II SA/Gd 350/01

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Jędrkowiak (spr.), Sędziowie NSA K. Gruszecki, J. Hyla, Protokolant K. Gross, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi G. i R. W. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2000 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia 21 grudnia 2000r., Nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust. 2 oraz art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 października 2000r., Nr [...], nakazującą G. i R. W. rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego pełniącego funkcję letniskową o konstrukcji drewnianej, zlokalizowanego na działce nr [...] w B. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem i dlatego też brak było podstaw do jego uchylenia i zmiany. Zatem samowolne, czyli bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, wybudowanie obiektu budowlanego o przeznaczeniu letniskowym stanowi uzasadnioną podstawę do nakazania jego rozbiórki. Nadto, organ podkreślił, że na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2003r., nr 207, poz. 2016 ze zm.), do zaistniałej sytuacji zastosowanie znalazły przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz .229 ze zm.), zgodnie z którymi na budowę tymczasowego obiektu budowlanego w postaci domku letniskowego niezwiązanego trwale z gruntem, wymagane było uzyskane pozwolenia na budowę. Dodatkowo, samowolnie wzniesiony obiekt budowlany znajdował się na terenie, który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia 3 lipca 1991r., przeznaczony jest pod teren lasów. W myśl natomiast art. 37 ust. 1 pkt 1 ustaw}7 - Prawo budowlane z 1974r. obiekty budowlane lub ich części będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Skarbu Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stwierdził, że obiekt lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę. W świetle powyższego organ uznał, iż wydanie nakazu rozbiórki w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974r., było w pełni uzasadnione. Na powyższą decyzję skargę wnieśli G. i R. W. wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 października 2000r. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżący wskazali, iż mają informację o decyzji Dyrektora Urzędu Wojewódzkiego, Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa, z dnia 29 grudnia 1987r. odmawiającej właścicielowi zezwolenia na zmianę użytkowania gruntów leśnych na terenie wsi B., z tym zastrzeżeniem, że dotychczasowe domki letniskowe mogą być pozostawione do czasu wyrębu drzewostanu. W ocenie skarżących wskazana powyżej decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z zaskarżoną decyzja oraz decyzją organu I instancji, co powinno skutkować ich uchyleniem. Nadto, skarżący wskazali, iż decyzją z dnia 31 maja 2001r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 października 2000r. oraz 12 lutego 2001r. o nakazie rozbiórki domku letniskowego położonego na działce nr [...] w B., czyli działce sąsiadującej z nieruchomością skarżących. Wobec przytoczonych okoliczności, w ocenie skarżących, zaskarżone decyzje nie mogą się ostać. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty przywołane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej spraw)' nie będąc jednak zwieźmy zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom skargi organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Z dniem 1 stycznia 1995 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.), która w art. 103 ust. 2 stanowi, że przepisu jej art. 48 (dotyczącego nakazu rozbiórki), nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia jej w życie, lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący wybudowali dom letniskowy na przedmiotowej działce w 1983r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W dacie realizacji tej inwestycji obowiązywała bowiem ustawa z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.), której przepisy art. 2 ust. 1 oraz 28 ust. 1 pozwalały na rozpoczęcie robót budowlanych związanych ze wzniesieniem nietrwale związanego z gruntem obiektu budowlanego w postaci domku letniskowego wyłącznie na podstawie pozwolenia na budowę i tylko na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Z ustaleń faktycznych, nie kwestionowanych w skardze, wynika że przedmiotowy obiekt zrealizowano bez pozwolenia na budowę oraz na terenie przeznaczonym w planie miejscowym ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy pod teren lasów. Z planu wynika jednoznacznie, iż teren, na którym położona jest nieruchomość skarżących nie jest przeznaczony pod zabudowę, chociażby letniskową. Spełnione zostały zatem, określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., przesłanki zobowiązujące organ administracji do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego z naruszeniem prawa na terenie nie przeznaczonym pod inwestycję. W myśl dyspozycji art. 37 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W świetle niekwestionowanego przez strony stanu faktycznego niniejszej sprawy, w ocenie Sądu zaistniały przesłanki do tego, ażeby organ administracji I instancji orzekł o rozbiórce domku letniskowego należącego do skarżących, a organ II instancji utrzymał to orzeczenie w mocy. Oczywiście bezzasadne są zarzuty skargi, jakoby zaskarżone decyzje pozostają w sprzeczności z decyzją Dyrektora Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Urzędu Wojewódzkiego z dnia 29 grudnia 1987r. w przedmiocie zmiany użytkowania gruntów leśnych na terenie wsi B., w którego uzasadnieniu zaznaczono, iż już istniejące domki letniskowe mogą pozostać do czasu wyrębu drzewostanu oraz z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 maja 2001r. uchylającą decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę w okolicznościach faktycznych tożsamych z okolicznościami niniejszej sprawy. W odniesieniu do wskazanych decyzji stwierdzić należy, iż żadna z nich nie ma wpływu na ocenę prawną okoliczności przedmiotowej sprawy. Decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylająca nakaz rozbiórki domku letniskowego położonego na działce sąsiadującej z działką skarżących wydana została w odmiennych okolicznościach faktycznych, dlatego też ich ocena jest i musi być inna od oceny okoliczności niniejszej sprawy. Ustosunkowując się natomiast do treści uzasadnienia decyzji Dyrektora Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Urzędu Wojewódzkiego, na które powoływali się skarżący wskazać należy, iż nie ma ono mocy wiążącej i jakiegokolwiek znaczenia w niniejszej sprawie, w szczególności w sytuacji, w której postanowienia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego Gminy są jednoznaczne w określeniu przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości. Z planu tego wynika bowiem bezspornie, że dom letniskowy wybudowano na terenie leśnym, wobec czego jego legalizacja jest niedopuszczalna (art. 35 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane z 1994r.). W okresie samowolnej realizacji tego obiektu, jak to prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, pozwolenia na budowę wymagało wykonanie i rozbudowa obiektów budowlanych, w tym budynków tymczasowych takich, jak domki letniskowe. Rozpatrując sprawę samowoli budowlanej organ odwoławczy prawidłowo wydał decyzję na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu jej wydania. Wobec powyższego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł, jak w sentencji wyroku.