II SA/Gd 366/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Prezydenta Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić sprzeciw, 2. zwrócić skarżącemu Prezydentowi Miasta ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Prezydent Miasta wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 maja 2019 r., którym uchylono decyzję Prezydenta Miasta z dnia 10 stycznia 2019 r., i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw jest niedopuszczalny z uwagi na wniesienie go przez organ, który nie posiada legitymacji skargowej. Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., dokonana ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). W wyniku tej nowelizacji, w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w jej Dziale III został dodany Rozdział 3a w brzmieniu "Sprzeciw od decyzji", zawierający artykuły 64a-64e. Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Stosownie do art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. sprzeciw niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Katalog podstaw uzasadniających odrzucenie sprzeciwu nie jest katalogiem zamkniętym. Nie budzi wątpliwości sądu, że do przesłanek niedopuszczalności zalicza się brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego sprzeciw. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jak stanowi art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W świetle tego skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a. jest podmiot, który ma interes prawny w złożeniu skargi, rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zakończonym aktem lub czynnością. Sprzeciw może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. W konsekwencji oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne może być skutecznie uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych jednostek samorządu terytorialnego – jako osób prawnych, jak też ich organów – w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma bowiem miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek, gdyż organ ten występuje w stosunkach publiczno-prawnych jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Należy zatem stwierdzić, że organ jednostki samorządu terytorialnego, który wydał akt administracyjny w pierwszej instancji, nie ma legitymacji do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, wydane w tejże sprawie. Przyjęcie odmiennego poglądu nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: władcze w zakresie rozstrzygania sprawy administracyjnej i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Stronami takiego postępowania sądowego byłyby więc dwa organy administracji publicznej orzekające w jednej sprawie, a mianowicie jako wnoszący skargę – Prezydent Miasta, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze – organ drugiej instancji, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych rozstrzygnięć. Stanowisko to potwierdza także orzecznictwo, zgodnie bowiem z tezą uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r. o sygnaturze I OPS 2/15 (dostępna w CBOSA), powiat nie ma legitymacji procesowej strony w sprawie o ustalenie wysokości odszkodowania od powiatu za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną, która stała się własnością powiatu, jeżeli decyzję wydaje starosta. W judykaturze nie budzi zaś wątpliwości, że teza tej uchwały musi być bezpośrednio odnoszona do wszystkich sytuacji, gdy skargę do sądu administracyjnego wnosi organ, który wydał w danej sprawie rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wniesiona przez Prezydenta Miasta, który już orzekał w pierwszej instancji. Działał on więc na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie. Organ pierwszej instancji nie posiada więc legitymacji do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego na kasatoryjną decyzję organu odwoławczego Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., sprzeciw odrzucił. O zwrocie z urzędu uiszczonego wpisu od skargi postanowiono w punkcie 2, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a.