II SA/Gd 36/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Wojewody z dnia 15 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z 15 listopada 2013 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję z 12 września 2013 r., w której Prezydenta Miasta wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru instalacji przez "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. antenowych konstrukcji wsporczych wraz z instalacją radiokomunikacyjną nr [...] na terenie nieruchomości przy ul. B. [...] i [...] w G. (działki nr [...]). W uzasadnieniu wskazano, że "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych wraz z instalacją radiokomunikacyjną nr [...], zespołu anten sektorowych i radioliniowych, urządzeń przetwornikowych oraz urządzeń sterujących posadowionych na ramie z profili walcowanych, a także odpowiednich dróg kablowych na dachu budynku przy ul. B. nr [...] w G. Do wniosku dołączono dokumentację techniczną projektowanego zamierzenia i oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z 28 sierpnia 2013 r. organ I instancji wezwał inwestora do wyjaśnienia niejasności wynikających z toczącego się równolegle postępowania administracyjnego o pozwolenie na budowę dla stacji bazowej z wniosku "A" Sp. z o.o. na tym samym obiekcie (działka [...]) oraz uzupełnienia dokumentów o prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odpowiedzi inwestor wskazał, że zamierzenie inwestycyjne objęte przedmiotowym zgłoszeniem różni się od inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę i nie stanowi przeszkody do równoczesnego rozpatrzenia zgłoszenia. Prezydent Miasta wniósł sprzeciw w sprawie przedmiotowego zgłoszenia wskazując, że uzupełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie czyni zadość wymogom prawa, ponieważ z umowy najmu nie wynika, że najemca jest uprawniony do inwestowania na wskazanym terenie. Od powyższego sprzeciwu odwołanie wniosła "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wojewoda rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym podkreślił, że dla spraw dotyczących zgłoszenia robót budowlanych, głównym przepisem prawa materialnego jest art. 29 i 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2010 r. nr 234, poz. 1623 ze zm.), dalej zwana ustawą. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy wskazuje, że pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Jednocześnie w ust. 3 tegoż artykułu wskazano, że pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis art. 30 punkt 6 wskazanej ustawy stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy; zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Natomiast punkt 7 stanowi, że właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Nie podzielił Wojewoda stanowiska organu I instancji, że złożone oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest wadliwe. Zgodnie z wzorem oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, inwestor pod odpowiedzialnością karną składa oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wskazując jednocześnie w oświadczeniu dokument uprawniający inwestora do złożenia takiego oświadczenia, natomiast organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają uprawnień do weryfikacji prawdziwości złożonego oświadczenia. W przedmiotowej sprawie teren, na którym projektowane jest zamierzenie inwestycyjne, nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem co do zasady zgłoszenie winno być poprzedzone odpowiednio decyzją o warunkach zabudowy lub decyzją lokalizacyjną. Art. 46 ust. 3. ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowi, że: "w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.). Natomiast art. 47 tej ustawy wskazuje, że: "nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury". W art. 2 wyżej wymienionej ustawy wskazano, że infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu stanowi kanalizacja kablowa, linia kablowa podziemna, instalacja radiokomunikacyjna wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. W przedmiotowej sprawie Wojewoda ocenił, że zgłoszone przez "A" sp. z o.o. zamierzenie mieści się w pojęciu infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, zatem nie wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie organu odwoławczego nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że zainstalowanie objętych zgłoszeniem anten spowoduje wprowadzenie do środowiska naturalnego i terenów sąsiednich dodatkowego promieniowania elektromagnetycznego, które wraz z już istniejącym promieniowaniem elektromagnetycznym emitowanym przez anteny umieszczone na maszcie operatora [...] zlokalizowanym na wskazanej jako teren zamierzenia