II SA/Gd 36/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 19 marca 2009 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia 10 września 2008r. nr [...] Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, działając z upoważnienia Burmistrza, decyzją z dnia 10 września 2008 r., na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 7 pkt 2-15 , art. 8 ust. 1, pkt 2, art. 38 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 , ust. 3 pkt 2, ust. 4 i 5, art. 106 ust. 1,4 , art. 107 ust. 4 oraz art. 147 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2008r. Nr 115 poz.728), po ponownym rozpoznaniu sprawy, przyznał pani B. S. świadczenie w formie zasiłku okresowego z powodu bezrobocia w wysokości 137,00 zł. na okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 stycznia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że pani B. S., zgodnie ze złożonym oświadczeniem z dnia 18 stycznia 2008 r., w miesiącu tym prowadziła wspólne gospodarstwo domowe z matką G. T. i najmłodszym synem P., od dnia 2 stycznia 2008 r. była zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy Filia jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, oraz uzyskała dochód z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku w wysokości 780,69 zł., na który składały się: zasiłek rodzinny w kwocie 256,00zł oraz świadczenie przysługujące matce w wysokości 524,69 zł. Ponadto ze złożonego w dniu 4 stycznia 2008 r. oświadczenia wynikało, że w lutym 2008 r. pani B. S. ma zamiar podjąć zatrudnienie, co uzasadniało ograniczenie okresu zasiłkowego do miesiąca stycznia 2008 r.. Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadził w dniu 29 lipca 2008r. rozprawę administracyjną w celu jednoznacznego określenia liczby członków rodziny wnioskującej prowadzących wspólne gospodarstwo domowe. W rozprawie uczestniczyli B. i K. . oraz pracownicy socjalni: B. B., K. D. i W. W. Ze złożonego przez męża wnioskodawczyni – K. S., oświadczenia wynikało, że koszty związane z utrzymaniem mieszkania z wyłączeniem opłaty za wywóz śmieci, ponosi osobiście. Wskazał, że wraz z córką S. i synem S. zajmują jeden pokój na piętrze, natomiast małżonka wraz z synem P. zajmują pokój na parterze. Dostęp do kuchni, łazienki oraz sprzętu gospodarstwa domowego jest wspólny. K. S. dokonuje również wszystkich niezbędnych zakupów, w tym wyposażenia dzieci do szkoły, odzieży oraz żywności, a także środków czystości. Powyższe fakty potwierdziła córka – S. S. w złożonym w dniu 25 sierpnia 2008 r., w obecności kuratora sądowego oświadczeniu. Pani B. S. oświadczyła, że z kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania opłaca tylko wywóz śmieci w kwocie 16,00 zł miesięcznie, a z córką S. jest w konflikcie. Wobec powyższych oświadczeń organ pierwszej instancji stwierdził, że we wspólnym gospodarstwie domowym w miesiącu styczniu 2008r. z panią B.S. pozostawał jedynie syn P., oraz matka G. T. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. S. wskazując, że podczas rozprawy nie przesłuchano wszystkich wskazanych przez nią świadków. Niezrozumiałym było dla pani B. S. pominięcie jako świadka kuratora sądowego – A. W., która w miesiącach od stycznia do kwietnia 2008 r. mogła zaobserwować co się działo w domu w związku z przeprowadzanymi tam wywiadami środowiskowymi. Ponadto odwołująca się podniosła, że posiada Niebieską Kartę, w związku z czym świadkiem powinien być również dzielnicowy – Z. D. Za uzasadnione uznała także przesłuchanie świadków: T. S., A. W. i J. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 października 2008 r., na podstawie art. 127 § 2 w związku z art.17 pkt. 1 oraz art. 13 8 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 6 pkt 14, art.7 pkt 4, art. 8 ust. 1 pkt 2 i ust.3 , art. 38 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 2, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64 poz. 593 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, że organ pierwszej instancji we właściwy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe i miał uzasadnione podstawy, aby uznać, że w miesiącu styczniu 2008 r. odwołująca się prowadziła gospodarstwo domowe wraz z matką i najmłodszym, pięcioletnim dzieckiem. Pozostałych dwoje dzieci prowadziło odrębne gospodarstwo domowe wraz ze swoim ojcem. Wobec tego, iż kryterium dochodowe dla tak ustalonej rodziny odwołującej się wyniosło 1053,00 zł (3 osoby x 351,00 zł), a dochód 780,69 zł (pobierane zasiłki rodzinne - 256,00 zł i renta matki 524,69 zł) organ ten prawidłowo ustalił wysokość zasiłku okresowego na kwotę 137,00 zł. Skargę na powyższą decyzję wniosła B. S., żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu powołała się na okoliczność niewłaściwego potraktowania jej przez pracownika socjalnego panią B.B. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie przyznania pani B. S. świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego z powodu bezrobocia w wysokości 137,00zł na okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 stycznia 2008 r. Zarzuty skarżącej sprowadzają się przed wszystkim do wskazania, że organy w niewłaściwy sposób ustaliły krąg osób, z którymi skarżąca w styczniu 2008 r. prowadziła gospodarstwo domowe, co spowodowane jest między innymi nieuwzględnieniem jej wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków: Z. D., A. W., T. S., A. W. i J. S. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej dla organu administracji publicznej obowiązek "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego" (por. B. Adamiak, J. Borkowski – Komentarz do kodeksu postępowania Administracyjnego, CH Beck, W-wa 2000, str. 56) Natomiast stosownie do przepisu art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada postępowania z urzędu (art. 7, 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 2911.2000.sygn. akt V SA 948/00, LEX nr 50114). Organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do żądania skarżącej w kwestii przesłuchania wymienionych w treści odwołania świadków. Posiadając taką informację organ był zobowiązany zbadać, czy oświadczenia wskazanych przez skarżącą świadków mają wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, w szczególności, gdy jest to sprawa trudna pod względem dowodowym, bowiem dotyczy rodziny mocno skonfliktowanej, której członkowie podważają nawzajem swoje oświadczenia. W takiej sytuacji wymagana jest wyjątkowa staranność w dążeniu do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę organ pierwszej instancji winien uwzględnić wnioski dowodowe skarżącej i e celu uzupełnienia postępowania dowodowego przeprowadzić dowód z zeznań wskazanych przez nią świadków. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.