II SA/Gd 364/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie budowy obiektu budowlanego oddala skargę. Zaskarżone przez R. M. postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 6 maja 2009 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy obiektu budowlanego zostało wydane w następującym stanie sprawy administracyjnej: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zabudowy działki nr [[...]] położonej w K. Organ ustalił, że na terenie w/w działki skarżący w latach 1995-1996 wybudował bez wymaganego pozwolenia na budowę obiekt budowlany wraz z tarasem, nietrwale związany z gruntem, o konstrukcji drewnianej, pełniący funkcję gospodarczo-socjalną. Wobec powyższego ustalenia organ postanowieniem z 6 lutego 2008 r., podjętym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego w celu zbadania zgodności samowolnie zrealizowanej zabudowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązał skarżącego jako inwestora do przedłożenia, bądź zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź - w przypadku braku planu - ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w terminie do dnia 31 października 2008 r. Jak wynika z akt sprawy, we wcześniejszym toku postępowania była już wydana decyzja nakazująca skarżącemu rozbiórkę wzniesionego obiektu, jednak została ona uchylona przez organ odwoławczy z uwagi na nierozpatrzenie przez organ I instancji wniosku strony o zawieszenie postępowania. We wniosku tym skarżący wskazywał, że w dniu 23 sierpnia 2006 r. wystąpił do Wójta Gminy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale wniosek ten nie został rozpatrzony. Po ponownym zakreśleniu skarżącemu terminu do wykonania obowiązków wskazanych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego w dniu 30 października 2008 r. skarżący ponowił swój wniosek o zawieszenie postępowania. Skarżący wyjaśnił, że w następstwie jego wniosku z sierpnia 2006 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Wójt Gminy decyzją z 12 czerwca 2007 r. umorzył postępowanie, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 2 października 2007 r. utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy. Podstawą umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy wedle w/w rozstrzygnięć było uznanie przez organy obu instancji, iż istnienie nielegalnej zabudowy stanowi przeszkodę do ustalenia warunków zabudowy dla nowej inwestycji. We wniosku o zawieszenie postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego skarżący wyraził pogląd, że wskazane wyżej decyzje zawierają wadę powodującą ich nieważność z mocy prawa i że w związku z tym wystąpi o stwierdzenie ich nieważności, a następnie złoży nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Odmawiając zawieszenia postępowania w sprawie postanowieniem z 19 listopada 2008 r. Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na wydaną przez SKO decyzję ostatecznie załatwiającą sprawę o ustalenie warunków zabudowy. Podkreślił, że w postanowieniu z 6 lutego 2008 r. wyznaczył odległy termin dostarczenia dokumentacji uwzględniając konieczność przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdził brak podstaw do zawieszenia prowadzonego postępowania z art. 97 § 1 kpa i przytoczył treść tego przepisu. W zażaleniu skarżący zapewnił, że nie dąży do przedłużenia postępowania. Wyraził opinię, że Urząd Gminy naruszył praworządność akceptując w przeszłości "parcelację" gruntów rolnych na mniejsze działki, a teraz bezzasadnie odmawia wydania decyzji o warunkach. Wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Wskazał na swój wiek ( 78 lat) i zły stan zdrowia. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z 6 maja 2009 r. organ II instancji przytoczył treść art. 97 pkt 1 -4 kpa i wskazał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania. Podkreślił, że postępowanie w sprawie warunków zabudowy zostało zakończone i brak jest informacji, aby toczyło się obecnie nowe postępowanie w tym przedmiocie. W skardze na powyższe postanowienie skarżący wyjaśnił, że z ponownym wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [[...]] wystąpił w dniu 28 maja 2009 r. Podstawą ponownego wniosku ma być załączona do skargi decyzja SKO dotycząca działki sąsiedniej ([...]). Rozstrzygnięciem tym uchylono na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa decyzję organu I instancji odmawiającą ustalenia warunków zabudowy. Do skargi skarżący dołączył również odpis wniosku skierowanego do Wójta z 26 maja 2009 r. z potwierdzeniem wpływu do Urzędu Gminy. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie i zmianę zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić skarżącemu, że sąd administracyjny kontroluje określone akty i czynności organów administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem. Bada, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń i właściwie zastosował przepisy prawa. Oznacza to, że kontrola zaskarżonego postanowienia musi odnosić się do stanu faktycznego występującego w dacie jego podjęcia. Zatem okoliczność, iż skarżący złożył ponowny wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy już po wydaniu zaskarżonego postanowienia i na kilka dni przed wniesieniem skargi w sprawie nie może mieć żadnego znaczenia. Fakt ten nie może spowodować uchylenia postanowienia, które w dacie jego podjęcia było prawidłowe. Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, albowiem jak wynika z okoliczności sprawy w czasie gdy organy nadzoru budowlanego odmawiały zawieszenia postępowania nie toczyło się postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Poprzednie postępowanie w tym przedmiocie uruchomione wnioskiem skarżącego z sierpnia 2006 r. zostało – jak prawidłowo ustalił organ – ostatecznie zakończone umorzeniem postępowania. Aczkolwiek ocena i prawidłowość tej decyzji nie jest przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego to wyjaśnić trzeba, że w aktualnym stanie prawnym istnienie nielegalnej zabudowy na terenie, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie stanowi przeszkody uniemożliwiającej wydanie pozytywnej decyzji. Ta zmiana stanu prawnego spowodowana została w istocie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie P 37/06 (por. wyrok NSA z 12 września 2008 r. II OSK 1039/07 https://cbois.nsa.gov.pl ). W rozpatrywanej sprawie decyzje umarzające postępowanie w sprawie warunków zabudowy z uwagi na istnienie na terenie, którego dotyczy wniosek samowolnie zrealizowanej zabudowy zostały jednak podjęte przed w/w orzeczeniem Trybunału i opierały się na ówcześnie obowiązującym stanie prawnym i na utrwalonej linii orzecznictwa. Z akt sprawy, a także twierdzeń skargi wynika, że kolejny wniosek skarżący złożył dopiero przed wniesieniem skargi 28 maja 2009 r. Nie było więc podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi tylko na twierdzenia skarżącego. We wniosku o zawieszenie skarżący podnosił, że zamierza wystąpić o stwierdzenie nieważności decyzji umarzających postępowanie w sprawie warunków zabudowy z 2007 r. i wystąpić z nowym wnioskiem w tej sprawie. Oczywiście sam zamiar nie mógł skutkować wstrzymaniem biegu prowadzonego postępowania i zaistnieniem podstawy z art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Wprawdzie do wniesionego zażalenia skarżący dołączył m. in. kserokopię wniosku do Wójta Gminy datowanego na dzień 08.10.2008 r., jednak bez potwierdzenia wpływu jego złożenia w Urzędzie. Jak wynika natomiast z treści skargi faktycznie ponowny wniosek w tym przedmiocie złożony został dopiero 28 maja 2009 r. po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Z powyższego wynika, że w dacie orzekania przez organ II instancji nie było prowadzone przed innym organem postępowanie rozstrzygające tzw. zagadnienie wstępne, którego przedmiotem byłoby skontrolowanie zgodności nielegalnej zabudowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawidłowo zatem organy nadzoru budowlanego przyjęły, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania. Z kolei kwestia wpływu wniosku o warunki zabudowy z 28 maja 2009 r. na prowadzone postępowanie nie mogła podlegać ocenie Sądu w niniejszej sprawie. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.