II SA/Gd 35/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Wojewody z dnia 31 października 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 21 sierpnia 2012 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. "A" Spółka z o.o. z siedzibą w G. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę konstrukcji nośnej dachowej reklamy 20LED-20 na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] C.H. Galeria P. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2012 r., Nr [...], Prezydent Miasta nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia, w terminie do dnia 9 sierpnia 2012 r., nieprawidłowości i braków w projekcie budowlanym m.in. w zakresie dostarczenia opinii zarządcy drogi w sprawie wpływu reklamy na bezpieczeństwo ruchu drogowego i orzeczenia technicznego. W dniu 8 sierpnia 2012 r. inwestor dostarczył kopię opinii Zarządu Dróg i Zieleni w G. z dnia 1 sierpnia 2012 r., z której wynikało, że lokalizacja ekranu LED negatywnie wpłynie na bezpieczeństwo ruchu drogowego w obrębie drogi powiatowej o dużym natężeniu ruchu. Wskazano w niej bowiem, iż lokalizacja przedmiotowej reklamy, proponowana jest w obrębie drogi powiatowej o dużym natężeniu ruchu, gdzie kierowcy powinni poruszać się ze szczególną ostrożnością. Ekrany ledowe mają negatywny wpływ na koncentrację kierowców, szczególnie w obszarach o dużym natężeniu ruchu, gdzie kierujący pojazdem powinni skupić większość uwagi na sytuacjach na drodze. Dodatkowo reklamy ledowe, z uwagi na sposób przekazu i kolorystykę przedstawianych elementów mogą zakłócać odbiór oznakowania drogowego i sygnalizacji świetlnej. Z uwagi na negatywną opinię zarządcy drogi Zarządu Dróg i Zieleni w G. Prezydent Miasta decyzją z dnia 21 sierpnia 2012 r., Nr [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. pozwolenia na budowę nośnika reklamy dachowej 20 LED-P20 przy ul. [...] na budynku Centrum Handlowego Galerii P. w G. (działka nr [...]) obręb [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła "A" Spółka z o.o. z siedzibą w G. zarzucając decyzji: obrazę prawa materialnego w postaci art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo, że spełnione zostały wszystkie wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 tej ustawy, naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 6 k.p.a. poprzez zobowiązanie skarżącego do uzupełnienia braku wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę poprzez złożenie opinii zarządcy drogi w sytuacji, gdy żadne przepisy prawa nie nakładają na inwestora takiego przepisu, naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 9 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez należytego i wyczerpującego uzasadnienia podstaw faktycznych i prawnych mających wpływ na wydanie decyzji, naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 107 ust. 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nie zawierającej wszystkich przewidzianych przez przepisy prawa elementów. Rozpatrując przedmiotową sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda decyzją z dnia 31 października 2012 r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie wyjaśnił, że w sytuacji nieusuniętych braków projektu budowlanego, tj. nieprzedstawienia orzeczenia technicznego, oraz negatywnej opinii zarządcy drogi, nie można było udzielić pozwolenia na budowę. Powierzchnia ekranu LED wynosić ma 24, 578 m2, zaś jego projektowane usytuowanie mieścić się będzie w odległość ok. 60 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej. Projektowana inwestycja spełnia zatem minimalne wymagania dotyczące odległości obiektu budowlanego od zewnętrznej krawędzi jezdni (dla drogi powiatowej wynosi 8m), określone w art. 43 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z faktu tego nie wynika jednak brak ewentualnych potencjalnych zagrożeń dla użytkowników ruchu drogowego. Wojewoda wskazał, że w świetle art. 20 ustawy o drogach publicznych normatywnym obowiązkiem zarządcy dróg jest m.in. ich ochrona oznaczająca m.in. działania mające na celu niedopuszczenie do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Skoro zatem, w art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zabroniono umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu, zarządca drogi w myśl powołanego art. 20 w zw. art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, jest uprawniony i jednocześnie obowiązany wymogi wspomniane egzekwować. Kwestia natomiast, proponowanego w odwołaniu, określenia "w pobliżu drogi" poprzez odniesienie jej do odległości, określonych w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, pozbawione jest prawnego i racjonalnego uzasadnienia. Określenie "w pobliżu drogi" odczytywać należy jako teren, z którego możliwe jest szkodliwe dla bezpieczeństwa ruchu oddziaływanie na użytkowników dróg. Kwestia ta winna zaś podlegać rozważeniu i szczegółowej analizie, zachodzi bowiem obawa o zagrożenie życia lub zdrowia ludzi - uczestników ruchu drogowego, których bezpieczeństwo związane jest m.in. z instalowaniem w pobliżu drogi urządzeń wysyłających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu. Wojewoda powołał również § 293 ust. 6 zd. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym urządzenia oświetleniowe, w tym reklamy, umieszczone na zewnątrz budynku lub w jego otoczeniu nie mogą powodować uciążliwości dla jego użytkowników ani też przechodniów i kierowców. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zasadnie nałożył na inwestora obowiązek uzgodnienia przedmiotowej inwestycji z zarządcą drogi. W niniejszej sprawie zarządca drogi - Zarząd Dróg i Zieleni w G., na którym spoczywa obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego w piśmie z dnia 1.08.2012r. Nr [...] negatywnie zaopiniował pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego możliwość umieszczenie ekranu LED na budynku Centrum Handlowego Galerii P. przy ul. [...] w G. wskazując, że lokalizacja przedmiotowej reklamy, proponowana jest w obrębie drogi powiatowej o dużym natężeniu ruchu, gdzie kierowcy powinni poruszać się ze szczególną ostrożnością. Wojewoda stwierdził, że umieszczenie reklamy świetlnej z dynamicznymi (zmiennymi) obrazami w pobliżu (w tle) drogowych sygnalizatorów świetlnych spowoduje ich nieczytelność poprzez zmianę przestrzeni i widoczności, a tym samym może wprowadzać w błąd uczestników ruchu, w tym nie tylko kierowców ale również pieszych korzystających z przejść drogowych. Taka lokalizacja wpływa na uczestników ruchu poprzez opóźnianie ich czasu reakcji, co wprowadza w błąd pozostałych uczestników ruchu i prowadzi do niekontrolowanych zachowań. Zachowanie takie będące wynikiem oddziaływania reklamy świetlnej powoduje tym samym zakłócenie potoku ruchu, przyczynia się do powstania zatorów, a w konsekwencji pogarsza bezpieczeństwo ruchu. Skargę na powyższą decyzję wniosła "A" Spółka z o.o. w G. zarzucając: obrazę prawa materialnego w postaci art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane poprzez odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo że spełnione zostały wszystkie wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 tej ustawy, naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 6 w związku z art. 106 § 1 k.p.a. poprzez zobowiązanie skarżącego do uzupełnienia braku wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę poprzez złożenie pozytywnej opinii zarządcy drogi, w sytuacji gdy żadne przepisy prawa nie nakładają na inwestora takiego obowiązku. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 9 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez należytego i wyczerpującego uzasadnienia podstaw faktycznych i prawnych mających wpływ na wydanie decyzji. naruszenie art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta. Skarżąca wskazała na treść art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym wymagane opinie określone są w przepisach szczególnych, a w świetle poglądów doktryny wykluczona została możliwość nakładania na inwestora przez organ administracji architektoniczno - budowlanej dodatkowych obowiązków, poza określonymi w powyższych przepisach. Skarżąca przywołała art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych określający minimalną odległość, w jakiej obiekty budowlane muszą być usytuowane od drogi przy czym minimalna odległość zależy od rodzaju drogi oraz jej umiejscowienia w terenie zabudowanym lub poza nim. Zgodnie z art. 43 ust. 2 powyższej ustawy, jedynie w sytuacji kiedy odległość obiektu budowlanego od drogi będzie mniejsza niż wskazana w ust. 1 do uzyskania pozwolenia na budowę wymagana jest zgoda zarządcy drogi. Droga, przy której zaplanowana została inwestycja, jest ogólnodostępną drogą powiatową i znajduje się ona na terenie zabudowanym dlatego też, zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych minimalna odległość obiektu budowlanego od drogi w takiej sytuacji wynosi 