II SA/Gd 367/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. L. i R. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia 11 stycznia 2016 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) – dalej jako "ustawa - Prawo budowlane", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił A. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowanej na działce nr [..], w miejscowości M., gmina Ż. W uzasadnieniu organ podał, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę – decyzji Starosty z dnia 19 listopada 2014 r., nr [..]. Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi inwestora w dniu 13 stycznia 2016 roku i stała się ostateczna 28 stycznia 2016 roku. W dniu 26 kwietnia 2016 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo A. i R. L., w którym domagali się cofnięcia wydanego A. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej. W uzasadnieniu argumentowali, że byli stroną postępowania o udzieleniu A. pozwolenia na budowę tej stacji, zatem status strony przysługuje im także w sprawie dotyczącej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji. Wskazywali także na uchylenie – wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Gd 361/15 - wydanego dla przedmiotowej stacji pozwolenia na budowę. Wyraźnie stwierdzili także, że wnoszą aby ich pismo potraktować jako odwołanie od decyzji o pozwoleniu na użytkownie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - decyzją z dnia 31 maja 2016 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23; w skrócie: k.p.a.), w wyniku wniesienia przez A. i R. L. odwołania, umorzył postępowanie odwoławcze. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wyłącznie inwestor. Z tego powodu przedmiotowe odwołanie, wniesione przez podmiot nieuprawniony, nie może podlegać rozpatrzeniu, a postępowanie podlega umorzeniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący A. i R. L. wnieśli o uchylenie decyzji organu drugiej instancji wskazując, że jest ona niezgodna z prawem. W ocenie skarżących, skoro na skutek wniesionej przez nich skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - wyrokiem z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 361/15 uchylił decyzje organów obu instancji wydane w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, to tym bardziej posiadają oni legitymację do udziału w postępowaniu dotyczącym użytkowania tej stacji i do kwestionowania wydanych w tym postępowaniu decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wskazał, że pismem z dnia 5 kwietnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował skarżących, że wznowi z urzędu postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie w terminie 30 dni od otrzymania kopii prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 361/15. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga nie może zostać uwzględniona. Zważyć bowiem w tym miejscu należy, że w myśl art. 127 § 1 i 2 w związku z art. 128 k.p.a. strona niezadowolona z decyzji wydanej przez organ I instancji może wnieść odwołanie do organu administracji publicznej działającego jako organ drugo-instancyjny. Wyraźne podkreślenie przez ustawodawcę, że uprawnienie to służy wyłącznie stronie wymaga od organu drugiej instancji każdorazowego zbadania, czy istotnie odwołanie, które zostało doń wniesione, pochodzi od strony (w rozumieniu art. 28 k.p.a. lub przepisów szczególnych) bądź podmiotu na prawach strony, czy też wniesione zostało przez osobę lub osoby do tego nielegitymowane. W myśl bowiem utrwalonego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiska, stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie, pomimo swych twierdzeń, jakoby decyzja organu I instancji dotyczyła jego praw i obowiązków, w rzeczywistości nie jest stroną postępowania, powinno skutkować umorzeniem postępowania odwoławczego w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 942/05, z dnia 28 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1432/01, z dnia 29 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 1544/98, z dnia 15 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 1620/98, z dnia 12 kwietnia 1999 r. sygn. akt IV SA 1611/98 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie odwołanie od decyzji udzielającej A. (inwestorowi) pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej oraz wewnętrznej linii zasilającej tę stację wnieśli - A. i R. L. Organ odwoławczy, powołując się na treść art. 59 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane – uznał, że nie są oni stroną postępowania w tym przedmiocie. Tezę tę Sąd orzekający w tej sprawie w pełni podziela. Podkreślić w tym miejscu należy, że z woli ustawodawcy krąg stron postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie został ograniczony wyłącznie do inwestora. Zgodnie bowiem z przywołanym przez organ odwoławczy przepisem art. 59 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Jest to przepis jasny i niewymagający jakiejkolwiek wykładni. Skarżący błędnie uważają zatem, że fakt przyznania im przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę przedmiotowej stacji daje im uprawnienie do występowania jako strona w postępowaniu o pozwolenie na jej użytkowanie. Jak bowiem słusznie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, krąg stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę definiowany jest przez przepis art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, podczas gdy o tym, kto jest stroną postępowania w sprawie dotyczącej pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego stanowi inny przepis szczególny, jakim jest art. 59 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane. To on przesądza zatem o tym również, kto ma w tej sprawie uprawnienie do składania odwołania. Prawidłowe ustalenie organu odwoławczego, że skarżący nie mają przymiotu strony w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego, ponieważ nie są inwestorem (okoliczność bezsporna), a co za tym idzie, nie są legitymowani do wniesienia odwołania, skutkować musiało umorzeniem postępowania odwoławczego w tej sprawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego było zatem prawidłowe. Dodatkowo Sąd stwierdza, że organ odwoławczy zasadnie uznał pismo skarżących z dnia 25 kwietnia 2016 roku (złożone w organie w dniu 26 kwietnia 2016 roku) za odwołanie, zgodnie z ich wolą wyraźnie w tym piśmie wyrażoną. W konsekwencji przedstawionych powyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uwzględnił skargi, uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.