II SA/Gd 363/16

Dnia 22 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A z siedzibą w G. na decyzję Wojewody z dnia 6 maja 2016 roku, nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: odmówić stronie skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia 6 maja 2016 roku, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 25 lutego 2016 roku, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowego do poziomu ±0,00 i budynku technicznego przy ul. T. w G. na działce nr [...], obręb [...]. Strona skarżąca zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji motywując go tym, że pozostawienie dokumentacji rozbiórkowej w takim stanie, w jakim ona jest obecnie, a więc przy utrzymaniu hipotetycznych parametrów, a nie faktycznych - wynikających z badań i odkrywek, a także pozostawienie wniosków wynikających z hipotetycznych parametrów i przyjętych założeń, może narazić stronę skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie powyższego wniosku. Rozpoznając wniosek strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Oznacza to, że instytucja ta jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd wyrokiem uwzględniającym skargę albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Stąd jej zastosowanie, jako wyjątek od zasady wykonalności aktu, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 201/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1041/08, Baza Orzeczeń LEX nr 527673). W doktrynie wyrażono pogląd, który to pogląd Sąd podziela, zgodnie z którym do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w ostanowieniu z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, LexPolonica nr 402376). Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.)." – (tak J. P. Tarno w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, wydanie 3 - str. 218). Ocena rozpoznawanego wniosku pod kątem poczynionych wyżej uwag powoduje, że nie mógł on zostać uwzględniony. Strona skarżąca nie podała wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazała, jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów powstanie w jej majątku w wyniku wykonania objętych zaskarżoną decyzją robót rozbiórkowych, a tym samym brak jest podstaw do twierdzenia, aby w wyniku wykonania rozbiórki mogło dojść do powstania znacznej szkody w jej majątku. To rzeczą strony skarżącej jest wykazanie, jakie są rozmiary ewentualnej grożącej jej szkody. Jedynie do podmiotu domagającego się wstrzymania wykonania decyzji należy bowiem obowiązek szczegółowego i wiarygodnego wykazania, że grożąca jej szkoda jest znaczna i tym samym wywołuje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., czego skarżąca nie wykazała. Ponadto skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności wskazujących na konkretne, trudne do odwrócenia dla niej skutki w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Mieć przy tym także należy na uwadze, że strona skarżąca - uzasadniając rozpoznawany wniosek - powołuje się na braki w dokumentacji projektowej objętej zaskarżoną decyzją, a dotyczącej rozbiórki obiektów budowlanych sąsiadujących z obiektem budowlanym skarżącej. W istocie zatem skarżąca kwestionuje kompletność materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Okoliczność ta może być jednak badana dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Kwestia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie jest bowiem przesłanką udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.