II SA/Gd 368/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 4 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. A. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z 4 kwietnia 2019 r., nr [...], która utrzymano w mocy decyzję Starosty z 3 grudnia 2018 r., nr [..], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z 18 września 2018 r. A. wniosła do Starosty wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A. w postaci wieży kratowej typu BOT-E2/60 o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.m. wraz z zewnętrzną linią zasilająca na terenie działki nr [..], obręb [..], gmina S. Decyzją z 3 grudnia 2018 r., po uprzednim wezwaniu inwestora do usunięciu nieprawidłowości przedłożonego projektu, Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla wnioskowanego zamierzenia. Przyczyną odmowy było uznanie przez organ, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego palu zagospodarowania przestrzennego, który zakazuje lokalizacji budowli wyższych niż 15 m, z wyjątkiem infrastruktury elektroenergetycznej. Organ stwierdził przy tym, że projektowana wieża stanowi telekomunikacyjny obiekt budowlany, natomiast zainstalowanie na nim takich elementów jak odgromnik, przewody zasilające czy rozdzielnice elektroenergetyczne nie czyni z niego obiektu infrastruktury elektroenergetycznej. Odnosząc się do uwag inwestora w zakresie uwzględnienia w sprawie treści art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, organ wskazał, że obowiązek treści tych przepisów przy ocenie zgodności inwestycji z zakresu łączności publicznej z ustaleniami planu miejscowego nie oznacza, że plan nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń, z uwagi na miejsce w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z 4 kwietnia 2019 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał na projekt budowlany, z którego wynika, że planowany do umieszczenia na projektowanej wieży system antenowy składa się z następujących elementów: 1) 1 antena sektorowa 900 MHz na azymucie 5°, wysokość zawieszenia - 59,5 m, pochylenie anteny (tilt) - 2-6°, izotropowo wyznaczona równoważna moc promieniowania (EIRP) - 1989 W; 2) 2 anteny sektorowe 900/1800 MHz na azymutach: - 125°, wys. zaw. - 59,5 m, tilt - 2-6°, EIRP - 1990 W, - 245°, wys. zaw. - 59,5 m, tilt - 2-6°, EIRP - 1990 W; 3) 1 antena sektorowa 2600 MHz na azymucie 5°, wys. zaw. - 59,5 m, tilt - 2-6°, EIRP - 1786 W; 4) 1 antena sektorowa 800/1800 MHz na azymucie 5°, wys. zaw. - 59,5 m, tilt - 2-6°, EIRP - 1991 W; 5) 1 antena sektorowa 800/2100 MHz na azymucie 5°, wys. zaw. - 59,5 m, tilt - 2-6°, EIRP - 1950 W; 6) 2 anteny sektorowe 2100 MHz na azymutach: - 125°, wys. zaw. - 59,5 m, tilt - 2-6°, EIRP - 1967 W, - 245°, wys. zaw. - 59,5 m, tilt - 2-6°, EIRP - 1967 W; 7) 4 anteny sektorowe 800 MHz na azymutach: - 125°, wys. zaw. - 59,5 m, tilt - 2-6°, EIRP - 1965 W, - 125°, wys. zaw. - 59,5 m, tilt - 2-6°, EIRP - 1965 W, - 245°, wys. zaw. - 59,5 m, tilt - 2-6°, EIRP - 1965 W, - 245°, wys. zaw. - 59,5 m, tilt - 2-6°, EIRP - 1965 W; 8) 6 anten parabolicznych (radiolinia). Analiza załączonej do projektu dokumentacji doprowadziła Wojewodę do wniosku, że miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych. Z dokumentacji tej wynika także, że obszary pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m² (dopuszczalny maksymalny poziom dla częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz, określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów) występują w wolnej, niedostępnej dla ludzi bez użycia sprzętu technicznego, przestrzeni ponad okoliczną zabudową. Wojewoda wyjaśnił, że projektowana inwestycja znajduje się na terenie działki nr [..], objętej postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi K., uchwalonego uchwałą Nr XXXVII/395/2013 Rady Gminy z dnia 24 października 2013 r. (Dz. Urz. Woj. z dnia 7 stycznia 2014 r. poz. 34). Nieruchomość ta znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 78.P,U - teren zabudowy produkcyjnej oraz usługowej. Maksymalna wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny wynosi 30%, natomiast minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej - 30% powierzchni terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Istnieje zakaz lokalizacji budowli wyższych niż 15 m – zakaz ten nie dotyczy infrastruktury elektroenergetycznej. Dostępność drogowa została ustalona z drogi publicznej zbiorczej (powiatowej nr [..]) oraz z dróg wewnętrznych. Jak wskazał organ, przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej w postaci stalowej wieży kratowej o wysokości 61,95 m n.p.t. z antenami sektorowymi i radiolinii oraz urządzeniami pomocniczymi. Powierzchnia projektowanej zabudowy wynosi 17,37 m², co przy powierzchni części ww. nieruchomości, do której inwestor posiada tytuł prawny wynoszącej 100 m², stanowi 17,37%. Powierzchnia biologicznie czynna terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, wynosi 82,63%. Planowane zamierzenie stanowi obiekt bezobsługowy, który jako obiekt infrastruktury technicznej, stosownie do art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie wymaga - w ocenie wnioskodawcy - dostępu do drogi publicznej. