II SA/Gd 367/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M., R. M., S. K. na decyzję Wojewody z dnia 15 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w z dnia 18 stycznia 2010 roku, nr [...], 2. określa, że wymienione w punkcie pierwszym wyroku decyzje nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących M. M. i R. M. kwotę 774 zł,- (siedemset siedemdziesiąt cztery złote) oraz na rzecz skarżącego S. K. kwotę 757 zł,- (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 18 września 2009 r. M. S. wystąpił do Starosty Powiatowego o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na realizacji dwóch budynków drobiarskich (2 kurniki), budynku garażowego na maszyny rolnicze K – 16, zbiornika przejazdowego na gnojówkę Z – 17A, zbiornika na ścieki socjalno – bytowe oraz sześciu silosów na paszę na działce nr [...] w miejscowości L., obręb C., Gmina C.. Do wniosku dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i cztery egzemplarze projektu budowlanego. Pismami z dnia 15 i 27 listopada 2009 r. sąsiedzi inwestora – m.in. R. i M. M. oraz S. K. zgłosili sprzeciw przeciwko planowanej inwestycji wskazując, że jej powstanie zakłuci spokojne życie okolicy z uwagi na zapachy oraz hałas jaki towarzyszy prowadzeniu dużej fermy drobiarskiej. W przekonaniu sąsiadów realizacja inwestycji obniży dotychczasowy standard życia okolicznych mieszkańców. W dniu 18 stycznia 2010 r. Starosta Powiatowy, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. oraz na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 156, poz. 1118 z 1 września 2006 r.), dalej jako U.p.b. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych zgodnie z wnioskiem M. S.. W uzasadnieniu organ stwierdził, że brak jest przeciwwskazań do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Analiza dokumentacji pod względem zgodności obiektu budowlanego z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy Wójta Gminy z dnia 1 czerwca 2009 r. oraz z ostateczną decyzją Wójta Gminy z dnia 25 listopada 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a także zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno – budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadanych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonania projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane prowadzi do wniosku, że planowana działalność przy realizacji przyjętych w dokumentacji założeniach technicznych i technologicznych nie spowoduje w jej sąsiedztwie żadnych przekroczeń dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń w powietrzu. Organ uznał też, że prognozowane poziomy hałasu powinny zapewnić dotrzymanie wszelkich norm środowiskowych zarówno w dzień jak i nocy. Oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na wszelkie komponenty środowiska naturalnego, takie jak czystość powietrza, klimat akustyczny, wody podziemne, glebę zgodnie z opracowanym raportem i przy zastosowaniu opisanych rozwiązań technicznych i organizacyjnych będzie niższe od ustalonych przepisami standardów jakości środowiska poza terenem siedliska. Organ wskazał także, że przedstawione w opracowaniu raportu założenia przemawiają za realizacją opisanej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody złożyli R. i M. M. oraz S. K.. Wskazali, że inwestor nie ma żadnej możliwości aby powstrzymać smród, hałas i rozprzestrzenianie się nieczystości na sąsiednie działki na których znajdują się budynki mieszkalne, w których mieszkają oprócz odwołujących się również dzieci. Wojewoda decyzją z dnia 15 marca 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 30 ust. 2, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 U.p.b. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatowego z dnia 18 stycznia 2010 r. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została w trybie art. 33 ust. 1 U.p.b. zgodnie z którym pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, albowiem w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Przy czym, jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 U.p.b. dla całego zamierzenia budowlanego. W przekonaniu Wojewody zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na zasadność i legalność kwestionowanej decyzji. Organ podkreślił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania przestrzennego działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi oraz bada kompletność projektu budowlanego wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami a spełnienie wszystkich powyższych warunków nakłada na organ obowiązek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 kwietnia 2009 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy z dnia 25 listopada 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia polegającego na budowie siedliska zagrodowego – dwóch kurników do hodowli brojlerów, budynku gospodarczego, stodoły i budynku mieszkalnego