II SA/Gd 350/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody z dnia 20 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. K. B., skarżący w niniejszej sprawie decyzje o zmianie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę farmy wiatrowej we wsi L., zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu w niniejszej sprawie. Skarżący wskazał w złożonym formularzu, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i dwoma dorosłymi synami. Wnioskodawca posiada dom o pow. 320 m2 i wartości 800 tys. zł, trzy mieszkania o pow. 90, 125 i 131 m2 i łącznej wartości 1.900.000 zł. Małżonkowie posiadają także 147 ha gruntów i pensjonat o wartości 1.500.000 zł. Utrzymują się z najmu lokalu w wysokości 12 tys. zł i dochodów z funduszów w wysokości 8 tys. zł. Wnioskodawca oświadczył, że posiadają także oszczędności w wysokości 23400 zł oraz w walutach obcych. Wnioskodawca posiada udziały w ubezpieczeniowych funduszach kapitałowych o łącznej wartości 520.000 zł. Wnioskodawca oświadczył, że aktualnie jest bezrobotny, pomaga żonie w prowadzeniu działalności gospodarczej, która przynosi straty. Referendarz zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do oceny złożonego wniosku należy przypomnieć, że skarżący wnioskował o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym. Wniosek w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie, jeśli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny w myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej również jako "P.p.s.a."). W związku z powyższym wydaje się oczywistym, że to na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy ciąży obowiązek należytego przedstawienia swojej sytuacji materialnej, a zatem posiadanego majątku, uzyskiwanych dochodów oraz wydatków. Udzielenie stronie prawa pomocy dotyczy wyłącznie osób na tyle ubogich, że ich rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Jest to forma dofinansowania z budżetu państwa i przez to sprowadzać się winno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 P.p.s.a.). Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty winny wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Mając jednak na względzie, że skarżący posiada znaczne zasoby pieniężne na kwotę ponad 20 tys. zł oraz znaczny majątek w nieruchomościach i papierach wartościowych, referendarz stwierdził, że przemawia to przeciwko uznaniu skarżącego za osobę spełniającą przesłankę przyznania prawa pomocy we wnioskowanej części. W sytuacji skarżącego nie ma okoliczności, które powodowałyby potrzebę nagłego przeznaczenia posiadanych oszczędności na konsumujące je całkowicie, niezbędne życiowo wydatki. Twierdzenie o konieczności pokrywania strat z działalności gospodarczej z posiadanych oszczędności nie może zmienić dokonanej oceny o doskonałej sytuacji finansowej skarżącego, która pozwala na poniesienie wszelkich kosztów sądowych związanych z niniejszą sprawą. W tym na uiszczenie wpisu od wniesionej skargi. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.