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy teren spełnia wymogi dla lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Z przytoczonych ustaleń planu wynikają jednak również ograniczenia dla lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, które nie zostały uwzględnione przez wnioskodawcę. Przede wszystkim, zgodnie z pkt. 2 lit. b karty terenu nr 8 planu miejscowego na terenie objętym przedmiotową inwestycją obowiązuje zakaz lokalizacji budowli wyższych niż 15 m. Zakaz ten nie dotyczy jedynie infrastruktury elektroenergetycznej. Obiekt będący przedmiotem wniosku inwestora stanowi telekomunikacyjny obiekt budowlany. Stosownie bowiem do treści § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219, poz. 1864 ze zm.), za taki obiekt uważa się linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Telekomunikacyjne obiekty budowlane stanowią również budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zaliczane do obiektów budowlanych w myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Tym samym projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej, jako budowla, musi spełniać ww. wymogi planu miejscowego w zakresie dopuszczalnej wysokości. Projektowana stacja nie stanowi, wbrew twierdzeniom inwestora, obiektu infrastruktury elektroenergetycznej. W skład takiej infrastruktury wchodzą bowiem urządzenia i instytucje związane z wytwarzaniem, przesyłem i rozdziałem energii elektrycznej. Głównym zadaniem infrastruktury elektroenergetycznej jest zapewnienie ciągłego (niezawodnego) dopływu energii elektrycznej o odpowiedniej (wysokiej) jakości do odbiorcy. Projektowana stacja bazowa nie spełnia tego wymogu, gdyż służy zapewnieniu bezprzewodowej dwustronnej łączności z obiektami ruchomymi oraz innymi stacjami bazowymi. Jak słusznie wskazał organ I instancji, zainstalowanie na stacji bazowej telefonii komórkowej niezbędnych do jej prawidłowego funkcjonowania elementów, takich jak odgromnik, przewody zasilające czy rozdzielnice elektryczne, nie czyni z niej obiektu infrastruktury elektroenergetycznej. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że zaprojektowanie stacji w postaci wieży kratowej o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. narusza ww. przepis pkt 2 lit. b karty terenu nr 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zakazujący lokalizowania budowli o wysokości powyżej 15 m. Organ odwoławczy odnosząc się do uwag odwołującej dotyczących uwzględnienia przy wykładni ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego treści przepisu art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2062 ze zm.) uznał, że uwagi te nie są zasadne. Wskazał, że obowiązujący na terenie działki nr [...] miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie uniemożliwia realizacji wnioskowanej inwestycji, wymaga jedynie spełnienia określonych warunków. Podkreślił przy tym, że w orzecznictwie przyjęto, że regulacja art. 46 ww. ustawy zawiera reguły interpretacyjne, które należy uwzględnić podczas odkodowywania norm zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w trakcie sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu. Obowiązek uwzględniania przez organy administracji architektonicznobudowlanej treści przepisu art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przy ocenie zgodności inwestycji z zakresu łączności publicznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może prowadzić do pominięcia przez organy administracji tych zapisów planu, których treść jest jasna i precyzyjna. Organ nie może nie stosować przepisów planu jasnych i czytelnych, niewymagających jakiejkolwiek interpretacji. Jest bowiem obowiązany do stosowania przepisów aktu prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na obszarze gminy. Brzmienie przepisu zawartego w pkt 2 lit. b karty terenu nr [..] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi K., dotyczącego zakazu lokalizacji budowli wyższych niż 15 m, jest jasne i zrozumiałe, a jego odczytanie nie dostarcza jakichkolwiek trudności. Organ uznał zatem, że wnioskowana inwestycja, z uwagi na planowaną wysokość obiektu, jest niezgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym. Organ dodał też, że projektowana stacja stanowi telekomunikacyjny obiekt budowlany będący również budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Oznacza to, że dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Skoro zgłoszona inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, która w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego stanowi budowlę (obiekt budowlany), to jej realizacja musi spełniać wymogi przewidziane w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, tzn. musi mieć dostęp do drogi publicznej. W tym zakresie zawarte w projekcie informacje nt. bezobsługowego charakteru stacji bazowej nie mają zatem żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Bez istnienia bowiem szlaku komunikacyjnego