8 metrów. Jak wyraźnie wynika z załączonego do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę planu terenu, odległość planowanego nośnika reklamy dachowej LED od drogi w najwęższym miejscu wynosić będzie 59,34 m. W takiej sytuacji nie zachodziła zatem potrzeba uzyskania jakiejkolwiek opinii zarządcy drogi w sprawie wpływu reklamy na bezpieczeństwo ruchu drogowego. W ocenie skarżącej, błędne jest stanowisko organu, który wywodzi uprawnienie do żądania pozytywnej opinii zarządcy drogi z art. 4 ust. 1 oraz art. 20 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu obowiązkiem zarządcy drogi jest ich ochrona. Stanowisko takie w ocenie skarżącego jest niezrozumiałe, z uwagi na fakt, że powyższe przepisy adresowane są wyłącznie do zarządcy drogi a nie do organów wydających pozwolenie na budowę. Wojewoda błędnie przyjmuje, że kompetencje zarządcy drogi uzasadniają wydanie pozwolenia na budowę przez powołany do tego organ jedynie w sytuacji złożenia pozytywnej opinii tego zarządcy. Brak jest przepisów prawnych uzasadniających takie stanowisko. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Na gruncie tej ustawy obowiązuje zasada wynikająca z art. 28 ust. 1, stanowiąca, że roboty budowlane – do jakich w myśl art. 3 pkt 7 należy budowa (czyli wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego, co wynika z art. 3 pkt 6) oraz prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego – można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady - obiekty budowlane oraz roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę - ustawodawca wymienił enumeratywnie w art. 29 ustawy Prawo budowlane, wskazując jednocześnie w art. 30 ust. 1 te z nich, które mogą być realizowane po wcześniejszym zgłoszeniu właściwemu organowi. Wśród robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę, w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane wskazano instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przedmiotowa reklama umiejscowiona jest na obiekcie budowlanym w obszarze zabudowanym. W pierwszej kolejności organ winien zatem wyjaśnić, czy w sprawie zaistniały podstawy do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Podstawą złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę w takiej sytuacji może być nałożenie przez organ obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia w decyzji o sprzeciwie wydanej na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane. Wymóg uzyskania pozwolenia na budowę może w niniejszej sprawie wynikać także z faktu, że mimo umiejscowienia reklamy na obiekcie budowlanym, reklama ta nie jest na obiekcie zamontowana, w związku z czym w sprawie nie zachodzi przypadek określony w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Organ wydający decyzję, z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie dokonał żadnych ustaleń odnośnie istnienia w sprawie powyższych okoliczności. W toku ponownego wyjaśnienia sprawy kwestie te winny być przez organ ustalone i ocenione. Zarzuty skargi dotyczące braku podstaw do żądania od wnioskodawcy przedłożenia opinii zarządcy drogi są uzasadnione. Art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6. Z przepisów ustawy Prawo budowlane, ani innych przepisów szczególnych nie wynika obowiązek uzyskania opinii zarządy drogi dla potrzeb postępowania zainicjowanego wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2012 poz. 647) stanowi, że decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają analogicznego unormowania w zakresie wymogu uzyskania opinii zarządcy drogi. Art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2007 nr 19 poz. 115 ze zm.) określa odległości obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni, stanowiąc, że w terenie zbudowanym odległość obiektu od drogi powiatowej winna wynosi 8 m. Zgoda zarządcy drogi jest wymagana jedynie na zmniejszenie tej odległości. (art. 43 ust. 2 tej ustawy) Unormowanie te nie ma zatem zastosowania w niniejszej sprawie. W sprawie brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę z powodu braku pozytywnej opinii zarządcy drogi w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Zarzuty skarżącego w tym zakresie są uzasadnione. Natomiast wskazać należy, że reklama świetlna typu LED jest urządzeniem wysyłającym światło. Światło to ze względu na kolorystykę i natężenie może powodować oślepianie uczestników ruchu, w szczególności kierowców. Przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012 