II SA/Gd 347/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi R. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję. R. K. i J. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako Kolegium) z dnia 28 marca 2019 r., którą uchylono decyzję Wójta Gminy (dalej jako Wójt) z dnia 14 września 2018 r. i odmówiono ustalenia warunków zabudowy na działce nr [...], położonej w G., gmina S. Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2018 r. R. i J. K. wnieśli o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego (o łącznej obsadzie do 39,9 DJP) z pomieszczeniem socjalno-gospodarczym oraz 2 silosów wraz z urządzeniami budowlanymi, działce nr [..] w G. Decyzją z dnia 14 września 2018 r. Wójt ustalił na rzecz wnioskodawców warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Jak wynika z treści decyzji i przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, szerokość frontu działki objętej wnioskiem wynosi około 104 m, zatem do analizy przyjęto obszar o szerokości 312 m. Jak ustalił organ, na przedmiotowej działce znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaś w wyznaczonym obszarze występują tereny rolnicze oraz lasy, a także zabudowa zagrodowa. W ocenie organu planowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, w związku z tym istniała możliwość określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy. Na skutek odwołania wniesionego przez P. B., właściciela sąsiedniej nieruchomości nr [..], Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję oraz orzekło o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia 31 stycznia 2017 r., nr akt [..] Kolegium utrzymało w mocy wcześniejszą decyzję Wójta Gminy o ustaleniu warunków zabudowy dla wskazanej inwestycji, przy czym rozstrzygnięcia te zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 208/17. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że obszarze analizowanym znajduje się zabudowa zagrodowa, a planowana inwestycja godzi w zastaną funkcję zagospodarowania. Zamierzenie budowlane inwestora służyć ma realizacji funkcji produkcyjnej na terenie przeznaczonym pod siedlisko rolnicze, co narusza przewidzianą w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945), dalej jako u.p.z.p., zasadę dobrego sąsiedztwa. Ocena ta, na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., wiązała organ pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie, czego jednakże Wójt nie uwzględnił. Tymczasem z przeprowadzonej analizy funkcji wynikało, że na sąsiednich działkach znajduje się zabudowa zagrodowa, zaś w ocenie Kolegium przedmiotowa inwestycja jest tożsama z inwestycją, dla której warunki zabudowy zostały uchylone. Z sentencji poprzedniej decyzji usunięto jedynie wyrażenie "kurnika" oraz zmniejszono obsadę DJP (z 76,72 na 39,9). Nie zmienia to jednak charakteru inwestycji, która w dalszym ciągu ma służyć realizacji funkcji produkcyjnej. W związku z tym, uwzględniając wyrok sądu, należało uznać, że planowane zamierzenie nie stanowi kontynuacji funkcji występującej w obszarze analizowanym (zabudowa zagrodowa), co narusza zasadę dobrego sąsiedztwa i uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy w niniejszej sprawie. W skardze skarżący zakwestionowali powiązanie wniosku inicjującego niniejsze postępowanie z wnioskiem, który zakończył się decyzjami uchylonymi następnie przez sąd. Jak wyjaśnili, po wyroku z dnia 30 listopada 2017 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, wystąpili o umorzenie postępowania w sprawie wniosku z 2015 r. i Wójt decyzją z dnia 10 kwietnia 2018 r. postępowanie to umorzył. W związku z tym skarżący wystąpili z nowym wnioskiem dotyczącym nowej inwestycji, różniącej się od poprzedniej nie tylko zakresem ale i parametrami obiektu, które zostały zmniejszone, w konsekwencji czego nie wpływa ona negatywnie na środowisko. Skarżący nie zgodzili się z oceną Kolegium, że przedmiotowa inwestycja pełni funkcję produkcyjną. Dokonując takiej kwalifikacji organ jednak nie wskazał progu, do jakiego planowaną hodowlę traktuje się jako produkcję. Natomiast urbaniści sporządzający projekt decyzji organu pierwszej instancji, tj. osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, prawidłowo zakwalifikowali ją do funkcji rolniczej. Ponadto skarżący zauważyli, że w odniesieniu do działki P. B. organ w dniu 15 stycznia 2019 r. wydał decyzję o warunkach zabudowy dla niemal identycznej inwestycji budynku inwentarskiego o łącznej obsadzie 39,9 DJP na sąsiadującej działce nr [..], przy czym decyzja ta nie została zaskarżona. Orzeczenie organu odwoławczego, wydane na skutek odwołania sąsiada, który od wielu lat skutecznie blokuje inwestycje skarżących, jest krzywdzące, gdyż celem skarżących jest osiedlenie się na działce rolniczej i rozpoczęcie działalności rolniczej, która pozwoli na utrzymanie rodziny, a która nie ma charakteru wielkiej dochodowej produkcji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie skarżący kwestionowali decyzję Kolegium z dnia 28 marca 2019 r., którą uchylono decyzję Wójta z dnia 14 września 2019 r. i orzeczono o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego (o łącznej obsadzie do 39,9 DJP) z pomieszczeniem socjalno-gospodarczym oraz 2 silosów wraz z urządzeniami budowlanymi, działce nr [..] w G. Jak wynika z uzasadnienia decyzji reformatoryjnej organu odwoławczego ustalił on, że w odniesieniu do wnioskowanej inwestycji organ pierwszej instancji na mocy art. 153 p.p.s.a. związany był wskazaniami i oceną prawną zawartymi w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 208/17. Związanie to według Kolegium uniemożliwiało wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do planowanej obecnie inwestycji. Zdaniem orzekającego sądu stanowisko Kolegium jest błędne. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z przywołanego przepisu wynika, że zarówno organy ponownie rozpoznające sprawę, jak i sąd administracyjny nie mogą dokonać oceny odmiennej od przyjętej w wydanym w sprawie wyroku. Przy czym przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy wydania decyzji. Związanie sądu administracyjnego oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. Istotne jest przy tym także to, że ww. związanie dotyczy jedynie tej samej sprawy, co oznacza, że powinna ona być tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym. W szczególności o tożsamości sprawy decyduje podstawa powstania danego stosunku prawnego tj. podstawa prawna i okoliczności faktyczne. Dopiero istotna zmiana któregoś z tych elementów powoduje, że mamy do czynienia z nową sprawą (zob. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 239/17, LEX nr 2609692). Zatem tożsamość sprawy, która będzie determinować fakt związania organów wyrokiem sądu, zaistnieje, gdy sprawie wystąpią te same podmioty i dotyczyć będzie tego samego przedmiotu, tej samej treści żądania strony oraz tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Powyższe uwagi dotyczące tożsamości sprawy mają szczególne znaczenie w rozpoznawanym wypadku, w którym Kolegium uznało, że rozpatrywana obecnie przez organ sprawa jest tożsama ze sprawą, w której legalność uprzednio wydanych decyzji kontrolował WSA w Gdańsku, i co do której wydano wiążący dla organów wyrok. Należy jednak zauważyć, co słusznie podnieśli skarżący, że oba postępowania dotyczyły odmiennych spraw, co do których nie sposób wywodzić tożsamości, która obligowałaby do działania na podstawie art. 153 p.p.s.a. Trzeba zauważyć, że oba postępowania dotyczące ustalenia warunków zabudowy na działce nr [...] toczyły się z innych wniosków. Pierwotny wniosek został złożony w roku 2015, natomiast po wydaniu wyroku uchylającego rozstrzygnięcia wydane w tej sprawie inwestorzy złożyli wniosek o umorzenie postępowania, do czego organ przychylił się w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2018 r. W konsekwencji owo postępowanie przestało się toczyć, a skarżący złożyli kolejny, nowy wniosek, którym zainicjowali odrębną sprawę administracyjną od tej, którą kontrolował sąd. Zgodnie bowiem z art. 64 § 1 k.p.a. w związku z art. 52 ust. 1 oraz art. 64 u.p.z.p., postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu prowadzi się na wniosek inwestora. Oznacza to, że Wójt nie rozstrzygał sprawy przekazanej mu do ponownego rozpoznania wskutek wyroku sądu z dnia 15 listopada 2017 r., lecz odrębną sprawę administracyjną zainicjowaną kolejnym, innym wnioskiem. Już sam ten fakt świadczy o tym, że wydając kontrolowane rozstrzygnięcia organy nie były związane wyrokiem sygn. akt II SA/GD 208/17, jako wydanym w odmiennej, a nie tożsamej, sprawie. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że również stan faktyczny obu tych spraw jest odmienny, co również wyklucza przyjęcie tezy o ich tożsamości i konieczności respektowania oceny prawnej wynikającej z ww. wyroku. Nie jest sporne, że omawiane sprawy są tożsame pod względem podmiotowym, albowiem w obu wypadkach inwestorami byli małżonkowie K. oraz tożsamość żądania, skoro w oby wypadkach inwestorzy domagali się wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego z pomieszczeniem socjalno-gospodarczym oraz 2 silosów paszowych na działce nr [...] w G. Niemniej zbieżność co do rodzaju inwestycji nie może przesądzać o pełnej tożsamości spraw. Należy bowiem zauważyć, że w sprawach dotyczących inwestycji budowalnych o tożsamości przedmiotu sprawy nie może przesądzać jedynie fakt, że dane przedsięwzięcie jest tego samego rodzaju co inna inwestycja podmiotu składającego wniosek (np. dom jednorodzinny, budynek inwentarski), lecz konieczne jest dokonanie ustaleń w zakresie konkretnych parametrów porównywanych inwestycji. W niniejszej sprawie Kolegium takiej analizy nie wykonało. Tymczasem należało uwzględnić, że choć oba wnioski dotyczyły inwestycji na tej samej działce, nr [..] i dotyczyły budowy budynku inwentarskiego z pomieszczeniem socjalno-gospodarczym oraz 2 silosów paszowych wraz z urządzeniami budowlanymi, to odmienne były zarówno parametry planowanej zabudowy, jak i zmianie uległy okoliczności faktyczne, mogące mieć wpływ na prawidłową charakterystykę planowanej zabudowy w kontekście warunku kontynuacji funkcji zabudowy znajdującej się w obszarze analizowany. Pierwotny wniosek dotyczył budowy budynku inwentarskiego, kurnika, o obsadzie 76,72 DJP, natomiast w przedmiotowym wniosku zmniejszono ten parametr do 39,9 DJP. Okoliczność ta ma istotne znaczenie w kontekście przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2017 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), bowiem przekroczenie progu 40 DJP kwalifikuje inwestycję jako mogącą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i obliguje do przeprowadzenia procedury środowiskowej. Ponadto sąd z urzędu ustalił, że w sprawie objętej postępowaniem toczącym się pod sygnaturą akt II SA/Gd 208/17 w okolicznościach faktycznych nie ujawniono znajdującej się na działce nr [..] zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania stanowiącej załącznik do decyzji Wójta z dnia 5 maja 2016 r. nie wskazano istniejącego stanu zabudowy na działce inwestora, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, co pozwala przyjąć, że w dacie orzekania wówczas przez organ działka była nadal niezabudowana. Fakt ten natomiast rzutował na ocenę charakteru planowanej inwestycji i jej kwalifikację jako zabudowy zagrodowej, a w konsekwencji na ustalenie, czy zabudowa ta spełnia warunek kontynuacji funkcji zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. To właśnie na tle tych okoliczności, tj. obsady kurnika wynoszącej 76,72 DJP i lokalizacji wnioskowanych obiektów na terenie niezabudowanym, znajdującym się w sąsiedztwie zabudowy zagrodowej, sąd wywiódł w wyroku sygn. akt II SA/Gd wniosek, że inwestycja nie spełnia wymogu dobrego sąsiedztwa określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945), dalej jako u.p.z.p. Tymczasem w niniejszej sprawie ustalono, że na działce inwestora znajduje się już zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a budowa budynku inwentarskiego i silosów ma służyć hodowli brojlerów w ramach prowadzonej działalności rolniczej wnioskodawców. Tym samym zmianie uległy istotne parametry inwestycji, co miało znaczenie dla określenia, czy inwestycja spełnia funkcję zabudowy zagrodowej. W tym zakresie wskazać trzeba, że przepisy prawa nie określają definicji zabudowy zagrodowej, choć pojęcie takie pojawia się w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. W orzecznictwie jednakże zwraca się uwagę, że pojęcie "zabudowy zagrodowej" w rozumieniu § 3 pkt 3 tego rozporządzenia nie może być uznane za definicję legalną "zabudowy zagrodowej" przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt II OSK 101/15, dostępny w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym do definicji zabudowy zagrodowej przy wykładni przepisów u.p.z.p. należy stosować wykładnię literalną i rozszerzającą. Jednakże w orzecznictwie przyjmuje się, i sąd orzekający w niniejszym składzie pogląd ten podziela, że na zabudowę zagrodową składa się zespół budynków znajdujących się w obrębie jednego podwórza, z których przynajmniej jeden musi mieć charakter mieszkalny. Ten rodzaj zabudowy ściśle wiąże się więc z siedliskiem gospodarstwa rolnego, tj. tą częścią gospodarstwa, na której znajdują się budynki niezbędne do jego prowadzenia, w tym budynek mieszkalny rolnika, budynki inwentarskie i gospodarcze, które w ujęciu modelowym winny być zlokalizowane w formie skoncentrowanej, w obrębie jednego "podwórza", przy czym obecnie przyjmuje się, że poszczególne budynki, budowle i urządzenia mogą być położone w oddaleniu od centralnego punktu zagrody. Istotne jest jednak to, aby były one funkcjonalnie i organizacyjnie powiązane z gospodarstwem rolnym, którego elementem jest zagroda (siedlisko) [por. np. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 2860/16, dostępny w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. W orzecznictwie też przyjmuje się, że dla zakwalifikowania inwestycji jako zabudowy zagrodowej nie ma znaczenia, czy zmierza ona do realizacji przedsięwzięcia polegającego na hodowli zwierząt na skalę przemysłową. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, drób zaliczany jest do zwierząt gospodarskich, a w świetle ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników hodowla drobiu rzeźnego i nieśnego stanowi dział specjalny produkcji rolnej (zob. j.w.). Przywołać też trzeba art. 461 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r., poz. 1145), dalej jako k.c., który definiuje pojęcie nieruchomości rolnej jako nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. W tym zakresie w doktrynie przyjmuje się, że nie jest wymagane rzeczywiste prowadzenie działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej lub ogrodniczej, sadowniczej czy rybnej. Nieruchomość rolną będzie więc stanowił grunt wykorzystywany do uprawy, hodowli zwierząt, produkcji sadowniczej lub ogrodniczej, do prowadzenia gospodarstwa rybnego, jak również grunt, na którym jedynie możliwe jest prowadzenie takiej działalności. Do ustalenia możliwości wykorzystywania nieruchomości w określony sposób pomocne mogą być zapisy w ewidencji gruntów oraz plany zagospodarowania przestrzennego (zob. J. Ciszewski (red.), P. Nazaruk (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, Komentarz do art. 461, Wolters Kluwer 2019). Jak wynika z akt niniejszej sprawy, w szczególności z ewidencji gruntów, działka nr [...] składa się z terenów oznaczonych RV, RVI, ŁIV, ŁV i B. Planowana inwestycja ma powstać na części oznaczonej RV, a więc na terenach rolnych, na których wprawdzie nie jest jeszcze prowadzona produkcja rolnicza, lecz niewątpliwie może być w ten sposób wykorzystywana i co deklarują inwestorzy, zaś na części działki oznaczonej symbolem B znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna mająca stanowić miejsce zamieszkania rolnika. Stan ten różni się więc od sytuacji, w której orzekał sąd w sprawie sygn. akt II SA/Gd 208/17, albowiem nie istniała tego typu zabudowa mieszkaniowa, która w związku z planowaną zabudową inwentarską stanowić może zabudowę zagrodową. Wówczas sąd uznał, że w tych konkretnych i ustalonych przez organy okolicznościach budowy kurnika nie można uznać za zabudowę zagrodową, tylko produkcyjną, która nie spełnia warunku kontynuacji funkcji zabudowy zagrodowej znajdującej się w obszarze analizowanym. Tezy tej jednak, ze wskazanych wyżej względów, nie można uznać za wiążącej przy rozpoznawaniu wniosku z dnia 12 kwietnia 2018 r., skoro dotyczy on innej sprawy administracyjnej, wszczętej odrębnym wnioskiem, a nadto funkcjonującej w odmiennych okolicznościach faktycznych mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Zatem w ujawnionych okolicznościach sprawy należało ocenić, czy budowa budynku inwentarskiego oraz silosów paszowych, na działce, która w części, na której ma być realizowana inwestycja, przeznaczona jest rolniczo, a w części zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, w którym ma mieszkać rolnik – może zostać uznana za zabudowę zagrodową bądź inną, która spełnia wymóg kontynuacji funkcji zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. Reasumując, orzekający sąd uznał, że w niniejszej sprawie Kolegium błędnie ustaliło fakt związania wyrokiem z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 208/17, który zapadł w innej sprawie, i wywiódł z tego negatywne dla inwestora skutki prawne. Jak wykazało postępowanie przeprowadzone przez sąd w niniejszym składzie obecnie rozpoznawana sprawa nie jest tożsama ze sprawą, w której orzekał już sąd pod sygn. akt II SA/Gd 208/17, zatem organy nie były związane wyrażoną tam oceną prawną, a nowy wniosek należało rozpoznać w kontekście przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zaskarżona decyzja narusza zatem art. 153 p.p.s.a., a także art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 art. art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku i przeprowadzi postępowanie odwoławcze zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, tj. ponownie merytorycznie zbada wniosek inwestorów i oceni rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, mając na uwadze, że wyrok z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 208/17 nie ma w niniejszej sprawie mocy wiążącej. Organ wnikliwie wyjaśni wskazane w wyroku kwestie i oceni należycie materiał dowodowy sprawy, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.