objętego zgłoszeniem działce nr [...] będzie powodował zwiększenie ograniczeń dla terenów sąsiednich. Ponadto dokonując analizy kwalifikacyjnej przedsięwzięcia Wojewoda stwierdził, że została ona wykonana jedynie dla projektowanych przez inwestora Spółkę "A" anten, bez uwzględnienia już istniejącego na działce nr [...] masztu [...] wraz z antenami. W kwalifikacji przedsięwzięcia nie uwidoczniono poziomego rozkładu pól elektromagnetycznych o wartości gęstości mocy > 0,1 W/m2 oraz nie wykazano, że pola te nie będą znajdowały się w miejscach dostępnych dla ludności oraz nie będą wprowadzały ograniczeń i uciążliwości dla terenów przyległych, a co za tym idzie nie będą naruszały uzasadnionych interesów osób trzecich znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowych anten. Ponadto z informacji powziętej przez tutejszy organ, w trakcie postępowania odwoławczego, dotyczącego decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 grudnia 2012 r., odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "A" nr [...] na dachu budynku przy ul. B. nr [...] w G. działka nr [...] obr. [...], polegającej na montażu masztu antenowego o wys. 10 m z systemem antenowym i zasilaniem wynika, że zachodzi prawdopodobieństwo, że także pola elektromagnetyczne emitowane przez projektowane anteny "A" na azymutach 100° i 180° mogą wchodzić w obszar emisji pól elektromagnetycznych emitowanych przez istniejące anteny [...] na azymucie 85° i 180°. Zgodnie z § 3 ust. 2 punkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 z 2010 r. z późn. zmianami) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. W przekonaniu Wojewody przedstawiona kwalifikacja przedsięwzięcia nie wykazała, że projektowane zamierzenie inwestycyjne będzie spełniało wymogi określone w wyżej cytowanym rozporządzeniu, co daje podstawy do zwolnienia z obowiązku przeprowadzenia oceny środowiskowej. Ponadto wniosek dotyczy instalacji radiokomunikacyjnej nr [...], a opracowanie kwalifikacji przedsięwzięcia wskazuje na instalację radiokomunikacyjną "A" [...], która była przedmiotem postępowania odwoławczego w sprawie o pozwolenie na budowę, zakończonego skierowaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uwzględniając powyższe Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta, przy czym jako podstawę sprzeciwu wobec zgłoszonego zamierzenia wskazał art. 30 ustęp 7 punkt 4 Prawa budowlanego. W ocenie Wojewody przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wojewoda stanął na stanowisku, że jedynie w postępowaniu administracyjnym o pozwolenie na budowę można zweryfikować zgodność zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującymi przepisami prawa i zagwarantować poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ odwoławczy zauważył także, że załączona do wniosku dokumentacja, poza ogólnymi stwierdzeniami nie wykazała w stosownym orzeczeniu technicznym, że istniejące obiekty budowlane, na dachu których mają być ustawione balastowe antenowe konstrukcje wsporcze oraz urządzenia sterujące za pośrednictwem typowej konstrukcji wsporczej, nie będą wymagały wzmocnienia konstrukcji istniejącego budynku, a sposób montażu gwarantuje bezpieczeństwo użytkowania obiektu oraz mienia, zdrowia i życia ludzi. Skargę na powyższą decyzję wniosła "A" s. z o.o. w W., domagając się jej uchylenia i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie prawa procesowego, wskazując art. 15 w zw. z art. 7, art. 77 k.p.a. -poprzez przeprowadzenie postępowania odwoławczego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji niezgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, 2. naruszenie prawa procesowego, wskazując art. 10 § k.p.a. - poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu i dokonywanie ustaleń na podstawie "informacji" nie mających charakteru dowodu, 3. naruszenie prawa procesowego, wskazując art. 107 § k.p.a. - poprzez zawarcie w uzasadnieniu decyzji sprzecznych ze sobą ustaleń i wniosków, 4. naruszenie prawa materialnego art. 30 ust. 7 pkt. 4 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 61 ust 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej zwanej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym) oraz w związku postanowieniami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (dalej zwanym rozporządzeniem o dopuszczalnych poziomach pól elektromagnetycznych), oraz Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej zwanym Rozporządzeniem w sprawie znaczącego oddziaływania) - poprzez nieuzasadnione nałożenie na skarżącą obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, mimo braku przesłanki "wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich" na