II SA/Gd 364/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z o.o. z siedzibą w S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia 22 kwietnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W piśmie z dnia 7 lipca 2015 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uiszczenia wpisu w wysokości 500 zł, A. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z powyższym, zgodnie z zarządzeniem Referendarza sądowego z dnia 17 lipca 2015 r., przesłano skarżącej urzędowy formularz PPPr w celu wypełnienia i nadesłania do Sądu - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżąca odebrała przesyłkę zawierającą formularz PPPr w dniu 27 lipca 2015 r. (vide: karta 35 akt sądowych). Wobec niewypełnienia nałożonego na Spółkę zobowiązania, Referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 27 sierpnia 2015 r., pozostawił wniosek skarżącej z dnia 7 lipca 2015 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – określanej dalej jako "p.p.s.a.". Pismem z dnia 8 września 2015 r. skarżąca wniosła sprzeciw od tego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawą z dnia z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658, zwanej dalej: "ustawą zmieniającą"), dokonano nowelizacji ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 2 ustawy zmieniającej, przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Zmiany, które zostały dokonane ustawą zmieniającą weszły w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. Zgodnie z art. 259 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydanych przez referendarza sądowego, strona może wnieść sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 260). Z uwagi na powyższe, przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie Sąd uczynił wniosek A. z dnia 7 lipca 2015 r. o przyznanie prawa pomocy a zarządzenie Referendarza sądowego z dnia 27 sierpnia 2015 r. straciło swoją moc. Stosownie do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór ten określony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu udokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245). W literaturze przedmiotu podkreśla się, że wprowadzenie do postępowania sądowoadministracyjnego urzędowego formularza podyktowane jest potrzebą stosowania jednolitych kryteriów dla wszystkich podmiotów ubiegających się o prawo pomocy, a ponadto wymuszeniem na wnioskodawcy zawarcia we wniosku informacji niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia (zob. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis 2009, str. 651). Zgodnie zaś z treścią art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniała w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania ma miejsce wówczas, gdy strona nie uzupełniła w zakreślonym przez sąd terminie braków wniosku np. pozostawiła niewypełnione rubryki, uniemożliwiając tym samym ocenę jej możliwości płatniczych lub zakresu wniosku (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. II, Zakamycze 2006, s. 570). Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że wniosek A. z dnia 17 lipca 2015 r. o przyznanie prawa pomocy musi zostać pozostawiony bez rozpoznania. Skarżąca, mimo przesłania jej stosownego formularza celem jego wypełnienia, wraz z pouczeniem o skutkach niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, nie odesłała do Sądu w zakreślonym terminie uzupełnionego wniosku PPPr. Sąd nie posiadając informacji, które powinny zostać przedstawione w prawidłowo uzupełnionym wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie ma możliwości zbadania i ocenienia możliwości finansowych strony, mających decydujące znaczenie w kwestii przyznania prawa pomocy. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 257 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.