył co następuje. Zgodnie z projektem budowlanym przedłożonym przez inwestora odległość projektowanego budynku od granicy z działką nr [...] wynosić ma 3 m, zaś w miejscu wykonania otworu drzwiowego odległość ta ma wynosić 4 m. Co do zasady zatem usytuowanie budynku spełnia wymogi określone w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) – dalej jako "rozporządzenie". Ponadto w projekcie przyjęto prawidłowo, że projektowany budynek, jako budynek mieszkalny, należy zaliczyć do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV, co wynika z § 209 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 2 pkt 4 rozporządzenia. Projektowany budynek to jednocześnie budynek mieszkalny jednorodzinny, w związku z czym, zgodnie z § 213 pkt 1 lit. a rozporządzenia budynku tego nie dotyczą wymagania dotyczące klas odporności pożarowej budynków określone w § 212, na co słusznie wskazał projektant, jak i organ odwoławczy. Wyjaśniono także, że budynek mieszkalny usytuowany na działce sąsiedniej nr [...] posiada ścianę równoległą wykonaną z materiałów palnych oraz palny dach. Jak wynika z § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia odległość między zewnętrznymi ścianami budynków mieszkalnych (ZL) niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego nie powinna być mniejsza niż 8 m, zaś w przypadku jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przykrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość tę należy zwiększyć o 50%, a zatem do 12 m. Powyższe minimalne odległości powinny być dla projektowanego budynku co do zasady zachowane, o ile w projekcie ściana budynku od strony budynku na działce nr [....] nie zostałaby zaprojektowana jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego. Ściana taka stanowi w myśl § 232 ust. 4 rozporządzenia element oddzielenia przeciwpożarowego. Zgodnie z § 226 ust. 1 rozporządzenia strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 ust. 4, bądź też pasami wolnego terenu o szerokości mniejszej niż dopuszczalne odległości od innych budynków określone w § 271 ust. 1-7. Projekt przedłożony przez inwestora przewiduje wykonanie ściany równoległej do sąsiedniej zabudowy jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego w klasie odporności ogniowej REI60 i wykonana z materiałów niepalnych. Takie rozwiązanie spełnia wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia stawiane elementom oddzielenia przeciwpożarowego w postaci ścian. Przepis § 232 ust. 5 rozporządzenia wymaga, aby klasa odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących się w nich otworów w budynkach, o których mowa w § 213 (co dotyczy projektowanego w przedmiotowej sprawie budynku), była nie mniejsza od określonej w ustępie 4. dla budynków o klasie odporności pożarowej "D" i "E". W odniesieniu do ścian mających pełnić funkcję elementu oddzielenia przeciwpożarowego klasa odporności ogniowej dla budynków o klasie odporności pożarowej "D" i "E" to klasa REI60 i ściana o takiej klasie została zaprojektowana dla planowanego budynku. Z kolei dla drzwi przeciwpożarowych określono klasę odporności ogniowej EI30 i również drzwi o takiej klasie zostały zaprojektowane dla przedmiotowego budynku. Także zaprojektowanie konstrukcji dachu w klasie odporności ogniowej REI30 odpowiada wymogom określonym w § 232 ust. 4 rozporządzenia. Podobnie zaprojektowanie naświetli z pustaków szklanych (w ścianie równoległej do budynku usytuowanego na działce nr [...]) w klasie odporności ogniowej nie mniejszej niż EI30 spełnia wymogi przepisu § 232 ust. 6 rozporządzenia w zakresie wymaganej klasy odporności ogniowej. Stanowi to tym samym spełnienie wymogu określonego w § 271 ust. 10 rozporządzenia, zgodnie z którym: "W pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1 - 7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków". Z projektu wynika jednak, że łączna powierzchnia naświetli o wskazanej klasie odporności ogniowej w tej ścianie nie przekracza 15%, podczas gdy przepis § 232 ust. 6 rozporządzenia dopuszcza w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI60 wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie (o klasie EI30 lub E30), jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany. W tym zakresie należy zatem stwierdzić, że organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący, w jaki sposób inwestor zamierza spełnić wymagania określone w § 232 ust. 6 rozporządzenia. Brak wyjaśnienia powyższej kwestii stanowi naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (tak Barbara Adamiak w: "Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz" B. Adamiak, J. Borkowski, CH Beck, Warszawa 2004 rok, str. 67). Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika zaś, że organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zatwierdzenie projektu budowlanego, bez wyjaśnienia czy spełnia on wymogi z § 232 ust. 6 rozporządzenia oznacza, że organ odwoławczy, rozstrzygając sprawę, nie rozpatrzył jej należycie. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że wyjaśnienie tej kwestii mogło być przedmiotem dodatkowego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia odnoszącego się do rozwiązania projektowego dotyczącego powierzchni (procentowego udziału) naświetli w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego równoległej do budynku usytuowanego na działce nr [...]. Brak w kwestionowanej decyzji należytego uzasadnienia stanowiska organu w tym zakresie stanowi także naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., zgodnie z którym każda decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne, zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dotyczy to również decyzji organu drugiej instancji. Odnośnie podnoszonych w toku postępowania przez skarżących zarzutów dotyczących "docelowego przeznaczenia realizowanego obiektu" jako budynku wielorodzinnego przeznaczonego na wynajem, organy natomiast prawidłowo przyjęły, że nie mogą one zostać uwzględnione, ponieważ z treści projektu budowlanego wynika, iż dotyczy on budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a zastosowane rozwiązania projektowe wypełniają treść definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego określonej w art. 3 ust. 2a ustawy – Prawo budowlane. Taki zatem obiekt budowlany był przedmiotem tego postępowania. Organy nie były także uprawnione do rozważania w sprawie innych wariantów planowanej inwestycji, poza przedstawionym przez inwestora w projekcie budowlanym. Z tej przyczyny za niezasadny należało uznać zarzut skargi dotyczący nieuwzględnienia wniosku dowodowego skarżących dotyczącego alternatywnego zjazdu z posesji objętej inwestycją, który według skarżących winien zostać zlokalizowany od strony ul. F. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. - zaskarżoną decyzję uchylił. Odnośnie kosztów postępowania w postaci wpisu od skargi w kwocie 500 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 202 § 2 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ odwoławczy winien uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., cena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazania co do dalszego postępowania organu wynikają wprost z przedstawionych przez Sąd w uzasadnieniu rozważań.