skutek realizacji inwestycji, a także zobowiązania inwestora do wykonania tego obowiązku w uzasadnieniu decyzji. Przede wszystkim skarżąca zarzuciła braki postępowania dowodowego w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę, w szczególności zakwestionowała pozyskanie z urzędu informacji o prowadzeniu postępowania w celu uzyskania pozwolenia na budowę dla tożsamego przedsięwzięcia. Dalej wskazała na sprzeczność w zaskarżonej decyzji, gdyż Wojewoda najpierw uznał, ze inwestycja skarżącej mieści się w pojęciu infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, a potem zakwestionował wnioski wynikające z takiej kwalifikacji przedsięwzięcia. W ocenie skarżącej każda z negatywnych decyzji opera się o inne przesłanki, wobec czego żadna z tych przesłanek nie była przedmiotem rozpoznawania przez organy obu instancji, co stanowi naruszenie art. 15 k.p.a. Odnosząc się do kwestii nałożenia przez organ odwoławczy na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, podkreśliła skarżąca, że uprawnienie to ma charakter uznaniowy, ale organ stosując ten przepis obowiązany jest szczegółowo uzasadnić kryteria, którymi się kierował. Takiego uzasadnienia w zaskarżonej decyzji skarżąca nie odnajduje. Zgodnie z przedstawioną kwalifikacją przedsięwzięcia anteny o dwóch azymutach skierowane są w miejsca nieograniczające rozwoju, ponieważ dotyczą działki wynajmującego oraz drogi publicznej. Antena o trzecim azymucie dotyczy zabudowy mieszkaniowej (działka nr [...]), który to terenem nie jest objętym planem zagospodarowania. Przedstawiona kwalifikacja wykazała, że zgodnie z Rozporządzeniem o dopuszczalnych poziomach pól elektromagnetycznych oraz Rozporządzeniem w sprawie znaczącego oddziaływania w miejscach dostępnych dla ludności, nie są przekroczone wartości przewidziane przepisami. Natomiast Wojewoda nie wyjaśnił w trakcie postępowania odwoławczego w jaki sposób miałoby dojść do ograniczenia zabudowy. W przekonaniu skarżącej na gruncie przedmiotowej sprawy istniała konieczność wnikliwego ustalenia przez organ, czy w odniesieniu do zgłoszonej inwestycji zachodzi przesłanka "wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich" na skutek jej realizacji. Organ II instancji nie stwierdził, ażeby takie okoliczności miały miejsce, a jedynie wyraził szereg przypuszczeń, dochodząc zresztą na ich podstawie do sprzecznych ze sobą wniosków. W ocenie skarżącej niezależnie od braku podstaw merytorycznych do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, także forma w jakiej organ postanowił to uczynić jest wadliwa. Organ bowiem w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdził, że utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta (co znalazło się w sentencji decyzji) oraz nakłada na wnioskodawcę obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia (co nie znalazło się w sentencji). Oczywistym jest, że wiążącą moc w postępowaniu administracyjnym mogą mieć jedynie rozstrzygnięcia i zobowiązania, znajdujące się w sentencji określonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami.. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z przepisów prawa Sąd stwierdza, że skarga "A" Spółka z o.o. w W. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż argumenty w niej podniesione nie znajdują oparcia w przepisach prawa. Ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Prowadząc postępowanie dowodowe organy wzięły pod uwagę zarówno treść zgłoszenia, załączonej dokumentacji technicznej wraz z Kwalifikacją przedsięwzięcia, jak też znaną organowi z urzędu okoliczność prowadzenia równolegle postępowania administracyjnego o pozwolenie na budowę dla stacji bazowej z wniosku "A" Sp. z o.o. na tym samym obiekcie (działka [...]). Okoliczność ta była także znana skarżącemu, który postanowieniem z 28 sierpnia 2013 r. został wezwany przez Prezydenta do jej wyjaśnienia. Niezasadny jest zatem zarzut skargi, że ustalenia zostały poczynione na podstawie "informacji" nie mających charakteru dowodu. Ponadto należy zwrócić uwagę na przepis art. 77 § 4 k.p.a., fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu, a jedynie muszą być zakomunikowane stronie. Analizując pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego należy stwierdzić, że są one niezasadne. W szczególności Wojewoda nie naruszył przepisu art. 15 k.p.a.. Istotą zasady dwuinstancyjności jest, że każda sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznawana przez organy administracji. Nie ulega wątpliwości, że tak się stało w kontrolowanej sprawie, gdyż każdy z orzekających organów podał w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia swoją argumentację, prowadząca do