II SA/Gd 348/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 427/09. W dniu 6 maja 2013 r. wpłynęła do Sądu skarga B. J. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego oddalającym skargę wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2011 r., wydanym w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 maja 2009 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy (II SA/Gd 427/09). W uzasadnieniu skarżąca powołała się na przepis art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie p.p.s.a. (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wskazując na wykrycie nowych okoliczności faktycznych i dowodów mających wpływ na wynik sprawy. Zasadniczym dowodem, w rozumieniu skarżącej, było zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sopocie z 31 stycznia 2013 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej przy ul. M. 3 w S. Pismo to ma świadczyć zdaniem skarżącej o zasadności kierowanych przez nią skarg kierowanych do tutejszego Sądu na decyzje związane z przedmiotową budową przy ul. M. 3 w S. oraz winno skutkować uznaniem na podstawie art. 273 § 3 p.p.s.a. nieważności wszystkich wyroków wydanych po dniu 8 maja 2008 r. Zdaniem skarżącej skoro w obecnie prowadzonym postępowaniu administracyjnym przed organem nadzoru budowlanego inwestor sam się przyznał do samowoli budowlanej, która rozpoczęła się w 2002 r. i była kontynuowana w dacie orzekania przez WSA w Gdańsku w sprawach II SA/Gd 427/09, II SA/Gd 428/09 i II SA/Gd 429/09, to oświadczenia SKO złożone przed Sądem do tych spraw okazały się fałszywe a wyroki zostały oparte na fałszywych przesłankach. Skutki tych wyroków są dotkliwie krzywdzące, zagrażają bezpieczeństwu i życiu ludzkiemu w zabytku przy ul. A. 10. Wyroki Sądu zostały bowiem w rzeczywistości oparte na poświadczeniach nieprawdy Prezydenta i SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 270 p.p.s.a. stanowi, że w przypadkach przewidzianych w tej ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem sądu. Zgodnie z treścią przepisu art. 273 § 2 p.p.s.a., na który powołuje się skarżąca, wznowienia postępowania można żądać w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z treści przepisu art. 273 § 3 p.p.s.a. wynika natomiast, że można żądać wznowienia, jeżeli orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto przepis art. 277 p.p.s.a. stanowi, że skargę o wznowienie postępowania opartą na tej podstawie należy wnieść w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Natomiast skarga wniesiona po terminie, bądź nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (art. 280 § 1 p.p.s.a.). Sąd bada podstawy wznowienia na posiedzeniu niejawnym, sprawdzając, między innymi, czy skarżący wskazuje podstawę wznowienia i czy odpowiada ona jednej ze wskazanych przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. Po zapoznaniu się uzasadnieniem skargi stwierdzić należy, że żadna ze wskazanych przez skarżącą okoliczności nie spełnia określonych w ustawie przesłanek. W szczególności, w ocenie Sądu, wskazane przez skarżącą zawiadomienie PINB nie jest środkiem dowodowym, którego wcześniejsze ujawnienie mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Treść pisma stanowi bowiem informacja o wszczęciu przez ten organ postępowania administracyjnego. Z pewnością nie można w tej chwili przewidzieć wyniku tego postępowania. Podstawą wznowienia nie może być również opinia skarżącej, że Sąd, a także SKO i Prezydent dokonały niewłaściwej oceny robót budowlanych wykonanych na posesji przy ul. M. 10 w S. Opinia strony postępowania nie jest bowiem środkiem dowodowym, a jedynie subiektywną oceną postrzeganej przez nich rzeczywistości. W okolicznościach wskazanych przez skarżącą wznowienie postępowania doprowadziłoby do sytuacji, w której sąd administracyjny musiałby ponownie rozpoznać sprawę, która została już merytorycznie rozpoznana. Natomiast skarga o wznowienie postępowania jest środkiem obalania prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach, o odrębnych i właściwych sobie cechach. W ocenie Sądu wskazane w skardze okoliczności nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego, nie są bowiem nowymi okolicznościami faktycznymi w rozumieniu przepisu art. 273 § 2 p.p.s.a.. Skarżąca w ogóle nie wyjaśniła na czym miałaby polegać podstawa wznowienia oparta na art. 273 § 1 p.p.s.a.. Przepis ten stanowi, że można żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub gdy orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Skarżąca nie podała o jaki dokument podrobiony lub przerobiony albo skazujący wyrok karny chodzi. Nie wskazała też na przestępstwo, za pomocą którego uzyskano orzeczenie Sądu administracyjnego. Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania Sąd miał na uwadze, że przede wszystkim, stosownie do art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bada się czy skarga o wznowienie opiera się na ustawowych podstawach oraz czy została wniesiona w terminie. Stosując ten przepis Sąd, opierając się na dotychczasowym orzecznictwie, ukształtowanym w oparciu o podobnie sformułowane przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (na przykład w postanowieniu Sądu Najwyższego z 28 października 1999 r. w sprawie II UKN 174/99, opublikowanym w OSN nr 4 z 2001 r., poz. 133), przyjmuje, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Wskazać należy, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi, tak jak w przedmiotowej sprawie, wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania na podstawie przepisu art. 271, art. 272 § 1, art. 273 § 1 i § 3 oraz art. 274 p.p.s.a., a nadto skarga nie zawiera okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.