na terenie działki nr [...] w miejscowości L. w obrębie C. w Gminie C.. W decyzji tej określono rodzaj i miejsce inwestycji, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Ustalono, że eksploatacja obiektu produkcyjnego nie powinna przekraczać standardów jakości w środowisku poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Ustalono warunki określone w uzgodnieniu ze Starostą a także ustalono warunki określone w uzgodnieniu z Państwowym Inspektorem Sanitarnym. Organ podał dalej, że postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2008 r. Wójt Gminy uznał za konieczne sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Raport ten został przedstawiony do publicznej wiadomości i nie wniesiono do niego żadnych uwag. Gospodarstwo rolne, jak wynika z raportu o oddziaływaniu na środowisko spełnia wymagania stawiane przez normy i wymogi ochrony środowiska, pod warunkiem uwzględnienia w decyzjach administracyjnych w projekcie budowlanym działań wskazanych w raporcie mających na celu zapobieganie, zmniejszenie lub kompensowanie potencjalnych szkodliwych oddziaływań na środowisko. Wojewoda podkreślił, że opracowany przez inwestora projekt budowlany posiada wymagane uzgodnienia w zakresie sanitarnym, higieniczno – zdrowotnym oraz uzgodnienia w zakresie zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Zatem zamierzona inwestycja spełnia wszystkie warunki i nie pozostaje w sprzeczności z prawem miejscowym i przepisami szczególnymi. Planowane przedsięwzięcie nie narusza również interesów osób trzecich. Skoro zatem inwestor M. S. spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 U.p.b. to zasadnie wydał pozwolenie na budowę. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli R. i M. M., K. K. i T. P. oraz S. K. reprezentowani przez pełnomocnika. Kwestionowanej decyzji Wojewody zarzucono naruszenie przepisów art. 7, 8 i 9 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organu administracji działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego mających znaczenie prawne dla realizacji celu indywidualnego i społecznego oraz uchybienie obowiązkowi wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Zarzucono także naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. w zw. z § 1 i 3 ust. 1 pkt 1, 9 i 11 Rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego poprzez odstąpienie od wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym nieuwzględnienia oświadczenia stron dotyczących negatywnego wpływu inwestycji oraz wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy określonym w rozporządzeniu obszarem Parku Krajobrazowego z uwzględnieniem charakteru wyznaczonych granic i otulin w celu zabezpieczenia parku przed zagrożeniem zewnętrznym, a ujętą w raporcie oddziaływania na środowisko charakterystyką obszaru inwestycji. Wskazano także na nietrafną ocenę materiału dowodowego polegająca na przyjęciu, że inwestycja nie wpłynie na tereny objęte granicą i otuliną parku krajobrazowego. Zarzucono także naruszenie art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie wypełniania warunków określonych w tym przepisie dotyczących sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko pomimo oczywistej sprzeczności przyjętej w raporcie charakterystyki obszaru z granicami i otuliną Parku Krajobrazowego określonymi w Rozporządzeniu Nr [...] Wojewody z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego. Uzasadniając skargę R. i M. M., K. K. i T. P. oraz S. K. podnieśli, że organ nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie dokonał wszechstronnej oceny całego materiału dowodowego. Nie wzięto pod uwagę specyficznego położenia działki, która znajduje się w granicach Parku Krajobrazowego oraz nie uwzględniono okoliczności, że planowana inwestycja może mieć istotny wpływ na środowisko naturalne i szczególne walory tego obszaru. Produkcja brojlerów w zakresie planowanym przez inwestora wytwarzać będzie znaczne immisje, co może stanowić znaczne zagrożenie dla zdrowia i życia właścicieli sąsiednich nieruchomości. Ponadto planowana inwestycja natomiast znajdować się będzie w odległości 10 metrów od budynku mieszkalnego R. i M. M., co spowoduje poważne zagrożenie dla zdrowia mieszkańców. W raporcie oddziaływania na środowisko stanowiącym załącznik nr [...], dotyczącym zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego jako kryterium wyjściowe został przyjęty obszar zabudowany częściowo siedliskami a częściowo o przeznaczeniu rolnym. Przyjęto, że w obszarze nie ma parków narodowych lub obszarów ochrony uzdrowiskowej. Tereny których dotyczyła charakterystyka należą do obszarów zwykłych w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia na niektórych substancji w powietrzu. Godnie z rozporządzeniem nr [...] Wojewody z dnia 15 maja 2006 r. obszar Parku Krajobrazowego obejmuje między innymi Gminę C.. W celu zabezpieczenia parku przed zagrożeniami zewnętrznymi została wyznaczona otulina, która obejmuje tereny Gminy C.. W parku wprowadzono zakazy dotyczące zakazu przedsięwzięć znacząco oddziaływujących na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy prawo ochrony środowiska oraz wylewania gnojowicy i utrzymania otwartych zbiorników ściekowych i rowów ściekowych. Przyjęta przez inwestora charakterystyka obszaru oraz przewidziane w raporcie oddziaływania na środowisko normy zanieczyszczeń są sprzeczne z treścią zakazów ujętych w rozporządzeniu. Przeprowadzona przez organ administracji ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie uwzględnia określonych w rozporządzeniu przez ten sam organ zakresu pojęć granic parku krajobrazowego oraz otuliny parku krajobrazowego. Zaskarżona decyzja została zatem wydana w oparciu o przyjęcie prawidłowości sporządzonego raportu pomimo oczywistej sprzeczności przyjętych w raporcie kryteriów wyjściowych z treścią rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko. Organ nie zgodził się z zarzutami zawartymi w skardze, wskazując, że są bezpodstawne i nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materialne dowodowym. W piśmie z dnia 8 czerwca 2010 r. inwestor M. S. wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu wnikliwego postępowania Starosty oraz Wojewody. Samo postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zostało poprzedzone postępowaniem dotyczącym oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zakończonym ostateczną decyzją Wójta Gminy z dnia 15 kwietnia 2009 r. W ramach owego postępowania skarżący mieli możliwości wpływu na treść decyzji. Uczestnik postępowania dodał, że realizacja inwestycji i związane z tym koszty nakazują jak najszybsze zakończenie postępowania. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie art. II SA/Gd 367/10 odrzucił skargę K. K. i T. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem jej legalności, stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd uznał, że narusza on prawo. Z tych względów skarga R. i M. M. oraz S. K. jako uzasadniona podlegała uwzględnieniu. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 35 w zw. Z art..33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 U.p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przy czym badanie tej zgodności dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego i polegać powinno na dokładnej analizie postanowień tej decyzji, w szczególności dotyczących terenu przewidzianego pod zabudowę oraz dopuszczonych tą decyzja warunków i sposobów jego zabudowy. W myśl natomiast art. 33 ust. 1 U.p.b. pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 3 U.p.b. w razie stwierdzenia naruszeń we wskazanym wyżej zakresie organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z powołanych przepisów wynika zatem obowiązek orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę w przypadku ustalenia przez organ architektoniczno-budowlany niezgodności projektu budowlanego z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której to niezgodności inwestor w wyznaczonym przez ten organ terminie nie usunął. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy nie wywiązały się w sposób należyty z obowiązku zbadania zgodności projektu z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i w konsekwencji bezzasadnie uznały, iż przedłożony przez inwestora M. S. projekt budowlany jest zgodny z ostateczna decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 1 czerwca 2009 r. Już wstępna analiza postanowień decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wskazuje, że warunki ustalone decyzją Wójta Gminy z dnia 1 czerwca 2009 r. wskazują warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zabudowy zagrodowej poprzez budowe czterech obiektów: budynku mieszkalnego, dwóch budynków drobiarskich (160 DJP), stodoły oraz budynku gospodarczego przeznaczonego na garaże i magazyn na działce nr [...] położonej w miejscowości L., Gmina C.. Tymczasem decyzja Starosty Powiatowego z dnia 18 stycznia 2010 r. obejmuje pozwolenie na realizację inwestycji polegającej na wybudowaniu ogółem jedenastu obiektów: dwóch budynków drobiarskich (2 kurniki), budynku garażowego na maszyny rolnicze K – 16, zbiornika przejazdowego na gnojówkę (gnojowicę) Z – 17A, zbiornika na ścieki socjalno – bytowe oraz sześciu silosów na paszę. W szczególności obiekty takie jak zbiornik przejazdowy na gnojówkę, zbiornik na ścieki socjalno – bytowe oraz sześć silosów na paszę nie były objęte treścią decyzji Wójta Gminy z dnia 1 czerwca 2009 r. ustalająca warunki zabudowy. Dodatkowo jako drugi etap inwestycji na planie zagospodarowania działki wskazano budynek mieszkalny. Inwestycje przewidziane w decyzji o warunkach zabudowy i kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę nie są zatem tożsame, albowiem, w przekonaniu Sądu, realizacja