tego samego rozstrzygnięcia. Nie stanowi to naruszenia przepisu art. 15 k.p.a. Nie dopatrzył się Sąd także naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienia kontrolowanych decyzji są jasne, spójne i logiczne, nie można im zarzucić też braku spójności z rozstrzygnięciem. Odnosząc się do zarzutu, że z sentencji decyzji nie wynika obowiązek uzyskania przez skarżącą decyzji o pozwoleniu na budowę wskazać należy, że decyzja to akt organu administracji zawierający: oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygniecie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji (art. 107 § 1 k.p.a.). Oznacza to, ze decyzja to pewna całość i jako całość powinna być odczytywana. W tej sytuacji należy uznać, że okoliczność wskazania obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jedynie w uzasadnieniu decyzji nie stanowi uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez Wojewodę art. 10 k.p.a., gdyż co prawda organ odwoławczy sięgnął do akt sprawy, jaka się przed nim toczyła i przeprowadził dowód z informacji znanych mu z urzędu, jednak nie doprowadziło to do naruszenia praw procesowych skarżącej w stopniu mającym wpływ na rozstrzygniecie. W ocenie Sądu zasadnie organ odwoławczy ustalił, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, dotyczącej zamiaru realizacji trzech anten na działkach nr [...], w sytuacji, gdy na działce nr [...] istnieje już obiekt telekomunikacyjny, a na działce nr [...] planowana jest realizacja takiego obiektu, o czym świadczy postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, prace objęte przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym mogą znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewoda zauważył także, że w obu planowanych przedsięwzięciach dokumentacja dotyczy stacji o tym samym numerze ("A" nr [...]), co może świadczyć o celowym podziale całego zamierzenia na dwie części w celu obejścia prawa. W tej sytuacji zasadnie Wojewoda wskazał, że należy dokonać oceny czy cała instalacja kwalifikuje się do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymagają decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Co prawda z oświadczenia Spółki wynika, że dla planowanej inwestycji nie będzie wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to jednakże przeczą temu okoliczności sprawy. Wskazać należy, że przepis § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) stanowi, że parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju, położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. Oznacza to więc konieczność zbadania powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań wszystkich anten na wieży stacji bazowej bądź w zasięgu ich oddziaływania. W zgromadzonym materiale dowodowym brak jakiejkolwiek wzmianki na temat wzajemnego wpływu na siebie anten istniejących i projektowanych, co uzasadnia obawę odnośnie rzeczywistej mocy promieniowania wskazanej przez inwestora. Powyższe ustalenie, w świetle wskazanych wyżej przepisów, wpływa na ocenę stopnia oddziaływania inwestycji na środowisko. Słusznie uznał organ odwoławczy, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje konieczność uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca kwestionuje postanie zwiększonego oddziaływania pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi. Jeśli chodzi o interpretację pojęcia "miejsca dostępne dla ludności", to należy odwołać się do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), które w zał. Nr 2 pkt 7 i 11 stosuje kryterium: "miejsc, w których mogą przebywać ludzie". Skoro w rozporządzeniu z dnia 9 listopada z 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, prawodawca rozróżnia przedsięwzięcia ze względu na oddziaływanie na "miejsca dostępne dla ludzi", to rozumie przez to "miejsca, w których mogą przebywać ludzie", w jakich następnie nakazuje dokonywać szczegółowych pomiarów promieniowania elektromagnetycznego. Podobną interpretację pojęcia "miejsca dostępne dla ludzi" prezentuje NSA w wyroku z 18 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 602/09. Kwestie te mogą zostać szczegółowo wyjaśnione jedynie w postępowaniu związanym z uzyskaniem przez skarżącą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a następnie ocenione w postępowaniu związanym z uzyskaniem pozwolenia na budowę. Obecnie istniejące wątpliwości co do tych kwestii powodują, że decyzja wnosząca sprzeciw co do zgłoszenia wykonania robót budowlanych obejmujących instalację antenowych konstrukcji wsporczych wraz z instalacją radiokomunikacyjną nr [...] na terenie nieruchomości przy ul. B. [...] w G. jest zasadna. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę.