II SA/Gd 3503/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska,, Asesor WSA Krzysztof Retyk, Protokolant Barbara Kroczak, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 września 2001 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia 8 sierpnia 2001 r. nr [...], powołując się na art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał M. i G. B. rozebranie obiektu małej gastronomi wybudowanego na działce nr [...] w Ł. gmina S.. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ administracji ustalił, iż M. i G. B. w lipcu 2001 r., bez wymaganego pozwolenia na budowę, wybudowali na działce nr [...] obiekt budowlany, o wymiarach 4,80 m na 5,80 m, składający się z dwóch połączonych metalowych kontenerów postawionych na trylinkach, zaopatrzony z dwóch stron w zadaszony, drewniany taras o wymiarach 2,5 m na 9 m. W odwołaniu od tej decyzji M. i G. B. twierdzili, że obiekt budowlany, którego dotyczy decyzja, został wybudowany z przeznaczeniem na domek letniskowy i jedynie czasowo jest w nim uruchomiony punk gastronomiczny, że w 1994 r. G. B. otrzymał pozwolenie na budowę domku letniskowego na działce nr [...], lecz ze względów m.in. rodzinnych i finansowych domu letniskowego nie postawił, że budowę rozpoczęto w czerwcu 2001 r. i po uzyskaniu informacji, że decyzja o pozwoleniu na budowę z 1994 r. nie jest ważna, po zaktualizowaniu dokumentacji, w dniu 9 lipca 2001 r. wystąpili o pozwolenie na budowę. Odwołujący się twierdzili, że projekt budowlany, który dołączyli do wniosku o pozwolenie na budowę przewiduje budowę domku letniskowego o powierzchni zabudowy 66,1 m2 i taką powierzchnię można uzyskać po dobudowaniu jednego segmentu do obiektu, którego dotyczy nakaz rozbiórki. W związku z tym wywodzili, że nielogicznym i nieekonomicznym jest rozbieranie istniejącego obiektu, aby na tym samym miejscu postawić domek letniskowy i wnosili o przeprowadzenie postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Rozpoznając odwołanie M. i G. B. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 12 września 2001 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł G. B.. W skardze zarzucił naruszenie art. 156 § 4 k.p.a. i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Uzasadniając skargę twierdził, że w obiekcie budowlanym, którego dotyczy sprawa, od 1 czerwca 2001 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie małej gastronomi J. H., który jest też inwestorem tego obiektu. Skarżący twierdził, że użyczył J. H. działkę nr [...] w celu prowadzenia działalności gospodarczej oraz, że pomagał żonie, która była pełnomocnikiem J. H., w uruchomieniu baru. Skarżący wyjaśnił też, że w odwołaniu stan faktyczny został błędnie podany z uwagi na to, że odwołanie było pisane przez inną osobę zawiłym językiem prawniczym. Do skargi skarżący dołączył m.in. kopię zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz oryginał umowy użyczenia. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalono, że inwestorem obiektu budowlanego, którego dotyczy sprawa, byli G. i M. B.. G. i M. B. podpisali protokół oględzin, w którym wyraźnie stwierdzono, iż to oni w lipcu 2001 r. postawili na działce [...] dwa kontenery z tarasem. Fakt ten został też wyraźnie przyznany przez nich w odwołaniu, w którym pisali o sobie, jako osobach budującym obiekt budowlany na działce nr [...]. Czynili to przy tym używając jasnych sformułowań w rodzaju "realizując obiekt wiedzieliśmy", "gdy rozpoczęliśmy budowę". Ani razu przy tym w odwołaniu, ani też wcześniej, nie wspomnieli o udziale w budowie jakichkolwiek osób trzecich. W związku z tym nie sposób zarzucić organom administracji, że naruszyły przepisy postępowania w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W takich okolicznościach sprawy istnieje też podstawa do stwierdzenia, iż twierdzenie skarżącego zawarte w skardze, iż inwestorem obiektu budowlanego był J. H., nie jest wiarygodne. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż z art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 207 z 2003 r., poz. 2016 ze zm.) wynika, iż w pierwszej kolejności zobowiązanym do rozbiórki obiektu budowlanego jest inwestor, zaś inwestorami byli M. i G. B.. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją. Sąd miał przy tym na uwadze, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.