II SA/Gd 371/08

Dnia 4 czerwca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2008 roku, nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie projektu podziału nieruchomości postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić na rzecz strony skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego, kwotę 340 (trzysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 stycznia 2008 roku, w wyniku rozpoznania zażalenia spółki A, utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 15 października 2007 roku w przedmiocie negatywnego zaopiniowania proponowanego wstępnego podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. [...]. W związku z powyższym w dniu 7 marca 2008 roku skarżąca spółka A reprezentowana przez radcę prawnego R. D., wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta, a także zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2008 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uchyliło swoje postanowienie z dnia 30 stycznia 2008 roku, a także poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z 15 października 2007 roku. Wobec tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o umorzenie postępowania, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe z powodu uchylenia postanowień których uchylenia domagała się strona skarżąca w skardze do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Istotą tej regulacji jest umożliwienie właściwemu organowi dokonania kontroli własnej działalności zanim dokona tego sąd administracyjny. Warunkiem skorzystania z tej możliwości przez organ, jest dokonanie autokontroli do dnia rozpoczęcia rozprawy prze sądem administracyjnym. Organ musi także w wyniku kontroli uwzględnić w całości żądania strony zawarte w skardze do sądu. W niniejszej sprawie organ wydał postanowienie uchylające postanowienia, których domagała się strona skarżąca w skardze do sądu. Uwzględnił zatem skargę w całości i zrobił to w przewidzianym w ustawie terminie – do dnia rozpoczęcia rozprawy przed sądem. Tym samym działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uczyniło postępowanie przed sądem administracyjnym bezprzedmiotowe, gdyż strona skarżąca uzyskała wnioskowane przez siebie rozstrzygnięcie bez konieczności orzekana w tym zakresie przez sąd administracyjny. Mając powyższe na względzie sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. Zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Natomiast art. 211 p.p.s.a. stanowi, że koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. W myśl art. 212 § 1 p.p.s.a. do opłat zalicza się wpis i opłatę kancelaryjną. W niniejszej sprawie wpis wyniósł 100 (sto) zł. Natomiast zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 13, poz. 1349 ze zm) stawka minimalna należna radcy prawnemu za sporządzenie skargi do sądu administracyjnego wynosi 240 (dwieście czterdzieści) zł. Mają to na względzie sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 201 § 1 p.p.s.a. orzekł jak pkt 2 sentencji