r. poz. 1137 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690 ze zm.) zawierają unormowania mające na celu ochronę użytkowników dróg przed uciążliwościami związanymi z emitowaniem lub odbijaniem światła. Art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, iż zabrania się umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu. Zgodnie z treścią § 293 ust. 6 zdanie 1 cytowanego rozporządzenia, urządzenia oświetleniowe, w tym reklamy, umieszczone na zewnątrz budynku lub w jego otoczeniu nie mogą powodować uciążliwości dla jego użytkowników ani też przechodniów i kierowców. Ustalenie negatywnego wpływu planowanej reklamy na ruch drogowy i zakwalifikowanie jej jako urządzenia wysyłającego światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu, powodującej uciążliwości dla przechodniów i kierowców może zatem prowadzić do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, z uwagi na sprzeczność planowanej inwestycji z unormowaniem § 293 ust. 6 zdanie 1 cytowanego rozporządzenia. Kwestia ta winna być przez organ szczegółowo zbadana. Takie ustalenie, zgodnie z art. 80 k.p.a. winno jednak opierać się na zebranym przez organ materiale dowodowym i nie może dokonane na podstawie opinii zarządcy drogi, która nie zawiera żadnego szerszego uzasadnienia w zakresie zasięgu oddziaływania reklamy tego typu jak planowany przez skarżącego i jej wpływu na ruch drogowy . Nadto wskazać należy, że na tle unormowań art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 293 ust. 6 zdanie 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono stanowisko, które sąd w niniejszym składzie podziela, że w sytuacji gdyby reklama wysyłała lub odbijała światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu, naruszając zakaz wynikający z art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym, organ winien wziąć tę okoliczność pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy, a zarządcy drogi przysługuje w takim przypadku przymiot strony postępowania. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. II OSK 1437/11, wyrok dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu, zdefiniowany w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, został określony jako teren wyznaczony wokół obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Na gruncie tego przepisu za dopuszczalną uznać należy wykładnię, zgodnie z którą, ograniczenie w zagospodarowaniu terenu sprowadzać się może do zaistnienia kolizji między zagospodarowaniem nieruchomości jako działki drogowej (na której zgodnie z wymogami ustawowymi konieczne jest zapewnienie ochrony użytkowników dróg przed uciążliwościami związanymi z emitowaniem lub odbijaniem światła) a emitowaniem przez planowany obiekt budowlany światła na działkę przeznaczoną pod drogę. Działka, na której dochodzi do emisji świetlnej sprowadzającej niebezpieczeństwo na uczestników ruchu drogowego, nie powinna być bowiem zabudowana jako działka drogowa. Fakt posadowienia obiektu budowlanego w odległości od drogi większej niż przewidziana w art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, nie przesądza o braku interesu prawnego po stronie zarządcy drogi w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla tego obiektu. Z uwagi na cel tego uregulowania uznać należy, że nawet obiekty położone w dużej odległości od drogi, których zasięg oddziaływania jest znaczny, mogą być uznane za obiekty położone w pobliżu drogi, jeżeli tylko wywołują one na drodze uciążliwości związane z emitowaniem światła utrudniające korzystanie z drogi. Odnośnie kwestii braku orzeczenia technicznego podnoszonej przez organ II instancji, wskazać należy, że organ I instancji nie powoływał się na ten fakt, a z okoliczności sprawy nie wynikała podstawa żądania i zakres takiego orzeczenia. Nadto zobowiązanie strony do uzupełnienie braków złożonego wniosku nastąpić mogło dopiero po stwierdzeniu przez organ, że realizacja obiektu nie podlegała procedurze zgłoszeniowej na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, lecz uzyskania pozwolenia na budowę, co nie zostało w sprawie wyjaśnione. Brak wyjaśnienia przez organ okoliczności istotnych dla rozpatrzenia sprawy oraz błędna interpretacja normy art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane uzasadniały uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ winien uwzględnić wskazania i ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.