inwestycji opisanej w pozwoleniu na budowę nie odpowiada treści wskazanej wyżej decyzji dotyczącej zabudowy zagrodowej dla potrzeb gospodarstwa rolnego, składającej się z ilościowo wymienionych obiektów. W przekonaniu Sądu niezgodność występuje także przy porównaniu funkcji zabudowy wskazanej w warunkach oraz objętej pozwoleniem na budowę. Zabudowa zagrodowa stanowi szczególny rodzaj zabudowy – w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) – zabudowę tę stanowią w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Budynek gospodarczy w zabudowie zagrodowej to budynek przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych ( § 3 pkt 8 w /w rozporządzenia ). Zabudowa zagrodowa (siedlisko) służy prowadzeniu działalności gospodarczej, stanowiąc jednocześnie miejsce zamieszkiwania i pracy rolnika i jego rodziny, a grunty zajęte pod budynki mieszkalne w gospodarstwach rolnych uznaje się za grunty wykorzystywane rolniczo. Zabudowa zagrodowa łączy zatem funkcję mieszkaniową z funkcja produkcji rolnej. W okolicznościach powyższej sprawy zamierzenie budowlane inwestora obejmuje w pierwszym etapie budowę wyłącznie dwóch kurników służących do produkcji drobiarskiej wraz z towarzyszącymi tej produkcji obiektami takimi jak: budynek garażowy na maszyny rolnicze K – 16, zbiornik przejazdowy na gnojówkę, zbiornik na ścieki socjalno – bytowe oraz sześć silosów na paszę. Zatem planowana inwestycja ma służyć realizacji na terenie przeznaczonym pod siedlisko rolnicze funkcji wyłącznie produkcyjnej. Jest to przy tym produkcja dużych rozmiarów, obejmująca produkcję w każdym kurniku 19180 sztuk brojlerów w cyklu produkcyjnym trwającym 48 dni, 6 cykli rocznie. Ponadto inwestor w pierwszym etapie zrezygnował całkowicie z funkcji mieszkalne. W przekonaniu Sądu rozmiary zamierzonej produkcji wskazują na konieczność oceny, czy planowana funkcja pozwala na zaliczenie obiektów jej służących do kategorii zabudowy zagrodowej. Powyższe powinno zastać rozważone przez organ pierwszej instancji przed udzieleniem inwestorowi pozwolenia na budowę. Ponadto teren Gminy C. znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego. Zapis ust. 4.2. decyzji o warunkach zabudowy wyraźnie wskazuje na konieczność zastosowania do oceny inwestycji położonej na tym terenie przepisów Rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego. W tym przypadku, w przekonaniu Sądu, zasadny jest zarzut skarżących, że organy przyjęły, iż planowana inwestycja nie wpłynie na tereny objęte granicą i otuliną parku krajobrazowego bez dokonania analizy stanu faktycznego sprawy w kontekście obowiązujących przepisów wskazanego wyżej Rozporządzenia. W szczególności rozważenia wymaga zgodność planowanego przedsięwzięcia z szczególnym celem ochrony Parku, określonym w par. 2 ust. 7 wspomnianego Rozporządzenia, który wskazuje na konieczność zachowania i eksponowania zasobów dziedzictwa kulturowego, zwłaszcza krajobrazu kulturowego, wartościowych układów przestrzennych osadnictwa, tradycyjnych i historycznych form zabudowy, obiektów kultury materialnej i wartości kultury niematerialnej. W tym kontekście rozważona powinna zarówno funkcja jak tez rozmiary planowanego przedsięwzięcia, w sytuacji gdy na terenach przyległych występuje wyłącznie zabudowa czy planowana inwestycja narusza uzasadnione interesy właścicieli sąsiedniej działki nr [...], na której w niewielkiej odległości od granicy działki znajduje się typowa dla tych okolic zabudowa siedliskowa, stanowiąca własność skarżących R. i M. M.. Pomimo zgłaszanych w trakcie postępowania wielokrotnie zastrzeżeń co do obawa o pogorszenie warunków zagrodowa w tradycyjnym rozumieniu tego pojęcia. Wskazać należy także na brak rozważań, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 U.p.b., bytowych organy obu instancji nie przeanalizowały Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie oznacza konieczności wyrażenia zgody na zabudowę przedmiotowej działki, jednakże ze względu na szczególny charakter przedmiotowej inwestycji oraz zastrzeżenia zgłaszane w trakcie postępowania administracyjnego przez właścicieli sąsiednich działek powyższe powinno zostać rozważone przed wydaniem kwestionowanego pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie eliminacja zaskarżonych decyzji nastąpiła zatem z powodu naruszenia przepisów art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 U.p.b., a także z powodu naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją tych wadliwości było nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie. Zarzuty skargi również w tym względzie są usprawiedliwione. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 tej ustawy, zasądzając od Wojewody 757 zł na rzecz M. i R. M. oraz 757 zł na rzecz S. K. tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wstrzymanie wykonania uchylonych decyzji ma podstawę w przepisie art. 152 powyższej ustawy.