II SA/Gd 348/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Gorzeń asesor WSA Krzysztof Retyk Protokolant Anna Zegan po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi H.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 grudnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 czerwca 2001 r. nr [...], 21 zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej H.R.10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miast Decyzją z dnia 12 czerwca 2001 r. nr [...] odmówił przyznania skarżącej H.R. dodatku mieszkaniowego z uwagi na przekroczenie normatywnej powierzchni lokalu przypadającej na jedna osobę. Od powyższej decyzji H.R. odwołała się podnosząc, iż w mieszkaniu, które zajmuje, zameldowana jest z synem. Nadto, skarżąca wskazała, że jest w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej, gdyż pobiera rentę w kwocie 507 złotych, zaś sam czynsz na mieszkanie wynosi ponad 400 złotych. Ponadto, z uwagi na zły stan zdrowia, ponosi wiele wydatków na leki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając odwołanie skarżącej, decyzją z dnia 28 grudnia 2001 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynika, iż przyjął on, że skarżąca mieszka sama w lokalu o powierzchni użytkowej 46,92 m . Organ stwierdził, że we wniosku skarżąca wskazała, iż w lokalu, w którym mieszka są zameldowane dwie osoby (ona i jej syn), jednakże, zdaniem organu, o wspólnym mieszkaniu nie świadczy zameldowanie, a faktyczne i stałe zamieszkiwanie ze sobą osób, prowadzących wspólnie gospodarstwo domowe. Organ odwoławczy wskazał też, że w oświadczeniu z dnia 29 maja 2001 r. skarżąca wskazała, iż jej syn jest nieobecny i nie może osobiście się stawić. Nadto podniósł, że w odwołaniu skarżąca nie podnosiła, aby syn z nią stale mieszkał. W skardze skarżąca wskazała na nieścisłość w ustaleniu dotyczącym wysokości pobieranego przez nią świadczenia rentowego. W szczególności twierdziła, że świadczenie to wynosi 572, 01 zł brutto, a nie 696, 09 zł brutto, jak przyjęto. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Odnośnie zarzutu skargi, dotyczącego wysokości dochodów skarżącej, organ odwoławczy wskazał, iż wobec faktu przekroczenia powierzchni normatywnej mieszkania, zarzut ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2004 r. skarżąca podała, że w mieszkaniu, które zajmuje zameldowany jest jej syn, który wprawdzie przebywa za granicą od 1991 roku, to jednak przyjeżdża do rodzinnego domu. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Organy administracji prowadzące postępowanie w pierwszej i w drugiej instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity Dz.U. z 1998 r. nr 120, poz. 787 ze zm.), normatywna powierzchnia użytkowa lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie mogła przekraczać 35 m2 dla 1 osoby, a 40 m2 dla 2 osób. Stosownie do treści ust. 5 art. 42 tejże ustawy dodatek mieszkaniowy nie przysługiwał, jeżeli powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu w budynku wybudowanym po 1945 r. przekraczała powierzchnię normatywną o więcej niż 30%. Zatem, w niniejszej sprawie powierzchnia lokalu zajmowanego tylko przez skarżącą nie mogła być większa niż 45,5 m2, natomiast powierzchnia lokalu zajmowanego przez skarżącą i jeszcze jedną osobę nie mogła być większa niż 52 m2. Z powyższego wynika, że w sprawie skarżącej, która zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 46,92 m2, istotne znaczenie ma ustalenie ile osób liczy jej gospodarstwo domowe. Dokonując ustalenia w tym zakresie i przyjmując, że skarżąca mieszka samotnie, organy administracji obu instancji nie wyjaśniły należycie wszystkich okoliczności. Faktem jest, że zameldowanie nie przesądza o stałym zamieszkiwaniu. Jednakże nie może być całkowicie pominięte przy ustaleniu miejsca stałego pobytu. Nie sposób też z jednego oświadczenia skarżącej o tym, że jej syn jest nieobecny i nie może się stawić, wyciągać wniosków dotyczących dłuższego okresu. W szczególności wniosek taki, oparty na wskazanych przesłankach, jest nieuprawniony, gdy pojawiają się inne okoliczności, wskazujące na możliwość odmiennej ich interpretacji. Chodzi tu o fakt, przez organy obu instancji niedostrzeżony, że we wcześniejszej decyzji, mianowicie z dnia 13 grudnia 2000 r., przyjęto, iż skarżąca prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe. W takiej sytuacji należało przede wszystkim dopuścić dowód z przesłuchania skarżącej (art. 86 k.p.a.), aby wyjaśnić wszystkie okoliczności związane z wyjazdem syna skarżącej za granicę, tak, aby móc ocenić, czy przestał on stale mieszkać z matką. Zaniedbując przeprowadzenia wskazanego dowodu organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, mianowicie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazać przy tym należy, że uchybienie to nie może być naprawione przez sąd administracyjny, gdyż z art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) wynika, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie można przeprowadzić dowodu z zeznań strony. Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta. Wobec uwzględnienia skargi, Sąd, na mocy art. 200 i 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz H.R. kwotę 10 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Mimo uwzględnienia skargi Sąd nie orzekł na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana, gdyż w ocenie Sądu przepis ten nie ma zastosowania w odniesieniu do decyzji, które nie podlegają wykonaniu, a do takich należą decyzję o odmowie przyznania uprawnienia. <