umożliwiającego swobodny dostęp do nieruchomości objętej inwestycją pieszym i pojazdom mechanicznym, nie można mówić o właściwym sposobie użytkowania obiektu budowlanego. Z tego powodu zastosowania w niniejszej sprawie nie miał przepis art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym do urządzeń infrastruktury technicznej nie stosuje się przepisu wymagającego aby teren objęty inwestycją posiadał dostęp do drogi publicznej. Ponadto Wojewoda wskazał, że nawet jeśli przedmiotowa inwestycja stanowi bezobsługowy obiekt infrastruktury technicznej, to jej realizacja spowoduje ruch drogowy, chociażby w okresie inwestycyjnym, ale również z tytułu przeprowadzania stosownych prac konserwatorskich, ewentualnych napraw czy konieczności wjazdu w przypadkach zdarzeń losowych. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu zawierający m.in. układ komunikacyjny. Wynika z tego, że rozwiązania komunikacyjne powinny być dokładnie w projekcie uwidocznione. W szczególności powinny być ukazane ewentualne istniejące elementy układu komunikacyjnego, gdy zaś rozwiązania komunikacyjne są objęte projektowaniem, to ich planowany przebieg powinien zostać opisany i ukazany (dokładnie wyrysowany) w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu lub działki. Przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935) stanowi, że część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać m.in.: istniejący stan zagospodarowania działki lub terenu z opisem projektowanych zmian (pkt 2), układ komunikacyjny, w tym określający parametry techniczne dróg pożarowych (pkt 3), powierzchnie dróg (pkt 4). Zgodnie zaś z § 8 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia, część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna określać m.in.: usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów, a ponadto układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową. Złożony przez Inwestora projekt warunków tych nie spełnia, gdyż nie wykazano w nim istniejących rozwiązań komunikacyjnych, które powinny być dokładnie uwidocznione. Wymóg wskazania dostępności drogowej wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oceniając złożoną dokumentację w pozostałym zakresie organ stwierdził, że dostarczony przez Inwestora projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, ponadto został uzgodniony z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Projekt został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące stosownymi zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto do zatwierdzonego opracowania dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył również wymagane w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a jego prawdziwość nie budzi wątpliwości tutejszego organu. Jednak złożony przez inwestora projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego na terenie objętym wnioskowanym zamierzeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pomimo nałożenia przez Starostę postanowieniem z 16 października 2018 r. obowiązku usunięcia nieprawidłowości dotyczących niezgodności inwestycji z planem miejscowym, inwestor wskazanych braków nie usunął. Tym samym, w myśl art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, organ I instancji był zobligowany do wydania decyzji odmownej. W skardze A., domagając się uchylenia decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, tj. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 5 pkt 7, § 6 pkt 8 (karta terenu nr 8) ppkt. 2 lit. b) Uchwały Nr XXXVII/395/2013 Rady Gminy z dnia 24 października 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi K. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że ograniczenia wskazane w miejscowym planie stanowią ograniczenie dla inwestycji skarżącej, pomimo zapisów art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że instalacja skarżącej Spółki faktycznie nie jest infrastrukturą energetyczną, jednak zastosowanie do niej ograniczeń wysokości wynikających z miejscowego planu, jest niezgodne z treścią art. 46 ust. 1. ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Przepis ten stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Brak jest uzasadnienia do faworyzowania przez postanowienia miejscowego planu tylko usług jednego rodzaju tj. infrastruktury energetycznej, tym bardziej że inwestycja skarżącej zalicza się do przedsięwzięć celu publicznego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Przeprowadzona przez sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja – wbrew zarzutom skargi - nie narusza przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd podzielił ustalenia organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu, ocenił je jako prawidłowe i przyjął za własne. Kontrolowana decyzja Wojewody z 4 kwietnia 2019 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty z 3 grudnia 2018 r., wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., powoływanej dalej jako p.b.), a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy, wymienionej w pkt 5 art. 35 p.b. Przywołany art. 35 ust. 1 p.b. określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem tego organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku jego braku. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu, orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej oceny stwierdzając, że zaplanowana przez skarżącą Spółkę inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w postaci wieży kratowej o wysokości 61,95 m wraz z wewnętrzną linią zasilającą na terenie działki nr [...] w obrębie K. w gminie S., narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwym jest, że treść planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji, tj. uchwały nr XXXVII/395/2013 Rady Gminy z 24 października 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi K. (Dz. Urz. Woj. z 7 stycznia 2014 r., poz. 34, zwanej dalej planem miejscowym) wyklucza możliwość realizacji obiektu, którego dotyczy wniosek, przy czym jednocześnie – nie wyklucza możliwości realizacji tego typu inwestycji co do zasady. Planowana przez skarżącą inwestycja dotyczy, jak wskazano powyżej, obiektu jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, w tym wieży kratowej o wysokości 61,95 m na terenie działki nr [..], obręb K., w gminie. Nieruchomość ta położona jest na terenie jednostki oznaczonej symbolem 78.P,U. Jednostka oznaczona symbolem P,U – to zgodnie z § 5 planu miejscowego teren zabudowy produkcyjnej oraz usługowej. Zapisy części ogólnej planu nie przewidują realizacji na tym terenie stacji bazowych telefonii komórkowych, ani nie wprowadzają zakazu w tym zakresie. Natomiast zgodnie z ustaleniami szczegółowymi planu zagospodarowania przestrzennego w jednostce 78.P,U. wprowadzono zakaz lokalizacji budowli wyższych niż 15 m, który to zakaz nie dotyczy infrastruktury elektroenergetycznej. Realizacja budowli o wysokości przekraczającej 15 m nie została przy tym wykluczona w całym planie, bowiem są one dopuszczalne w części jednostek planistycznych, w których zakaz taki nie został wprowadzony (dotyczy to np. kart terenu nr 17 i 18 dotyczących funkcji ZL,R oraz ZL, gdzie nie wprowadzono żadnych ograniczeń dotyczących wysokości tego typu obiektów). Zgodnie z § 4 ust. 11 pkt 7 planu miejscowego ustalono całkowity zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych w części obszaru objętego planem w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody "[..]". Natomiast, § 5 planu miejscowego wskazuje się, że w strefach oznaczonych symbolami: MN,U; MN; MW; U,MN; UK; UT; P,U; US; RM/ZL; R; R/W; RZ; ZL,R; ZL dopuszczalną formą zabudowy i zagospodarowania terenu (obok wiodącej) są sieci i obiekty infrastruktury technicznej i drogowej. Zapisy znajdujące w szczegółowych ustaleniach dotyczących poszczególnych kart terenu doprecyzowują zasady, na jakich owa dopuszczalna forma zabudowy jest możliwa. W odniesieniu do wskazanej w § 5 ust. 7 funkcji terenu P,U – teren zabudowy produkcyjnej oraz usługowej, wskazuje się, że obowiązującą lub wiodącą funkcją zabudowy i zagospodarowania terenu jest: zabudowa produkcyjna, zabudowa usługowa, zabudowa produkcyjno – usługowa. Natomiast, dopuszczalną formą zabudowy i zagospodarowania terenu jest: 1 budynek mieszkalny jednorodzinny lub 1 lokal mieszkalny w obrębie nieruchomości, przeznaczony dla zarządcy nieruchomości; przy czym jego powierzchnia użytkowa nie może przekraczać powierzchni użytkowej wykorzystywanej na cele funkcji wiodącej, zabudowa o funkcji towarzyszącej, ścieżki rowerowe i ciągi piesze, sieci i obiekty infrastruktury technicznej i drogowej. W karcie terenu nr [..], odnoszącej się do działki, na której inwestor zaplanował swoje zamierzenie inwestycyjne, a dotyczącej terenów zabudowy produkcyjnej oraz usługowej, w tym oznaczonej symbolem 78.P,U - w pkt 2 lit. b) w zakresie ustaleń dotyczących zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalono zakaz lokalizacji budowli wyższych niż 15 m – który to zakaz nie dotyczy infrastruktury elektroenergetycznej. To ustalenie stanowi przedmiot sporu pomiędzy stronami, bowiem zdaniem organów orzekających w sprawie – wyklucza ono możliwość realizacji inwestycji w kształcie (wysokości) zaplanowanej przez inwestora. W opinii skarżącej natomiast, powołującej się na art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 20162 ze zm., powoływanej dalej jako u.w.r.u.), kontestowany zapis planu miejscowego powinien być interpretowany w taki sposób, aby nie uniemożliwiać realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a więc inwestycji w kształcie zaplanowanym przez skarżącą, mimo jej niezgodności z zapisami szczegółowymi planu. W ocenie sądu orzekającego, w okolicznościach niniejszej sprawy, stanowisko inwestora nie zasługuje na uwzględnienie. W czasie uchwalania ww. planu miejscowego z 24 października 2013 r. obowiązywał przepis art. 46 u.w.r.u. Zgodnie z tym przepisem, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1). Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2). Powyższe uregulowanie prawne prowadzi do wniosku, że w razie braku umieszczenia w miejscowym planie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (a taka sytuacja ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy) możliwe jest lokalizowanie takiej inwestycji po spełnieniu dwóch warunków: braku naruszenia ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń i braku sprzeczności z określonym w planie przeznaczeniem terenu. Planowana inwestycja nie jest sprzeczna z przeznaczeniem terenu. W jednostce 78.P,U nie wprowadzono wyraźnego zakazu budowy stacji bazowych telefonii komórkowych, a realizacja takiej stacji nie pozostaje, zgodnie z art. 46 ust. 2 u.w.r.u. w sprzeczności z przeznaczeniem terenu pod zabudową usługową i produkcyjną. Wręcz przeciwnie, z § 5 planu miejscowego wynika, że sieci i obiekty infrastruktury technicznej stanowią dopuszczalną formę zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednak z uwagi na wprowadzony w planie zakaz wznoszenia budowli wyższych niż 15 m, wskazana we wniosku inwestycja, nie będąc co do zasady sprzeczną z ustaleniami planu, narusza ustanowiony w planie zakaz ze względu na przekroczenie dopuszczalnego parametru wysokości. Oznacza to, że lokalizowanie inwestycji na tym terenie w takiej wysokości jest zgodnie z planem niedopuszczalne. Jednocześnie dodać należy, że ograniczenie w zakresie wznoszenia budowli o wysokości przekraczającej 15 m nie zostało wprowadzone na obszarze całego planu. Inwestor zatem winien dostosować swoje zamierzenie inwestycyjne w zakresie wysokości do zapisów planu, jeśli zamierza je realizować we wskazanej jednostce planistycznej lub też poszukać innego obszaru, gdzie nie wprowadzono ww. ograniczenia w zakresie wysokości. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym z treści art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u. nie można wyprowadzać normy prawnej, która pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów, czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem. W konsekwencji, inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje przez niego realizowane. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach. Powyższe prowadzi do wniosku, że art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u., który ze swej istoty ma charakter korygujący, mógłby zostać uznany za naruszony tylko w takich warunkach, w których uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiałaby przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem. Z tego powodu w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę tylko taka sytuacja umożliwiałaby organowi administracji architektoniczno-budowlanej ocenianie stopnia wywiązania się przez inwestora z warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. przez pryzmat wskazanej regulacji ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. VII SA/Wa 843/17, www.nsa.gov.pl). Treść art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u. nie pozostawia wątpliwości, że plan miejscowy nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem, uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, że organy gminy w ogóle nie mogą korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na ich terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Nie oznacza to również, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. II SA/Gd 437/17, www.nsa.gov.pl). Wbrew zarzutom skargi zatem, zestawienie norm art. 46 u.w.r.u. z treścią przywołanego planu zagospodarowania przestrzennego nie umożliwia w niniejszej sprawie dokonania interpretacji planu, umożliwiającej pominięcie jego zapisów w zakresie zakazu wznoszenia budowli powyżej wysokości 15 m w analizowanej jednostce planistycznej. Pominięcie zapisów w tym zakresie przekracza ramy dokonania interpretacji planu, która to interpretacja wymagałaby oceny, czy organ planistyczny właściwie wprowadził ograniczenia i zakazy w kontekście treści całej uchwały planistycznej oraz eliminacji części jego zapisów. Może to nastąpić jedynie w sytuacji kompleksowej oceny treści całej uchwały i rozważenia uzasadnienia celu wprowadzonych w poszczególnych jednostkach planistycznych zakazów i ograniczeń, w tym wskazywanego w skardze faworyzowania obiektów infrastruktury energetycznej kosztem telekomunikacyjnej. Ocena w takim zakresie zastrzeżona jest do kompetencji sądu administracyjnego badającego zgodność uchwały z prawem w toku postępowania wszczętego skargą o stwierdzenie nieważności uchwały. Należy jednak w tym miejscu przypomnieć, na co sąd zwracał już uwagę, że analizowany plan miejscowy nie wyklucza możliwości realizacji inwestycji w kształcie zakładanym przez skarżącą w innych jednostkach planistycznych. Ustawodawca przesądził bowiem jednoznacznie, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne co do zasady z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (...). W konsekwencji, ze wskazanych wyżej powodów, sąd nie podzielił zarzutów sformułowanych w skardze odnośnie do naruszenia art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u. w zw. z § 5 pkt 7 oraz ustaleniami szczegółowymi, wynikającymi z karty terenu nr 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.