II SA/Gd 347/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 stycznia 2011 r., sygn. akt [...] w przedmiocie dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niezagospodarowania w terminie nieruchomości postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej Gminie Miasta ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 2 369,54 zł. Decyzją z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 12 sierpnia 2010 r. nr [...] ustalającą dodatkową opłatę roczną za rok 2010 w wysokości 236 954,70 zł. za nieruchomość gruntową o powierzchni 19,790 m2 położoną w S. przy ul. [...] i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł w imieniu Gminy Miasta S. Prezydent Miasta S., żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 19 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, poprzez nie zebranie pełnego materiału dowodowego i bledną jego ocenę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wniosło o odrzucenie skargi. W ocenie kolegium Gmina Miasta S. nie jest bowiem stroną niniejszego postępowania, a tym samym nie przysługuje jej, w niniejszej sprawie, prawo złożenia skargi na decyzję Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo wniesienia skargi. Stosownie zaś do treści przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1 – 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Rozpoznając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał, iż jest ona niedopuszczalna, gdyż ani Prezydent Miasta S. ani reprezentowana przez niego Gmina Miasta S. nie są uprawnieni do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Przedmiotowa skarga jest bowiem skargą organu, który wydał decyzję w I instancji. Zaprezentowany pogląd został wyrażony m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 1990 r. (sygn. SA/Wr 990/90, ONSA z 1990 r., z. 4, poz. 7), w którym stwierdzono, że bez względu na przedmiot sprawy i jej rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego, w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt tej gminy oraz wskazano, iż ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 1982 r., sygn. akt SA/Gd 165/82 ONSA z 1982 r., z. 1, poz. 49; w postanowieniu z dnia 18 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 398/00, Lex nr 54728). W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 czerwca 2001 r. III RN 104/00 (OSNIAPiUS nr 1 z 2002 r., poz. 4) Sąd Najwyższy stwierdził, że "podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi nie jest (...) wójt lub burmistrz (prezydent miasta), niezależnie od tego, czy działa jako organ gminy upoważniony do reprezentowania gminy na zewnątrz, czy też jako organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że organ gminy nie ma (własnego) interesu prawnego we wniesieniu takiej skargi; w pierwszym przypadku dlatego, że działa w imieniu gminy, a zatem w granicach jej interesu prawnego, w drugim zaś z tego powodu, że wydając decyzję w sprawie, działa jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy postępowanie." Podobnie w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 listopada 2001 r. III RN 189/01 (OSNIAPiUS nr 8 z 2002 r., poz. 177) Sąd Najwyższy wskazał, że "(...) należy podzielić wyrażany wielokrotnie prawidłowy pogląd, że organ administracji publicznej, który wydał w pierwszej instancji decyzję administracyjną w sprawie, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej (...). Powyższy pogląd jest uzasadniony tym, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w tej sprawie przez organ drugiej instancji, bowiem wydając decyzję administracyjną nie czyni tego celem ochrony lub urzeczywistnienia własnego interesu prawnego, lecz celem realizacji ustawowych kompetencji, których wykonywanie podlega ocenie między innymi w ramach kontroli instancyjnej." W wyroku z dnia 29 października 2009 r., K 32/08 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 33 i art. 50 § 1 p.p.s.a. są zgodne z art. 165 Konstytucji. "Zdaniem Trybunału art. 165 ust. 1 i 2 Konstytucji nie wymaga zapewnienia jednostkom samorządu terytorialnego statusu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdy jednostka ta nie występuje jako adresat działań władczych innych organów władzy publicznej, ale sama podejmuje takie działania wobec innych podmiotów. Konstytucja nie nakłada też obowiązku przyznania w takiej sytuacji jednostkom samorządu prawa do wniesienia skargi na decyzje organu odwoławczego. Zaskarżone przepisy mieszczą się w granicach swobody regulacyjnej pozostawionej ustawodawcy. Są także zgodne z konstytucją przy takiej interpretacji, która odmawia jednostkom samorządu prawa do uczestniczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz prawa do wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji. Jest jednak możliwe, aby ustawodawca w odmienny sposób uregulował kwestię jednostek samorządowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym pod warunkiem, że nie wykroczy poza zakres przysługującej mu swobody regulacyjnej". Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skarga Prezydenta Miasta S. jest w niniejszej sprawie niedopuszczalna, zaś gmina nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję organu odwoławczego, W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę wniesioną w przedmiotowej sprawie. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.